ดังที่กล่าวไว้แล้ว เมื่อเฉาปี่เข้าไปในวังของราชวงศ์หยวน เขาก็เห็นหญิงสาวสองคนอยู่ที่นั่น ซึ่งเขากำลังจะฆ่าพวกเธอ ทันใดนั้นแสงสีแดงก็ส่องประกายในดวงตาของเขา ทำให้เขาหยุดชะงัก ลดดาบลงแล้วกล่าวว่า “เจ้าเป็นใคร?”
“ข้าคือมเหสีหลิว ม่ายของหยวนเส้าผู้ล่วงลับ” หญิงชรากล่าว “และนี่คือภรรยาของหยวนซี บุตรชายคนที่สองของเขา นางมาจากตระกูลเจิ้น เมื่อหยวนซีถูกส่งไปบัญชาการที่โย่วโจว ครอบครัวของนางคัดค้านที่นางไปไกลจากบ้าน นางจึงอยู่เบื้องหลัง”
เฉาปี่ดึงนางเจิ้นเข้ามาใกล้และมองดูนางอย่างใกล้ชิด ผมของนางยุ่งเหยิง ใบหน้าเปื้อนฝุ่นและคราบน้ำตา แต่เมื่อเขาใช้แขนเสื้อชั้นในเช็ดความอัปยศเหล่านั้นออกไป เขาก็เห็นหญิงสาวผู้งดงามอย่างหาที่เปรียบมิได้ ผิวพรรณกระจ่างใสราวหยกแต้มด้วยกลีบดอกไม้ที่อ่อนนุ่ม งดงามจนอาจทำลายอาณาจักรได้
“ข้าคือบุตรชายของอัครมหาเสนาบดี” เขากล่าวพลางหันไปทางหญิงชรา “ข้าจะรับประกันความปลอดภัยของท่าน ท่านไม่ต้องกลัวอะไร” จากนั้นเขาก็เก็บดาบและนั่งลงที่ปลายห้องด้านบน
ขณะที่โจโฉกำลังเข้าประตูเมืองเย่เจินที่ยึดครองได้ ซูโย่วก็ขี่ม้ามาอย่างรวดเร็ว ผ่านเขาไป และชี้แส้ไปที่ประตูพลางกล่าวว่า “ท่านอัครมหาเสนาบดี ถ้าไม่ใช่เพราะแผนการของข้า ท่านคงไม่ได้มาถึงที่นี่!”
โจโฉหัวเราะ แต่เหล่าขุนพลของเขากลับไม่พอใจอย่างมาก เมื่อโจโฉมาถึงที่ประทับ เขาหยุดที่ประตูและถามว่า “มีใครเข้าไปข้างในหรือไม่?”
ยามที่ประตูกล่าวว่า “โอรสของท่านอยู่ข้างใน”
โจโฉเรียกเขาออกมาและตำหนิ แต่ภรรยาของจักรพรรดิองค์ก่อนได้เข้ามาขัดจังหวะและกล่าวว่า “ถ้าไม่ใช่เพราะโอรสของท่าน พวกเราคงไม่รอด ข้าพเจ้าปรารถนาจะถวายสตรีจากตระกูลเจิ้นแด่ท่าน เพื่อเป็นนางกำนัลให้แก่โอรสของท่าน”
โจโฉสั่งให้พาหญิงสาวออกมา และเธอก็โค้งคำนับต่อหน้าเขา หลังจากมองดูเธออย่างตั้งใจแล้ว เขากล่าวว่า “นี่แหละคือภรรยาที่เหมาะสมสำหรับเขา!” และเขาก็สั่งให้โจผีรับนางเจิ้นไปเป็นภรรยา
หลังจากยึดครองจี้โจวได้อย่างเด็ดขาดแล้ว โจโฉได้เดินทางไปเยี่ยมสุสานตระกูลหยวนอย่างเป็นทางการ ที่นั่นเขาทำพิธีบูชาหลุมศพของคู่ปรับผู้ล่วงลับ ก้มศีรษะลง และร่ำไห้อย่างสุดซึ้ง จากนั้น หันไปหาเหล่าขุนพลของเขาแล้วกล่าวว่า “เมื่อไม่นานมานี้ ขณะที่ข้าพเจ้าและหยวนเส้าทำงานร่วมกันในด้านการทหาร เขาถามข้าพเจ้าว่า ‘หากความวุ่นวายนี้ไม่สงบลง ควรจะตั้งรับที่แนวรบใดบ้าง?’ ข้าพเจ้าจึงถามเขากลับไปว่าเขาคิดอย่างไร เขาตอบว่า ‘ทางเหนือของแม่น้ำเหลือง ทางใต้ข้าพเจ้าจะรักษาแม่น้ำเหลืองไว้ ทางเหนือให้ระวังพวกหยานและไท่ และรับมือกับกองทัพจากทะเลทรายโกบี จากนั้นทางใต้ข้าพเจ้าจะพยายามขยายอาณาจักร ท่านคิดว่าข้าพเจ้าจะประสบความสำเร็จหรือไม่?’ ข้าพเจ้าตอบว่า ‘ข้าพเจ้าเชื่อมั่นในสติปัญญาและพลังของโลกที่นำโดยนักปราชญ์ แล้วทุกอย่างก็จะเป็นไปได้’ คำพูดเหล่านี้ดูเหมือนเพิ่งพูดเมื่อวานนี้ และตอนนี้เขาก็จากไปแล้ว เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ข้าพเจ้าก็อดที่จะหลั่งน้ำตาไม่ได้”
เหล่าขุนพลของเขารู้สึกสะเทือนใจอย่างมาก โจโฉปฏิบัติต่อหญิงม่ายอย่างเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ มอบทองคำ ผ้าไหม และอาหารให้เธออย่างอิ่มหนำสำราญ
เขายังออกคำสั่งเพิ่มเติมว่าภาษีทางตอนเหนือของแม่น้ำเหลืองจะถูกยกเว้นเพื่อเป็นการชดเชยความทุกข์ยากของประชาชนในช่วงสงคราม เขาส่งหนังสือร้องไปยังราชบัลลังก์และได้รับการแต่งตั้งอย่างเป็นทางการเป็นผู้พิทักษ์จักรพรรดิแห่งจี้โจว
วันหนึ่ง ซู่ฉู่ขี่ม้าเข้ามาทางประตูตะวันออก ได้พบกับซู่โย่วซึ่งตะโกนถามเขาว่า “ถ้าไม่ใช่เพราะข้า พวกเจ้าจะขี่ม้าผ่านที่นี่ได้อย่างไร?”
ซู่ฉู่ตอบว่า “พวกเรา ทั้งผู้ที่รอดชีวิตและผู้ที่ตายไป ต่างเสี่ยงชีวิตในการรบที่นองเลือดเพื่อยึดเมืองนี้มา อย่าได้โอ้อวดวีรกรรมของพวกเจ้าเลย!”
“พวกเจ้าเป็นพวกโง่เขลา ไม่คู่ควรแก่การพูดถึง” ซู่โย่วกล่าว
ด้วยความโกรธ ซู่ฉู่จึงชักดาบแทงซู่โย่วจนตาย จากนั้นเขาก็ตัดหัวซู่โย่วไปบอกเหตุผลแก่โจโฉ
โจโฉกล่าวว่า “เขากับข้าเป็นเพื่อนเก่ากัน เคยล้อเล่นด้วยกันได้ ทำไมพวกเจ้าถึงฆ่าเขา?”
โจโฉตำหนิซูชูอย่างรุนแรงและสั่งให้ฝังศพซูโย่วอย่างสมเกียรติ
โจโฉสอบถามหาบุคคลผู้ทรงปัญญาและมีชื่อเสียงที่รู้จักกันในแถบนั้น และได้รับคำตอบว่า “แม่ทัพชุยหยานแห่งตงอู่ ผู้ซึ่งเคยให้คำแนะนำอันมีค่าแก่หยวนเส้าหลายครั้ง แต่เนื่องจากคำแนะนำนั้นไม่ได้รับการปฏิบัติตาม เขาจึงอ้างว่าไม่สบายและพักอยู่ที่บ้าน”
โจโฉจึงเรียกตัวชายผู้นี้มา มอบตำแหน่งให้ และกล่าวกับเขาว่า “ตามบันทึกก่อนหน้านี้ มีครัวเรือนสามแสนครัวเรือนในแถบนี้ ดังนั้นจึงอาจเรียกได้ว่าเป็นแถบสำคัญ”
ชุยหยานตอบว่า “จักรวรรดิแตกแยก ประเทศชาติล่มสลาย พี่น้องตระกูลหยวนกำลังทำสงครามกัน ประชาชนถูกปล้นสะดม แต่ท่านกลับไม่รีบเร่งสอบถามสภาพความเป็นอยู่และวิธีช่วยเหลือประชาชนจากความทุกข์ยาก แต่กลับคำนวณความเป็นไปได้ในการเก็บภาษีเสียก่อน ท่านหวังว่าจะได้รับการสนับสนุนจากประชาชนของเราด้วยวิธีการเช่นนี้หรือ?”
โจโฉยอมรับคำตำหนิ เปลี่ยนนโยบาย ขอบคุณเขา และปฏิบัติต่อเขาดีขึ้นกว่าเดิม
เมื่อเมืองจี้โจวสงบลงแล้ว โจโฉก็ส่งคนไปสืบความเคลื่อนไหวของหยวนถาน เขาได้ยินว่าหยวนถานกำลังรุกรานกานหลิง อันผิง โบไห่ และเหอเจี้ยน ยิ่งไปกว่านั้น หน่วยสอดแนมยังนำข่าวว่าหยวนชางหนีไปจงซาน และหยวนถานนำทัพไปปราบเขา แต่หยวนชางไม่ยอมสู้รบ เขาหนีไปที่โย่วโจวเพื่อไปหาหยวนซีผู้เป็นพี่ชาย หยวนถานได้รวบรวมกองทัพของหยวนชางและเตรียมโจมตีจี้โจวอีกครั้ง โจโฉจึงเรียกตัวเขามาพบ แต่หยวนถานปฏิเสธที่จะมา โจโฉจึงส่งจดหมายไปบอกเลิกการแต่งงานระหว่างหยวนถานกับลูกสาวของเขา ไม่นานหลังจากนั้น โจโฉก็นำทัพไปปราบหยวนถานและยกทัพไปที่ผิงหยวน หยวนถานจึงส่งคนไปขอความช่วยเหลือจากหลิวเปียว หลิวเปียวจึงส่งคนไปตามหลิวเป่ยมาปรึกษาเรื่องนี้
หลิวเป่ยกล่าวว่า “ตอนนี้โจโฉแข็งแกร่งมากแล้วหลังจากยึดจี้โจวได้ ราชวงศ์หยวนจะไม่สามารถต้านทานได้นาน การช่วยเหลือหยวนถานไม่มีประโยชน์อะไร และอาจเปิดช่องโหว่ให้โจโฉใช้โจมตีที่นี่ได้ คำแนะนำของข้าคือให้รักษากองทัพให้อยู่ในสภาพดี และทุ่มเทกำลังทั้งหมดเพื่อป้องกัน”
“ตกลง แต่เราจะพูดอะไรกันดีล่ะ?” หลิวเปียวกล่าวว่า “จงเขียนจดหมายถึงพี่น้องทั้งสองในฐานะผู้ไกล่เกลี่ยด้วยถ้อยคำที่สุภาพ”
ด้วยเหตุนี้ หลิวเปียวจึงเขียนถึงหยวนถานว่า
“เมื่อผู้มีอำนาจเหนือกว่าต้องการหลีกหนีอันตราย เขาจะไม่ไปรัฐศัตรู เมื่อเร็วๆ นี้ข้าได้ยินมาว่าท่านยอมจำนนต่อโจโฉ ซึ่งเป็นการเพิกเฉยต่อความเป็นศัตรูระหว่างเขากับบิดาของท่าน ปฏิเสธหน้าที่แห่งความเป็นพี่น้อง และทิ้งความอัปยศอดสูของการเป็นพันธมิตรกับศัตรูไว้เบื้องหลัง หากพี่ชายของท่าน ผู้สืบทอดตำแหน่งจี้โจว ได้กระทำการที่ไม่เป็นพี่น้อง หน้าที่ของท่านคือการยอมจำนนต่อความปรารถนาของท่านและรอจนกว่าสถานการณ์จะคลี่คลาย การแก้ไขความผิดพลาดที่เกิดขึ้นจะไม่เป็นการกระทำที่สูงส่งกว่าหรือ?”
และหลิวเปียวเขียนถึงหยวนชางว่า
“พี่ชายของท่าน ผู้ปกครองชิงโจว มีอารมณ์ฉุนเฉียวและสับสนระหว่างถูกผิด ท่านควรจะทำลายโจโฉเสียก่อน เพื่อยุติความเกลียดชังที่บิดาของท่านมีต่อเขา และเมื่อสถานการณ์คลี่คลายลงแล้ว จึงค่อยพยายามแก้ไขความผิดพลาดที่เกิดขึ้น นั่นจะไม่เป็นการดีกว่าหรือ? หากท่านยังคงเดินตามเส้นทางที่ผิดพลาดนี้ต่อไป จงจำสุภาษิตเรื่องสุนัขล่าเนื้อกับกระต่ายที่เหนื่อยล้าจนชาวนาจับได้ทั้งหมด”
จากจดหมายฉบับนี้ หยวนถานเห็นว่าหลิวเปียวไม่มีเจตนาที่จะช่วยเหลือเขา และรู้สึกว่าตนเองเพียงลำพังไม่สามารถต้านทานโจโฉได้ เขาจึงละทิ้งผิงหยวนและหนีไปยังหนานผี ซึ่งโจโฉได้ไล่ตามเขาไป
อากาศหนาวจัดและแม่น้ำเป็นน้ำแข็ง ทำให้เรือบรรทุกธัญพืชแล่นไม่ได้ ดังนั้นโจโฉจึงสั่งให้ชาวบ้านทุบน้ำแข็งและลากเรือ เมื่อชาวนาได้ยินคำสั่ง พวกเขาก็หนีไป โจโฉโกรธจัดและต้องการจับกุมและตัดหัวพวกนั้น เมื่อพวกนั้นได้ยินเช่นนั้น พวกเขาก็พากันไปที่ค่ายของโจโฉและยื่นหัวให้ดาบ
“ถ้าข้าไม่ฆ่าพวกเจ้า คำสั่งของข้าก็จะไม่ถูกเชื่อฟัง” โจโฉกล่าว “แต่ถึงแม้ข้าจะตัดหัวพวกเจ้า ข้าก็ทนไม่ได้ที่จะทำเช่นนั้น รีบหนีไปยังเนินเขาและซ่อนตัว เพื่อไม่ให้ทหารของข้าจับพวกเจ้าได้”
ชาวนาเหล่านั้นจากไป พร้อมกับน้ำตา
จากนั้นหยวนถานก็ยกทัพออกไปต่อสู้กับโจโฉ เมื่อทั้งสองฝ่ายตั้งทัพแล้ว โจโฉก็ขี่ม้าไปข้างหน้า
ชี้แส้ไปที่คู่ต่อสู้ โจโฉด่าเขาว่า “ข้าปฏิบัติต่อเจ้าอย่างดี ทำไมเจ้าจึงหันมาต่อต้านข้า?”
หยวนถานตอบว่า “เจ้ารุกรานแผ่นดินของข้า ยึดเมืองของข้า และทำลายชีวิตสมรสของข้า แต่เจ้ากลับกล่าวหาว่าข้าต่อต้านเจ้า!”
โจโฉสั่งให้ซู่หวงออกไปรบ หยวนถานท้าเผิงอัน หลังจากต่อสู้กันไม่กี่ครั้ง เผิงอันก็ถูกสังหาร และหยวนถานผู้พ่ายแพ้ก็หนีไปที่หนานผี ซึ่งเขาถูกล้อมไว้ หยวนถานตกใจจึงส่งซินผิงไปพบโจโฉเพื่อจัดการเรื่องการยอมจำนน
“เขาเป็นแค่เด็กหนุ่มที่ใจโลเล” โจโฉกล่าว “เขาไม่เคยเปลี่ยนใจสองวันติดกัน และข้าไม่อาจเชื่อถือคำพูดของเขาได้ ตอนนี้ซินผีน้องชายของเจ้าอยู่ในสังกัดข้าและมีตำแหน่งสำคัญ เจ้าก็ควรอยู่ที่นี่ต่อไปด้วย”
“ท่านอัครมหาเสนาบดี ท่านเข้าใจผิด” ซินผิงกล่าว “มีคำกล่าวว่า เกียรติของเจ้านายคือความรุ่งโรจน์ของบ่าว ความเศร้าของเจ้านายคือความอับอายของบ่าว ข้าจะหันหลังให้กับตระกูลที่ข้ารับใช้มานานได้อย่างไร”
ฉาฉาวรู้สึกว่าไม่สามารถโน้มน้าวเขาได้ จึงส่งเขากลับไป ซินผิงกลับมาและบอกหยวนถานว่าไม่สามารถจัดการเรื่องการยอมจำนนได้
หยวนถานหันมาต่อว่าเขาอย่างโกรธเคืองว่า “น้องชายของเจ้าอยู่กับโจโฉ แล้วเจ้ายังอยากจะทรยศข้าอีกหรือ!”
คำตำหนิที่ไม่สมควรนี้ทำให้ความโกรธพลุ่งพล่านในใจของซินผิงจนเขาหมดสติไป พวกเขาหามเขาออกมา แต่ความตกใจนั้นรุนแรงเกินไป และไม่นานหลังจากนั้นเขาก็เสียชีวิต หยวนถานเสียใจกับการกระทำของตนเมื่อสายเกินไปแล้ว จากนั้นกัวตูจึงกล่าวว่า “พรุ่งนี้เมื่อเราออกไปรบ เราจะนำประชาชนออกมาเป็นแนวหน้าเพื่อกำบังทหาร และเราต้องต่อสู้ให้ชนะ” คืนนั้นพวกเขารวบรวมชาวบ้านทั้งหมดในพื้นที่และบังคับให้พวกเขาถือดาบและหอก เมื่อรุ่งเช้าพวกเขาเปิดประตูทั้งสี่ และกลุ่มคนจำนวนมากก็ออกมาจากแต่ละประตูพร้อมกับเสียงตะโกนโหวกเหวก ชาวบ้านถืออาวุธอยู่ข้างหน้า และทหารอยู่ข้างหลัง พวกเขารุกคืบไปยังค่ายของโจโฉ และการต่อสู้ก็เริ่มต้นขึ้นและดำเนินไปจนเกือบเที่ยงวัน แต่การรบครั้งนี้ค่อนข้างไร้ผล แม้จะมีศพเกลื่อนกลาดไปทั่ว
เมื่อเห็นว่าความสำเร็จนั้นเป็นเพียงบางส่วนเท่านั้น โจโฉจึงขี่ม้าไปยังเนินเขาใกล้เคียงและสั่งให้ตีกลองเพื่อเตรียมการโจมตีครั้งใหม่ต่อหน้าต่อตา เหล่าขุนศึกและทหารของเขาเห็นว่าโจโฉสามารถสังเกตการณ์ได้ด้วยตนเอง จึงทุ่มเทกำลังทั้งหมด และกองทัพของหยวนถานก็พ่ายแพ้อย่างยับเยิน ชาวนาที่ถูกต้อนเข้าสู่สนามรบจำนวนมากถูกสังหาร
โจหงผู้แสดงความกล้าหาญอย่างยิ่ง ได้บุกเข้าไปในสมรภูมิและเผชิญหน้ากับหยวนถาน ทั้งสองฟาดฟันและโจมตีกันอย่างดุเดือด และหยวนถานก็ถูกสังหาร
กัวตูเห็นว่าฝ่ายของตนแตกกระเจิงจึงพยายามถอยไปหลบในที่กำบังของหนานผี เย่ว์จิงเห็นเช่นนั้นจึงระดมยิงธนูอย่างหนักจนกัวตูเสียชีวิต และคูเมืองก็เต็มไปด้วยศพในไม่ช้า
เมืองหนานผีตกอยู่ภายใต้การปกครองของโจโฉ เขาเข้าเมืองและเริ่มฟื้นฟูความสงบเรียบร้อย จากนั้นกองทัพใหม่ภายใต้การนำของแม่ทัพสองคนของหยวนซี คือ เจียวชูและจางเหนิง ก็ปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหัน โจโฉนำกองทัพออกไปเผชิญหน้า แต่แม่ทัพทั้งสองวางอาวุธและยอมจำนน พวกเขาได้รับรางวัลเป็นยศเจ้าเมือง จากนั้นจางเหยียน หัวหน้าโจรภูเขาดำ ก็มาพร้อมกับกองทัพหนึ่งแสนนายและยอมจำนน เขาได้รับแต่งตั้งเป็นแม่ทัพผู้ปราบปรามภาคเหนือ
ตามคำสั่งของโจโฉ ศีรษะของหยวนถานถูกนำมาแหย่ และขู่ว่าจะประหารชีวิตใครก็ตามที่คร่ำครวญถึงเขา อย่างไรก็ตาม ชายคนหนึ่งที่แต่งกายด้วยชุดไว้ทุกข์ถูกจับกุมเพราะร้องไห้อยู่ใต้ศีรษะที่ถูกแหย่ที่ประตูทางทิศเหนือ เมื่อถูกนำตัวไปเข้าเฝ้าโจโฉ เขาบอกว่าเขาชื่อหวังซิว และเคยเป็นนายทหารในชิงโจว เขาถูกขับไล่ออกไปเพราะไปต่อว่าหยวนถาน แต่เมื่อข่าวการตายของหยวนถานมาถึง เขาก็มาเพื่อไว้อาลัยให้กับเจ้านายผู้ล่วงลับ
“เจ้าทราบคำสั่งของข้าหรือไม่?” เฉาเฉากล่าว ต่อมา อู๋หวนชู ผู้ปกครองคนใหม่ของหยูโจว ไม่ต้องการเป็นศัตรูกับโจโฉผู้ทรงอำนาจ จึงเรียกบรรดาผู้ใต้บังคับบัญชามารวมตัวกันเพื่อสาบานว่าจะสนับสนุนเขา
“ข้ารู้แล้ว”
“แต่เจ้าไม่กลัวหรือ?”
“เมื่อได้รับความช่วยเหลือจากผู้ใดในชีวิต การไม่ไว้ทุกข์เมื่อเขาตายย่อมเป็นเรื่องผิด หากลืมหน้าที่เพราะความกลัว จะยืนหยัดในโลกนี้ได้อย่างไร? หากข้าได้ฝังศพเขา ข้าก็จะไม่หวั่นเกรงความตาย”
เฉาเฉากล่าวว่า “และมีคนเช่นนี้มากมายในภาคเหนือ น่าเสียดายที่ตระกูลหยวนไม่สามารถจัดการพวกเขาให้ดีที่สุดได้! แต่ถ้าพวกเขาทำเช่นนั้น ข้าคงไม่กล้าหันตามายังที่แห่งนี้”
ผู้ไว้ทุกข์ผู้กล้าหาญไม่ถูกประหารชีวิต ศพของหยวนถานได้รับการฝังอย่างเหมาะสม และหวังซิวได้รับการปฏิบัติอย่างดีและได้รับตำแหน่งใหม่
ในตำแหน่งใหม่ของเขา หวังซิวถูกขอคำแนะนำเกี่ยวกับวิธีที่ดีที่สุดในการจัดการกับหยวนชางที่หนีไปหาพี่ชายคนที่สองของเขา แต่หวังซิวกลับนิ่งเงียบ ทำให้ได้รับความชื่นชมจากเฉาเฉาอีกครั้งในความแน่วแน่ของเขา
“เขาภักดีจริงๆ!” เฉาเฉากล่าว
จากนั้นเขาจึงสอบถามกัวเจีย ซึ่งให้คำแนะนำว่า “จงมอบอำนาจบัญชาการแก่ขุนพลเก่าของหยวนซี และสั่งให้พวกเขาโจมตีโย่วโจว”
เจียวชูจึงได้รับมอบหมายบัญชาการ และเสริมกำลังด้วยกองทัพภายใต้การนำของลู่เซียง ลู่กวง หม่าเหยียน และจางจื่อ เพื่อบีบให้หยวนซีและหยวนชางยอมจำนน จากนั้นจึงส่งขุนพลทั้งหกไปโจมตีโย่วโจวตามเส้นทางสามสาย ส่วนกองทัพอื่นๆ ที่นำโดยหลี่เตียน เย่ว์จิง และจางเหยียน ถูกส่งไปปราบเกาคานที่ปิงโจวหยวนซีและหยวนชางได้ยินข่าวการรุกคืบของโจโฉด้วยความสิ้นหวัง เพราะพวกเขาไม่มีหวังที่จะต่อต้านได้สำเร็จ ดังนั้นพวกเขาจึงละทิ้งโย่วโจวและรีบยกทัพไปยังเหลียวซีเพื่อลี้ภัยกับชนเผ่าอู๋หวนในรัฐชายแดนอู๋หวน
อู่หวนชูกล่าวว่า “ข้าเข้าใจว่าโจโฉเป็นผู้มีอำนาจมากที่สุดในยุคนี้ และข้าจะสนับสนุนเขา ส่วนผู้ใดที่ไม่ไปกับข้า ข้าจะประหารชีวิต”
ทุกคนจึงผลัดกันทาเลือดบูชาที่ริมฝีปากและกล่าวคำสาบาน จนกระทั่งถึงคราวของฮั่นเหิง
แต่เขากลับฟาดดาบลงกับพื้นพลางร้องว่า “ข้าได้รับตำแหน่งและผลประโยชน์มากมายจากราชวงศ์หยวน บัดนี้เจ้านายของข้าพ่ายแพ้แล้ว ความรู้ของข้าไม่อาจช่วยเขาได้ และความกล้าหาญของข้าก็ไม่เพียงพอที่จะทำให้ข้าตายเพื่อเขา ข้าล้มเหลวในหน้าที่ แต่ข้าปฏิเสธที่จะกระทำการทรยศที่ร้ายแรงที่สุดและเป็นพันธมิตรกับโจโฉ” คำพูดนี้ทำให้คนอื่นๆ หน้าซีด
หัวหน้ากล่าวว่า “สำหรับการกระทำที่ยิ่งใหญ่ ย่อมต้องมีหลักการอันสูงส่ง อย่างไรก็ตาม ความสำเร็จไม่จำเป็นต้องขึ้นอยู่กับการสนับสนุนจากทุกคน และเนื่องจากฮั่นเหิงมีแรงผลักดันจากความรู้สึกเช่นนั้น ก็ให้เขาทำตามมโนธรรมของตน”
ดังนั้น อู่หวนชูจึงขับไล่ฮั่นเหิงออกจากที่ประชุม จากนั้นหวู่หวนชูจึงออกจากเมืองไปต้อนรับกองทัพของโจโฉและยอมจำนน เขาได้รับการต้อนรับอย่างดีและได้รับตำแหน่งแม่ทัพผู้พิทักษ์แดนเหนือ ต่อมา เกาคานตัดสินใจเชื่อใจพวกเขาและเตรียมโจมตี โดยมอบหมายให้พี่น้องทั้งสองนำทัพทหารหนึ่งหมื่นนาย แต่เมื่อพวกเขาเข้าใกล้ค่ายของโจโฉ เสียงดังสนั่นก็ดังขึ้นข้างหลังพวกเขา และพวกเขาก็พบว่าตัวเองถูกซุ่มโจมตีจากทุกด้าน เมื่อรู้ตัวว่าตกเป็นเหยื่อของกลลวงก็สายเกินไป เกา กานจึงถอยกลับไปยังช่องเขา แต่พบว่าช่องเขานั้นถูกยึดครองโดยหลี่เตียนและเย่ว์จิง เกา กานจึงรีบเดินทางไปยังหัวหน้าเผ่าซยงหนู โจโฉสั่งให้รักษาช่องเขาไว้และส่งกองทัพไล่ตาม
จากนั้นเหล่าทหารสอดแนมก็มารายงานว่า “แม่ทัพหลี่เตียน เย่ว์จิง และจางเหยียน ได้ยกทัพไปยังปิงโจวแล้ว แต่เกาคานได้ยึดครองด่านหูกวนไว้และไม่สามารถขับไล่ได้”
ดังนั้นโจโฉจึงยกทัพไปที่นั่นด้วยพระองค์เอง เมื่อพบว่าผู้ป้องกันยังคงรักษาตำแหน่งไว้ได้ โจโฉจึงขอแผนการรบ ซุนโย่วเสนอว่าควรส่งกองทหารไปแสร้งทำเป็นทหารหนีทัพ โจโฉเห็นด้วย จากนั้นจึงเรียกลู่เซียงและลู่กวงมา และออกคำสั่งด้วยเสียงกระซิบ พวกเขาจึงออกไปพร้อมกับกองทัพของตน
ไม่นานพวกเขาก็มาถึงใกล้ด่านและตะโกนว่า “พวกเราเป็นนายทหารเก่าในกองทัพของหยวนเส้าที่ถูกบังคับให้ยอมจำนนต่อโจโฉ พวกเราเห็นว่าเขาเป็นคนไม่ซื่อสัตย์และปฏิบัติต่อพวกเราอย่างต่ำช้า เราจึงต้องการกลับไปช่วยเหลือเจ้านายเก่าของเรา ดังนั้นโปรดเปิดประตูเมืองให้พวกเราโดยเร็ว”
เกาคานเกิดความสงสัย แต่ก็อนุญาตให้นายทหารทั้งสองขึ้นไปถึงด่านได้ และเมื่อพวกเขาถอดเกราะและทิ้งม้าไว้แล้ว ก็ได้รับอนุญาตให้เข้าไปได้
และพวกเขากล่าวกับเกาคานว่า “กองทัพของโจโฉเพิ่งเข้ามาในประเทศและยังไม่ตั้งหลักปักฐาน ท่านควรโจมตีค่ายของพวกเขาในเย็นวันนี้ หากท่านเห็นชอบ พวกเราจะนำทัพไปโจมตี” เมื่อเกาคานมาถึงชายแดนของรัฐซยงหนู เขาได้พบกับเซี่ยน ข่านแห่งชนเผ่าทางเหนือ เกาคานลงจากม้าและโค้งคำนับอย่างนอบน้อมพลางกล่าวว่า “โจโฉกำลังพิชิตและผนวกดินแดนชายแดนทั้งหมด และถึงคราวของท่านแล้ว โอพระราชา ข้าพเจ้าขอวิงวอนให้ท่านช่วยข้าพเจ้าและขอให้เราร่วมมือกันเพื่อความปลอดภัยของดินแดนทางเหนือ” เซี่ยน ข่านตอบว่า “ข้าไม่มีข้อพิพาทกับโจโฉ แล้วทำไมเขาถึงรุกรานดินแดนของข้า? เจ้าต้องการจะยุ่งเกี่ยวกับเขาหรือ?” เขาไม่ยอมเกี่ยวข้องกับเกาคานและส่งเขาไปปกครองแทน
เมื่อหมดหนทางแล้ว เกา กาน จึงตัดสินใจเข้าร่วมกับหลิว เปียว และเดินทางลงใต้ไปในฐานะซางลู่ แต่กลับถูกจับเป็นเชลยและถูกประหารชีวิตโดยผู้ว่าการหวังเหยียน ศีรษะของเขาถูกส่งไปยังโจโฉ และหวังเหยียนได้รับตำแหน่งเจ้าเมืองเป็นการตอบแทน ด้วยเหตุ นี้ ปิงโจวจึงถูกพิชิต จากนั้นโจโฉก็เริ่มหารือเกี่ยวกับการโค่นล้มรัฐอู่หวน โจหงพูดในนามของข้าราชการคนอื่นๆ ว่า “หยวนซีและหยวนซางใกล้จะพ่ายแพ้แล้ว และอ่อนแอเกินกว่าจะเป็นที่น่าเกรงขาม พวกเขาหนีไปไกลถึงทะเลทราย หากเราไล่ตามพวกเขาไป อาจทำให้หลิว เปียวและหลิวเป่ยโจมตีเมืองหลวง หากเราไม่สามารถช่วยเหลือได้ ความหายนะจะใหญ่หลวงนัก ดังนั้นเราจึงขอร้องให้ท่านกลับไปที่ซูฉาง” แต่กัว เจียกลับมีคำแนะนำที่แตกต่างออกไป
“ท่านคิดผิด” เขากล่าว “ถึงแม้บารมีของท่านผู้นำจะแผ่ไปทั่วทั้งจักรวรรดิ แต่ชนเผ่าในทะเลทรายซึ่งอาศัยความยากลำบากในการเข้าถึง จะไม่เตรียมพร้อมต่อต้านเรา ฉะนั้นข้าจึงกล่าวว่าจงโจมตี และเราจะพิชิตพวกเขาได้ นอกจากนี้ หยวนเส้ายังใจดีกับพวกเร่ร่อน และสองพี่น้องก็ยิ่งใจดีกว่า พวกเขาต้องถูกทำลาย ส่วนหลิวเปียวเป็นเพียงคนนินทา ไม่จำเป็นต้องสร้างความกังวลใดๆ และหลิวเป่ยไม่เหมาะสมกับความรับผิดชอบหนักๆ และจะไม่สร้างปัญหาให้กับงานเบาๆ ท่านสามารถออกจากฐานทัพได้อย่างปลอดภัย และออกเดินทางไปนานเท่าที่ต้องการ ไม่มีอะไรเกิดขึ้น”
“ท่านพูดได้ดี โอ กัว เจีย” เฉาเฉากล่าว
เขาพากองทัพทั้งหนักและเบาไปยังขอบทะเลทราย พร้อมด้วยเกวียนจำนวนมาก กองทัพเคลื่อนพลเข้าสู่ทะเลทรายโกบี มหาสมุทรทรายสีเหลืองที่กว้างใหญ่แผ่คลื่นอยู่เบื้องหน้า พวกเขามองเห็นเสาทรายที่หมุนวนอยู่ไกลๆ และรู้สึกถึงลมแรงที่พัดพาพวกเขาไปข้างหน้า เส้นทางเริ่มลาดชันและยากลำบากในการเดินทาง โจโฉเริ่มคิดที่จะกลับและได้พูดคุยเรื่องนี้กับกัวเจีย ผู้ซึ่งได้แนะนำให้เดินทาง
กัวเจียล้มป่วยลงอย่างรวดเร็วเนื่องจากสภาพอากาศ และในขณะนี้เขานอนป่วยหนักอยู่ในเกวียน
น้ำตาของโจโฉไหลรินขณะที่เขาพูดว่า “เพื่อนเอ๋ย เจ้าต้องทนทุกข์ทรมานเพราะความทะเยอทะยานของข้าที่จะพิชิตทะเลทรายโกบี ข้าไม่อาจทนเห็นเจ้าป่วยได้”
“ท่านใจดีกับข้ามาโดยตลอด” ชายป่วยกล่าว “และข้าไม่มีวันตอบแทนบุญคุณของท่านได้หมด”
“ภูมิประเทศเป็นภูเขาสูงชันมาก ข้ากำลังคิดจะกลับ ท่านคิดอย่างไร?”
กัวเจียตอบว่า “ความสำเร็จของการยกทัพแบบนี้ขึ้นอยู่กับความรวดเร็ว การโจมตีอย่างฉับพลันในที่ห่างไกลพร้อมสัมภาระหนักเป็นเรื่องยาก สิ่งสำคัญคือต้องใช้ทหารเบาและเส้นทางที่ดีเพื่อโจมตีอย่างรวดเร็วก่อนที่ศัตรูจะมีเวลาเตรียมตัว ตอนนี้ท่านต้องหาผู้นำทางที่รู้จักเส้นทางดี”
จากนั้นที่ปรึกษาที่ป่วยก็ถูกทิ้งไว้ที่เย่โจวเพื่อรักษาตัว และพวกเขาก็ออกไปหาคนพื้นเมืองเพื่อเป็นผู้นำทาง เทียนโจว หนึ่งในขุนพลเก่าของหยวนเส้า รู้จักพื้นที่เหล่านั้นเป็นอย่างดี และโจโฉจึงเรียกเขามาสอบถาม
เทียนโจวกล่าวว่า “ระหว่างฤดูใบไม้ร่วงและฤดูร้อน เส้นทางนี้จมอยู่ใต้น้ำ บริเวณน้ำตื้นก็ยากลำบากสำหรับยานพาหนะล้อเลื่อน ส่วนบริเวณน้ำลึกก็ไม่เพียงพอสำหรับเรือ จึงเป็นเส้นทางที่ยากลำบากเสมอ ดังนั้นท่านควรกลับไปและข้ามช่องเขาไป่ถานที่ลู่หลงเข้าไปในทะเลทราย จากนั้นจึงรุกคืบไปยังหลิวเฉิงและโจมตีอย่างฉับพลันก่อนที่จะมีเวลาเตรียมตัว การโจมตีอย่างฉับพลันเพียงครั้งเดียวจะจัดการกษัตริย์เหมาตุนได้” ด้วยข้อมูลและแผนการอันมีค่านี้ เทียนโจวจึงได้รับแต่งตั้งเป็นแม่ทัพผู้ปราบปรามแดนเหนือ และเดินทางล่วงหน้าเป็นผู้นำและผู้นำทาง ตามมาด้วยจางเหลียว และโจโฉนำหน้า พวกเขาเคลื่อนทัพด้วยการเดินทัพสองทาง เฉาเฉาเห็นว่าเหตุผลอยู่ข้างเทียนโจว จึงแต่งตั้งเขาให้ดำรงตำแหน่งที่ปรึกษาในราชสำนัก จากนั้นเฉาเฉาก็ปราบปรามหัวหน้าเผ่าซยงหนู รวบรวมม้าจำนวนมาก และออกเดินทางกลับบ้านทันที
เทียนโจวนำจางเหลียวไปยังเนินเขาหมาป่าขาว ที่นั่นพวกเขาได้พบกับหยวนซี หยวนชาง และกษัตริย์เหมาตุน พร้อมด้วยทหารม้าหนึ่งหมื่นนาย จางเหลียวควบม้าไปแจ้งข่าวแก่หัวหน้าของเขา และโจโฉก็ควบม้าขึ้นไปบนยอดเขาเพื่อสำรวจศัตรู เขาเห็นทหารม้าจำนวนมากเคลื่อนพลอย่างไม่เป็นระเบียบโดยไม่มีการจัดทัพ
เขาจึงกล่าวว่า “พวกมันไม่มีการจัดทัพ เราสามารถเอาชนะพวกมันได้อย่างง่ายดาย”
จากนั้นเขาก็มอบอำนาจการบัญชาการให้แก่จางเหลียว ซึ่งร่วมกับซู่ฉู่ หยูจิน และซู่หวง โจมตีอย่างดุเดือดจากสี่ทิศทาง ส่งผลให้ศัตรูแตกกระเจิง จางเหลียวควบม้าไปข้างหน้าและสังหารกษัตริย์เหมาตุน ส่วนแม่ทัพคนอื่นๆ ก็ยอมจำนน หยวนซีและหยวนชางพร้อมทหารม้าอีกสองสามพันนายหนีไปทางตะวันออกสู่เหลียวตง
จากนั้นโจโฉก็นำกองทัพของเขาเข้าสู่หลิวเฉิง จากผลงานของเขา เทียนโจวได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เจ้าเมืองหลิวเฉิงและผู้บัญชาการมณฑลนั้น
แต่เทียนโจวปฏิเสธบรรดาศักดิ์นั้น โดยกล่าวทั้งน้ำตาว่า “ข้าเป็นคนทรยศและผู้ลี้ภัย โชคดีเหลือเกินที่ท่านไว้ชีวิตข้า แล้วข้าจะรับบรรดาศักดิ์ที่ทรยศลู่หลงได้อย่างไร ข้าขอตายดีกว่ารับตำแหน่งเจ้าเมือง” ในเวลานั้นเป็นฤดูหนาว อากาศหนาวและแห้งแล้ง ไม่มีน้ำเลยเป็นระยะทางเจ็ดสิบไมล์ และธัญพืชก็ขาดแคลน ทหารกินเนื้อม้าเป็นอาหาร พวกเขาต้องขุดลึกมากถึงสามถึงสี่ร้อยช่วงเสาเพื่อหาน้ำ เมื่อโจโฉมาถึงเย่โจว เขาได้ให้รางวัลแก่ผู้ที่คัดค้านการส่งกองทัพไปรบครั้งนี้ เขาพูดว่า “ข้าพเจ้าเสี่ยงมากที่เดินทางมาไกลขนาดนี้ แต่ด้วยโชคดี ข้าพเจ้าจึงประสบความสำเร็จ ด้วยความช่วยเหลือจากสวรรค์ ข้าพเจ้าจึงได้รับชัยชนะ ข้าพเจ้าไม่สามารถทำตามคำแนะนำของท่านได้ แต่คำแนะนำเหล่านั้นก็ปลอดภัย ดังนั้นข้าพเจ้าจึงตอบแทนท่านเพื่อแสดงความขอบคุณ และเพื่อที่ต่อจากนี้ไปท่านจะได้ไม่ต้องกลัวที่จะแสดงความคิดเห็น” ที่ปรึกษา กัวเจีย ไม่ได้มีชีวิตอยู่จนได้เห็นการกลับมาของเจ้านายของเขา โลงศพของเขาถูกวางไว้บนแท่นในห้องโถงของที่ทำการรัฐบาล
และโจโฉได้ไปที่นั่นเพื่อไว้อาลัย โจโฉโศกเศร้าเสียใจ ร้องไห้ว่า “อนิจจา! สวรรค์ลงโทษข้าพเจ้า กัวเจียตายแล้ว!” จากนั้นหันไปหาเหล่าขุนนางของเขาแล้วพูดว่า “พวกท่านอายุเท่ากับข้าพเจ้า แต่เขาตายเร็วเกินไป ข้าพเจ้าต้องการเขาเพื่อคนรุ่นหลัง และน่าเศร้าที่เขาถูกพรากจากข้าพเจ้าไปในวัยหนุ่ม ข้าพเจ้าเสียใจอย่างสุดซึ้ง” เหล่าข้ารับใช้ของที่ปรึกษาผู้ล่วงลับได้นำพินัยกรรมฉบับสุดท้ายของเขามาแสดง ซึ่งพวกเขาบอกว่าลายมือของเขาก่อนตายเป็นลายมือของเขาเอง และเขาได้สั่งให้พวกเขาเขียนว่า “หากท่านนายกรัฐมนตรีปฏิบัติตามคำแนะนำในนี้แล้ว เหลียวตงก็จะปลอดภัย” เฉาเฉาเปิดหน้าปกและอ่าน พยักหน้าเห็นด้วยและถอนหายใจอย่างหนัก แต่ไม่มีใครรู้ว่าข้างในเขียนอะไรไว้
ไม่นานหลังจากนั้น เซี่ยโหวตุนนำคณะผู้แทนมายื่นคำร้องว่า “ผู้ว่าการเหลียวตง กงซุนคัง ดื้อรั้นมานานแล้ว และการที่พี่น้องตระกูลหยวนหนีไปอยู่กับเขาเป็นลางร้ายต่อสันติภาพ จะไม่เป็นการดีกว่าหรือที่จะโจมตีพวกเขาก่อนที่พวกเขาจะลงมือ?”
“ข้าไม่จำเป็นต้องรบกวนความกล้าหาญของพวกท่านหรอก ท่านทั้งหลาย” เฉาเฉากล่าวพร้อมรอยยิ้ม “รออีกไม่กี่วัน พวกท่านจะได้เห็นหัวของศัตรูทั้งสองถูกส่งมาให้ข้า”
พวกเขาไม่อยากเชื่อเลย
ดังที่ได้เล่ากันมาแล้ว หยวนซีและหยวนชางได้หลบหนีไปทางตะวันออกพร้อมกับม้าอีกหลายร้อยตัว เจ้าเมืองเหลียวตงเป็นบุตรชายของกงซุนตูผู้กล้าหาญ แม่ทัพแห่งราชวงศ์ฮั่น กงซุนคังเป็นชาวเมืองเซียงผิง เมื่อเขาได้ยินว่าหยวนซีและหยวนชางกำลังเดินทางมายังดินแดนของเขา เขาจึงเรียกประชุมสภาเพื่อตัดสินใจเกี่ยวกับแผนการของเขา ในที่ประชุม กงซุนกงลุกขึ้นกล่าวว่า “เมื่อครั้งที่หยวนเส้ายังมีชีวิตอยู่ เขาวางแผนที่จะผนวกดินแดนนี้เข้ากับดินแดนของตน บัดนี้บุตรชายของเขาไร้ที่อยู่ กองทัพแตกพ่าย และไร้ขุนศึก กำลังมาที่นี่ ดูเหมือนนกพิราบจะไปขโมยรังนกกา หากเราให้ที่พักพิงแก่พวกเขา พวกเขาก็จะวางแผนร้ายต่อเราอย่างแน่นอน ข้าขอแนะนำให้ล่อพวกเขาเข้ามาในเมือง ประหารชีวิต และส่งหัวของพวกเขาไปให้โจโฉ ซึ่งเขาจะรู้สึกขอบคุณเราเป็นอย่างยิ่ง”
ผู้ว่าการกงซุนคังกล่าวว่า “ข้ามีความกังวลอยู่อย่างหนึ่ง คือ โจโฉจะยกทัพมาโจมตีเรา ถ้าเป็นเช่นนั้น การได้รับความช่วยเหลือจากราชวงศ์หยวนจะเป็นการดีกว่า”
“เช่นนั้นแล้ว ท่านก็ส่งสายสืบไปสืบดูว่ากองทัพของโจโฉกำลังเตรียมโจมตีเราหรือไม่ ถ้าใช่ ก็จงรักษาชีวิตของราชวงศ์หยวนไว้ ถ้าไม่ ก็จงทำตามคำแนะนำของข้า”
จึงตัดสินใจรอจนกว่าสายสืบจะกลับมา
ในระหว่างนั้น หยวนซีและหยวนชางได้ปรึกษาหารือกันขณะที่กำลังเข้าใกล้เหลียวตง โดยกล่าวว่า “เหลียวตงมีกองทัพขนาดใหญ่ แข็งแกร่งพอที่จะต่อต้านโจโฉได้ เราจะไปที่นั่นและยอมจำนนจนกว่าเราจะสามารถสังหารผู้ว่าการและยึดครองดินแดนได้ จากนั้นเมื่อเราแข็งแกร่งพอ เราจะโจมตีและยึดดินแดนของเราคืน”
ด้วยความตั้งใจเช่นนี้ พวกเขาจึงเข้าไปในเมือง พวกเขาได้รับการต้อนรับและพักในห้องพักรับรอง แต่เมื่อพวกเขาต้องการพบกงซุนคัง เขากลับปฏิเสธโดยอ้างว่าไม่สบาย
อย่างไรก็ตาม ไม่กี่วันต่อมา สายลับก็กลับมาพร้อมข่าวว่ากองทัพของโจโฉสงบลงแล้ว และไม่มีวี่แววของการโจมตีใดๆ
จากนั้นกงซุนคังก็เรียกหยวนซีและหยวนซางเข้ามาพบ แต่ก่อนที่พวกเขาจะมา เขาได้ซ่อนพลดาบและพลขวานไว้หลังม่านในห้องโถง เมื่อแขกทั้งสองมาถึงและกล่าวคำทักทายแล้ว กงซุนคังก็เชิญพวกเขานั่งลง
ตอนนั้นอากาศหนาวจัด และบนโซฟาที่พวกเขานั่งอยู่นั้นไม่มีผ้าคลุม หยวนซางจึงถามว่า “ขอหมอนอิงได้ไหมครับ”
เจ้าภาพกล่าวว่า “เมื่อหัวของพวกเจ้าเดินทางไกลขนาดนั้น จะมีหมอนอิงไว้หรือ”
ก่อนที่หยวนซางจะหายตกใจ กงซุนคังก็ตะโกนว่า “ทำไมพวกเจ้าไม่เริ่มเสียที!”
ทันใดนั้นมือสังหารก็รีบวิ่งออกมาและตัดหัวของสองพี่น้องขณะที่พวกเขานั่งอยู่ บรรจุลงในกล่องไม้เล็กๆ แล้วส่งไปยังโจโฉที่เย่โจว
ตลอดเวลาที่ผ่านมา โจโฉรอคอยอย่างใจเย็น เหล่าข้าราชบริพารที่ใจร้อนของเขาได้ยื่นคำร้องพร้อมกันว่า “ถ้าหากเราไม่โจมตีทางตะวันออก ก็จงยกทัพไปยังเมืองหลวงเพื่อขับไล่ภัยคุกคามจากหลิวเปียวเถิด”
โจโฉกล่าวว่า “ข้ากำลังรอหัวของศัตรูอยู่ เมื่อหัวมาถึงแล้ว เราจะไป”
ในใจพวกเขาก็หัวเราะเยาะ แต่แล้วไม่นานนัก ทูตจากเหลียวตงก็มาถึงพร้อมกับหัวเหล่านั้น พวกเขาก็ประหลาดใจอย่างมาก และเมื่อทูตนำจดหมายของกงซุนคังมาแสดง โจโฉก็ร้องว่า “สมกับที่กัวเจียกล่าวไว้!”
เขาให้รางวัลแก่ทูตอย่างมากมาย และแต่งตั้งเจ้าเมืองเหลียวตงเป็นเจ้าเมืองเซียงผิงและแม่ทัพฝ่ายซ้าย เมื่อเหล่าขุนศึกถามว่าเกิดอะไรขึ้น โจโฉก็เล่าให้พวกเขาฟังถึงสิ่งที่ที่ปรึกษาผู้ล่วงลับได้ทำนายไว้ เขาอ่านพินัยกรรมของขุนศึกผู้ล่วงลับให้พวกเขาฟัง ซึ่งมีใจความประมาณนี้:
“หยวนซีและหยวนซางกำลังจะไปเหลียวตง ท่านผู้มีเกียรติ ท่านไม่ควรโจมตีโดยเด็ดขาด เพราะกงซุนคังหวาดกลัวมานานแล้วว่าราชวงศ์หยวนจะผนวกดินแดนของเขา เมื่อพวกเขามาถึง กงซุนคังจะลังเล หากท่านโจมตี เขาจะช่วยราชวงศ์หยวนให้มาช่วยเขา หากท่านรอ พวกเขาก็จะร่วมมือกันต่อสู้กันเอง นี่เป็นสิ่งที่เห็นได้ชัด”
เหล่าขุนนางต่างตกใจเมื่อเห็นว่าเหตุการณ์ต่างๆ ถูกทำนายไว้ล่วงหน้าอย่างสมบูรณ์แบบ จากนั้นโจโฉก็นำเหล่าขุนนางทั้งหมดประกอบพิธีบูชายัญครั้งใหญ่ต่อหน้าโลงศพของกัวเจียผู้ชาญฉลาด เขาเสียชีวิตเมื่ออายุได้ 38 ปี หลังจากรับใช้ชาติอย่างมีคุณธรรมและยอดเยี่ยมในสงครามมานาน 11 ปี
เมื่อสวรรค์อนุญาตให้กัวเจียถือกำเนิดขึ้น
ก็ทำให้เขาเป็นคนที่เก่งที่สุดในโลก
เขารู้ประวัติศาสตร์ทุกอย่างอย่างแม่นยำ
สงครามไม่มีความลับใดๆ ซ่อนอยู่จากเขา
แผนการของเขานั้นเด็ดขาดเหมือนฟานหลี่
การโจมตีของเขานั้นเฉียบคมเหมือนเฉินผิง
เขาจบชีวิตบนโลกเร็วเกินไป
แสงสว่างอันยิ่งใหญ่ก็ดับลงเร็วเกินไป
เมื่อโจโฉกลับไปยังจี้โจว เขาได้ส่งโลงศพของที่ปรึกษาผู้ล่วงลับไปยังเมืองหลวงซู่ฉางเพื่อฝังศพ
จากนั้นเฉิงหยูและคนอื่นๆ ก็กล่าวว่า “เมื่อภาคเหนือถูกพิชิตแล้ว ก็ถึงเวลาจัดการภาคใต้”
โจโฉพอใจและกล่าวว่า “นั่นเป็นสิ่งที่ข้าคิดมานานแล้ว”
คืนสุดท้ายที่เขาอยู่ในจี้โจว โจโฉไปที่หอคอยมุมตะวันออกและยืนมองท้องฟ้า เพื่อนร่วมทางเพียงคนเดียวของเขาคือซุนโย่ว
ในขณะนั้น โจโฉกล่าวว่า “แสงสว่างเจิดจ้ามากทางทิศใต้ ดูเหมือนจะทรงพลังเกินกว่าที่ข้าจะทำอะไรได้”
“อะไรกันที่สามารถต่อต้านบารมีอันสูงส่งของท่านได้” ซุนโย่วกล่าว
ทันใดนั้นลำแสงสีทองก็พุ่งขึ้นมาจากพื้นดิน
“ต้องมีสมบัติฝังอยู่ตรงนั้นแน่” ซุนโย่วกล่าว
พวกเขาลงจากกำแพงเมือง เรียกยามมา และนำพวกเขาไปยังจุดที่แสงพุ่งออกมา ที่นั่นพวกเขาได้รับคำสั่งให้ขุดค้น
