พระพุทธเจ้าตรัสว่า การให้ที่มีคุณค่า 7 ประการที่ไม่จำเป็นต้องสูญเสียเงิน แต่สามารถให้ผลบุญใหญ่ได้
การให้แบบที่ 1 คือการ “ ให้ด้วยตา ” คือ ให้มองบิดามารดา ครูอาจารย์ พระภิกษุและฆราวาสด้วยสายตาที่อ่อนโยนและเคารพ แทนที่จะมองด้วยสายตาเหยียดหยามและชั่วร้าย การให้แบบนี้เรียกว่าการให้ด้วยตา เมื่อท่านเกิดใหม่หลังความตาย ท่านจะมีดวงตาที่บริสุทธิ์ เมื่อท่านได้เป็นพระพุทธเจ้าในอนาคตท่านจะมีทั้งดวงตาทิพย์และดวงตาพระพุทธเจ้า นี้เรียกว่าผลจากการให้อย่างแรก
การให้แบบที่ 2 คือ “ การให้ด้วยหน้าตายินดี ” คือ การให้ต่อบิดามารดา ครูอาจารย์ พระภิกษุ และผู้ปฏิบัติธรรม ไม่ควรแสดงสีหน้าบูดบึ้งหรือแสดงความรังเกียจ แต่ควรมีรอยยิ้มอยู่บนใบหน้าเสมอ ผู้ใดให้ทานอย่างนี้ ภายหลังตายไปแล้ว ย่อมได้รูปงามเป็นศรีแก่คนทั้งหลาย เมื่อคราวต่อไปได้เป็นพระพุทธเจ้าแล้วก็จะเข้าถึงแสงทองแท้ได้ นี่คือผลของการให้อย่างที่สอง
การให้ประเภทที่ 3 คือ “ การให้ด้วยวาจา ” ในการพูดคุยกับพ่อแม่ ครูอาจารย์ พระภิกษุและฆราวาส คำพูดทุกคำควรเป็นคำพูดที่สุภาพและอ่อนโยน ไม่ควรพูดคำหยาบหรือคำชั่วร้าย ผู้ที่ทำบุญด้วยวิธีนี้ จะเป็นผู้ที่พูดจาไพเราะและตรัสรู้ได้ภายหลังเมื่อตายไปแล้ว ทุกคำกล่าวย่อมได้รับความเชื่อจากทุกคน เมื่อพระองค์ได้เป็นพระพุทธเจ้าในอนาคตแล้ว พระองค์จะทรงเป็นผู้มีวาทศิลป์อันไพเราะไม่มีที่ขัดขวาง ๔ ประการ นี่คือรางวัลของการให้ประเภทที่ 3
การให้ประเภทที่ 4 คือ “ การให้ร่างกาย ” เมื่อพบกับบิดามารดา ครูอาจารย์ พระภิกษุ และผู้ปฏิบัติธรรมทั้งหลาย ต้องยืนขึ้นต้อนรับ กราบ และสวัสดีท่านเหล่านั้น นี้เรียกว่าการให้กาย ผู้ใดให้ทานอย่างนี้ เมื่อตายไปแล้ว จะไปเกิดใหม่มีร่างกายสูงสง่างาม ผู้ใดเห็นก็จะเคารพและยินดีกับร่างกายนั้น เมื่อในอนาคตเมื่อพระองค์เป็นพระพุทธเจ้าแล้ว ร่างกายจะสูงเท่าต้นนิราศไม่มีใครเห็นยอดได้ นี่คือผลแห่งการให้ประการที่สี่
การให้ประเภทที่ 5 คือ “ การให้จากใจ ” แม้ว่าการถวายเครื่องบูชาแก่จิงเทียนตามที่ได้กล่าวมาแล้วก็ตาม หากใจไม่เมตตา ก็ไม่สามารถเรียกได้ว่าเป็นการให้ที่แท้จริง การถวายควรทำด้วยใจที่จริงใจและกรุณาอย่างยิ่ง จึงจะเรียกว่าเป็นการให้จากใจ ผู้ใดให้ทานอย่างนี้ เมื่อตายไปแล้ว ผู้นั้นย่อมมีจิตที่ฉลาดหลักแหลมและบริสุทธิ์ ไม่ใช่จิตที่โง่เขลาและบ้า เมื่อไปเกิดใหม่ในอนาคต เมื่อในอนาคตเมื่อใดที่พระองค์ได้เป็นพระพุทธเจ้าแล้ว พระองค์ก็จะทรงมีจิตที่รู้แจ้งทุกสิ่ง นี้เรียกว่าการให้ใจ และนี้คือผลแห่งการให้ประการที่ 5
การให้ประเภทที่ 6 คือ “ การให้เตียงและที่นั่ง ” : ถ้าคุณพบพ่อแม่ ครูอาจารย์ พระภิกษุ และฆราวาส คุณสามารถจัดที่นั่งให้พวกเขาเป็นการส่วนตัว เพื่อให้พวกเขาได้นั่งสบาย และคุณสามารถสละที่นั่งของคุณให้กับพวกเขาเหล่านี้อย่างเคารพได้ด้วย นี่คือการให้เตียงและที่นั่ง ผู้ที่บริจาคในลักษณะนี้ มักจะได้เตียงอันประเสริฐที่บรรจุสมบัติเจ็ดประการ เมื่อเกิดใหม่ในอนาคตหลังจากตายไปแล้ว เมื่ออนาคตได้เป็นพระพุทธเจ้าแล้วจะมีบัลลังก์สิงห์ นี้เรียกว่าผลบุญของการให้ประการที่ ๖
การให้ประการที่ 7 คือ “ การให้ที่อยู่อาศัย ” คือ การให้บิดามารดา ครูอาจารย์ พระภิกษุ และฆราวาสเดิน นั่ง นอน ตามสบายในบ้านของตน เรียกว่า การให้ที่อยู่อาศัย ผู้ใดให้ทานในลักษณะนี้ จะได้รับปราสาทและบ้านเรือนตามธรรมชาติเป็นรางวัลสำหรับการเกิดใหม่อีกครั้งในอนาคตหลังจากตายไปแล้ว เมื่อได้เป็นพระพุทธเจ้าในอนาคตจะได้นิพพานเป็นสมาธิและบ้านนานาชนิดที่มีอานิสงส์สมาธิอันนับไม่ถ้วน นี้เรียกว่าผลบุญของการให้ประการที่ ๗.
7 วิธีการให้ข้างต้นนี้ไม่จำเป็นต้องสูญเสียเงิน แต่สามารถให้ผลตอบแทนที่ดีแก่คุณได้ ทำไมไม่ทำแบบนั้นล่ะ?
: 微軟正黑體, JhengHei ;, 標楷體,
ฉันได้ตั้งปณิธานไว้ด้วยความละอายใจ และถ่อมตน โดยมองทุกสิ่งอย่างเท่าเทียมกัน และไม่ยอมแพ้
: 微軟正黑體, 標楷體, DFKai-SB,
ขณะที่ข้าพเจ้าพระอานันทมหิดลได้ยินด้วยตนเอง สมัยหนึ่ง พระพุทธเจ้าประทับอยู่ในป่าเชตวันในแคว้นสาวัตถี ในสมัยนั้น มีพระภิกษุสงฆ์จำนวนมากไปอยู่ต่างประเทศ เมื่อล่วงไป ๙๐ วันแล้ว ก็ได้สิ้นสุดการจำพรรษาในฤดูร้อน และได้เดินทางไปเฝ้าพระพุทธเจ้าเพื่อรับฟังพระธรรมเทศนา
ครั้งนั้นพระพุทธเจ้าได้ทรงแสดงความเมตตาต่อภิกษุหลายรูป เพราะภิกษุเหล่านั้นไม่ได้พบกันเป็นเวลานานแล้ว พระองค์ทรงยกมือที่เป็นรูปวงล้อพันก้านขึ้นเพื่อปลอบใจภิกษุทั้งหลาย แล้วทรงถามภิกษุเหล่านั้นด้วยความถ่อมตนว่า“พวกท่านทุกคนอาศัยอยู่ในถิ่นทุรกันดาร พวกท่านขาดแคลนอาหารและของบูชาหรือ?”
อานิสงส์ของพระตถาคตไม่มีในโลกเสมอ บัดนี้พระพุทธเจ้าผู้เป็นที่เคารพนับถือกำลังมองดูภิกษุสงฆ์ด้วยท่าทีที่อ่อนน้อม และกระทำด้วยท่าทีที่อ่อนน้อมและเคารพอย่างยิ่ง พระอานนท์เห็นดังนั้นก็ประหลาดใจในเหตุผลนั้นมาก จึงรีบรายงานพระพุทธเจ้าทันทีว่า “ พระพุทธเจ้า การปรากฏของพระองค์ในโลกนี้เป็นสิ่งที่พิเศษและพิเศษที่สุด บุญคุณและปัญญาของพระองค์หาได้ยากในโลก
พระองค์จึงเสด็จมาเพื่อปลอบโยนและทักทายภิกษุสงฆ์ด้วยท่าทีนอบน้อมในวันนี้ เป็นการกระทำที่ดีและบริสุทธิ์มาก ข้าพเจ้าสงสัยว่าวาจาและการกระทำอันนอบน้อมของพระพุทธเจ้าเป็นของสมัยก่อนหรือสมัยปัจจุบัน”
พระพุทธเจ้าตรัสตอบว่า“ท่านอยากรู้ไหม? จงฟังอย่างตั้งใจและพินิจพิจารณา ฉันจะอธิบายให้ท่านฟัง ท่านควรยึดถือคำสอนและฟังอย่างตั้งใจ”
พระพุทธเจ้าตรัสกับพระอานนท์ว่า“ในอดีตกาลอันไกลโพ้น นานนับล้านปีมาแล้ว มีเมืองใหญ่แห่งหนึ่งในเมืองชมพูทวีปชื่อว่าเมืองพาราณสี ในเวลานั้น มีชายคนหนึ่งชอบสร้างธุรกิจครอบครัว แต่ใจของเขาชอบทอง ดังนั้น เขาจึงทำงานหนักเพื่อสะสมทรัพย์สมบัติและทำงานหนักเพื่อหาเลี้ยงชีพ เขาใช้เงินที่หามาได้
ทั้งหมดไปซื้อทอง โดยรวบรวมโถทองคำมาขุดและซ่อนไว้ในดินใต้บ้านของเขา เขาทำงานหนักเช่นนี้มาหลายปี ไม่เคยได้กินอาหารและเสื้อผ้าเลย สะสมทรัพย์สมบัติมาโดยตลอด ในที่สุด เขารวบรวมโถทองคำได้เจ็ดโถ แล้วฝังไว้ในดินใต้บ้านของเขา ต่อมา ชายคนนี้ล้มป่วยและเสียชีวิต เนื่องจากเขารักทอง เขา
จึงกลายร่างเป็นงูพิษและกลับมาที่บ้านเดิมเพื่อเฝ้าโถทองคำ เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นนานหลายปี บ้านของเขาพังทลายไปหมด หลังจากชำรุดและพังทลาย ไม่มีใครอยู่ที่นั่นอีกต่อไป งูยังคงเฝ้าโถทองคำต่อไป และอายุขัยของมันก็ยืนยาวขึ้นเรื่อยๆ ดังนั้นหลังจากละทิ้งร่างงูแล้ว มันก็กลับมาเกิดเป็นงูอีกครั้ง เพราะความโลภ
ของมันไม่เคยสิ้นสุด มันใช้ลำตัวเป็นงูพันรอบโถทอง มันถูกดำเนินการเช่นนี้ต่อไปเป็นเวลานับหมื่นปี เมื่อได้เกิดใหม่เป็นงูอีกครั้งในชีวิตสุดท้ายก็เกิดความเบื่อหน่ายและคิดว่าทำไมตนจึงได้เกิดใหม่เป็นงูมาหลายชั่วรุ่น มันคิดว่า “เพราะความโลภในทองคำของข้าพเจ้า จึงได้เกิดเป็นงูมาหลายชั่วอายุคน ข้าพเจ้าควร
บริจาคโถทองคำเหล่านี้ให้แก่ทุ่งแห่งบุญ เพื่อข้าพเจ้าจะได้รับผลตอบแทนจากการบริจาคนี้ไปหลายชั่วอายุคน” หลังจากคิดอย่างรอบคอบแล้ว มันก็ไปอยู่ข้างถนน ซ่อนตัวอยู่ในพุ่มไม้ และมองดูจากด้านหลัง ถ้ามีคนมาก็ควรอธิบายคำขอของเขาให้ทราบ
ครั้นนั้น งูพิษได้เห็นคนเดินผ่านไปบนถนน จึงร้องเรียกชายคนหนึ่งว่า ชายคนนั้นได้ยินเสียงเรียก จึงมองไปรอบๆ แต่ไม่เห็นใคร ได้ยินเพียงเสียงเรียกเท่านั้น เขาจึงเดินต่อไปตามทาง งูจึงเผยตัวออกมาและร้องออกมาว่า “เฮ้ คนคนนี้ เจ้าเข้ามาใกล้ข้าหน่อยสิ”
ชายคนนั้นตอบงูว่า “ตัวเจ้ามีพิษ เจ้าจะร้องเรียกข้าไปทำไม หากข้าเข้าใกล้เจ้า ข้าอาจจะได้รับบาดเจ็บได้”
งูตอบชายคนนั้นว่า “ถ้าข้าพเจ้ามีเจตนาชั่ว ข้าพเจ้าสามารถทำร้ายท่านได้ แม้ว่าท่านจะไม่เข้ามาใกล้ข้าพเจ้าก็ตาม”
เพราะชายคนนั้นกลัวงูจะตาย เขาจึงไปหางูพิษนั้น
งูบอกกับชายคนนั้นว่า “ตอนนี้ฉันมีขวดทองคำอยู่ที่นี่ ฉันอยากขอให้คุณใช้มันทำเครื่องบูชาและทำความดี คุณช่วยฉันทำได้ไหม” ถ้าคุณไม่ทำฉันจะวางยาพิษคุณ -
ชายคนนั้นตอบงูว่า “ผมทำได้” -
เมื่อถึงเวลานั้น งูก็พาชายคนนั้นไปยังที่ซ่อนทองคำ แล้วนำทองคำออกมามอบให้แก่ชายคนนั้น ข้าพเจ้าได้บอกบุคคลผู้นี้ว่า “จงเอาทองนี้ไปถวายพระภิกษุ เมื่อถึงวันถวายอาหาร จงหยิบภาชนะอโสดีขึ้นมา แล้วนำมายังสถานที่ที่ข้าพเจ้าจะนำไปหาพระภิกษุ”
จากนั้น บุคคลนี้ก็ได้นำทองคำไปยังอารามของวัด และมอบให้แก่พระอาจารย์วินัยในบรรดาภิกษุทั้งหลาย จากนั้นพระองค์ได้อธิบายให้ภิกษุทั้งหลายฟังถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น และตรัสว่า “ถ้าท่านต้องการถวายเครื่องบูชาเป็นจำนวนมากแก่เจ้างูพิษตัวนี้ ท่านจะต้องกำหนดวันถวายเครื่องบูชาและให้อาหาร”
ภิกษุทั้งหลายรับทองคำนั้นไว้ และจัดเตรียมอาหารมื้ออร่อยให้แก่เขา เมื่อถึงวันถวายอาหาร ชายคนนั้นก็นำอโศกขนาดเล็กไปยังที่ที่งูอยู่ งูเห็นชายคนนั้นก็มีความยินดีเป็นอย่างยิ่ง มันเฉลิมฉลอง ปลอบใจเขา และถามถึงความเป็นอยู่ของเขา จากนั้นมันก็ขดตัวและคลานเข้าไปในภาชนะอโศก ชายคนนั้นจึงเอาผ้าขาวคลุมตัวงูแล้วพาไปที่วัดเจดีย์ ระหว่างทางเขาได้พบกับชายคนหนึ่งซึ่งถามชายที่ถืองูว่า “คุณมาจากไหน ร่างกายเป็นอย่างไรบ้าง”
บุคคลนี้ยังคงนิ่งเงียบไม่ตอบคำถามของอีกฝ่าย อีกฝ่ายถามเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่คนนี้ไม่ตอบสักคำ ขณะนั้น งูพิษในมือของชายผู้นั้นโกรธจัด และหัวใจของมันก็เต็มไปด้วยพิษ ต้องการที่จะฆ่าชายผู้นั้น แต่เจ้างูยังยับยั้งใจไว้ได้ และคิดในใจว่า “ทำไมบุคคลนี้จึงไม่รู้เวลาอันควร?” คนอื่นๆ มาหาเขาด้วยความตั้งใจ
ดีเพื่อสอบถามเกี่ยวกับความก้าวหน้าและความประพฤติของเขา และถามเขาสามครั้งด้วยน้ำเสียงจริงจัง แต่เขาก็ไม่ตอบแม้แต่คำเดียว นี่เป็นความผิดพลาดที่ร้ายแรงจริงๆ! เมื่องูมีความคิดดังกล่าวแล้ว หัวใจอันเป็นพิษของมันก็เกิดขึ้นอีกครั้ง และความโกรธของมันก็รุนแรงขึ้นและรุนแรงภายในตัวมัน ตอนนี้มัน
ต้องการที่จะวางยาพิษผู้ชายคนนั้นอีกครั้ง ขณะที่มันกำลังจะพ่นพิษ งูก็คิดในใจว่า “คนนี้ได้ทำความดีแก่ฉันแล้ว และฉันก็ยังไม่ได้ตอบแทนเขาเลย 'เมื่อคิดดังนี้ครั้งแล้วครั้งเล่า งูก็ยังคงระงับความโกรธไว้และคิดว่า 'บุคคลนี้ได้ทำคุณแก่ฉันมาก' แม้ว่าเขาจะทำบาปอยู่ขณะนี้ ฉันก็ควรอดทนและอดกลั้น เมื่อมาถึงที่โล่ง
งูจึงพูดกับชายคนนั้นว่า ‘จงวางฉันลงบนพื้น’ 'จงใช้คำพูดทั้งหมดที่คุณทำได้เพื่อตำหนิบุคคลนี้และตักเตือนเขาอย่างจริงจังไม่ให้ประพฤติตนในทางที่เหมาะสม บุคคลนี้จึงรู้สึกสำนึกผิดและสำนึกผิด และมีจิตใจที่ถ่อมตน พร้อมที่จะมองดูสรรพสัตว์ทั้งหลายด้วยศักดิ์ศรีและจริงใจ งูก็เตือนซ้ำอีกว่า “อย่าทำผิดแบบนี้อีก!”
ชายคนนั้นก็พาตัวงูไปที่วัดที่พระภิกษุอาศัยอยู่และถือมันไว้ต่อหน้าพระภิกษุ
เมื่อถึงเวลาที่พระภิกษุสงฆ์จะรับประทานอาหาร พวกเขาทั้งหมดเดินเข้ามาและยืนนิ่งรับเครื่องบูชาด้วยความเคารพ งูจึงขอให้ชายผู้นั้นส่งธูปเทียนไปให้พระสงฆ์ตามลำดับเป็นเครื่องบูชา และมองตรงไปยังผู้รับด้วยความศรัทธาและเคารพ และเขาก็ทำเช่นนี้ต่อไปเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงคนสุดท้าย เมื่อถึงเวลานี้ พระ
ภิกษุได้นำชายผู้นั้นเดินวนรอบเจดีย์ แล้วชายที่แบกงูก็นำน้ำไปล้างมือพระภิกษุสงฆ์ทีละรูป งูจ้องมองดูชายผู้กำลังล้างมือให้พระภิกษุแทนด้วยความเคารพ และไม่รู้สึกเหนื่อยล้าเลย เมื่อพระภิกษุสงฆ์รับประทานอาหารเสร็จแล้ว ก็ได้แสดงธรรมแก่ตัวนาคอีกครั้งหนึ่ง งูมีความยินดีเป็นสองเท่าและมีความปรารถนา
ที่จะให้มากขึ้น นำพระวินัยปิฎกไปยังที่ซ่อนทองคำไว้ แล้วบริจาคทองคำที่เหลืออีก ๖ ขวด ให้แก่พระภิกษุสงฆ์ เมื่อได้สะสมบุญไว้อย่างนี้แล้ว ก็ดับไป และด้วยบุญที่พระภิกษุได้บำเพ็ญไว้ จึงได้ไปเกิดใหม่ในสวรรค์ชั้นดาวดึงส์
พระพุทธเจ้าตรัสกับพระอานนท์ว่า“ถ้าท่านอยากทราบ ผู้ที่อุ้มงูในครั้งนั้นเป็นคนอื่น นั่นก็คืออวตารของข้าพเจ้าในอดีตในสมัยพระศากยมุนีพุทธเจ้า งูพิษในครั้งนั้นคือพระสารีบุตรในปัจจุบัน เมื่อก่อนตอนที่อุ้มงู งูได้ดุข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจึงรู้สึกละอายใจและปฏิญาณตน ข้าพเจ้าจึงมีความนอบน้อมถ่อมตนและปฏิบัติต่อสรรพสัตว์อย่างเท่าเทียมกัน ข้าพเจ้าไม่เคยถอยห่างจากเรื่องนี้เลยจนกระทั่งวันนี้”
ในเวลานั้น พระภิกษุทั้งหลาย รวมทั้งพระอานันทภิกษุอื่นๆ ได้ฟังพระดำรัสของพระพุทธเจ้าแล้วก็ปฏิบัติตามด้วยความยินดี
