หลังจากที่เยว่หมิงเคอเดินทางมาถึงเทียนซาน เขาก็โกนหัวและบวชเป็นพระภิกษุ เปลี่ยนชื่อเป็นอาจารย์ฮุ่ยหมิง สี่ปีผ่านไปอย่างรวดเร็ว ปีต่อมา หลัวเถี่ยปี้พาหยางหยุนคง บุตรชายของหยางเหลียนมายังภูเขา โดยอ้างว่าเฉิงหยูลั่วซาเป็นคนแนะนำให้เขารู้จักอาจารย์ฮุ่ยหมิงและขอให้รับเป็นศิษย์ อาจารย์ฮุ่ยหมิงกล่าวว่า "ทำไมนางถึงชอบสอดรู้สอดเห็นนักหนา นางชอบสร้างปัญหาให้ข้าเสมอ" ถึงกระนั้น เขาก็รู้สึกประทับใจในความเฉลียวฉลาดและกิริยามารยาทอันยอดเยี่ยมของหยางหยุนคงเป็นอย่างยิ่ง ยิ่งไปกว่านั้น ในฐานะลูกหลานของเสนาบดีผู้ภักดี ความคิดนี้จึงเหมาะสมอย่างยิ่ง และเขาก็รับเป็นศิษย์ทันที
นับแต่นั้นมา อาจารย์ฮุ่ยหมิงได้อุทิศตนให้กับวิชาดาบควบคู่ไปกับการสอนวิชานี้ให้กับหยางหยุนคง หยางหยุนคงมีความผูกพันกับศิลปะการต่อสู้อย่างลึกซึ้ง อาจารย์ฮุ่ยหมิงได้สอนเขาตั้งแต่ยังเด็ก เขาเพิ่งอายุเจ็ดขวบเมื่อมาถึงภูเขา และภายในสามปี เขาก็ได้สร้างรากฐานที่มั่นคง สามารถล่าเสือและเสือดาวได้ด้วยมือเปล่า อาจารย์ฮุ่ยหมิงประทับใจอย่างยิ่ง จึงได้รวบรวมโลหะมีค่าจากเทือกเขาเทียนซาน และหลอมดาบอันล้ำค่าสองเล่มที่สืบทอดมาจากอาจารย์ขึ้นมาใหม่ เขาอุทิศตนให้กับหยางหยุนคงอย่างเต็มที่ ห่างเหินจากภูเขาเป็นเวลานาน จนตัดขาดจากโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิง บางครั้งเขาจะฝึกวิชาดาบกลางดึก มองดูพระจันทร์และคิดถึงคนที่เขารัก เมื่อคิดถึงการเสียชีวิตอันน่าเศร้าของสยงถิงปี้และเถี่ยซานหู่ เขาก็ถอนหายใจยาว
พอถึงปีที่สาม เขาก็เริ่มได้รับการเยี่ยมเยียนจากบุคคลสำคัญจากต่างแดนบ่อยครั้ง พวกเขาสอบถามถึงที่มาของสตรีผู้หนึ่ง ปรากฏว่าแม้อาจารย์ฮุ่ยหมิงจะมีฝีมือดาบอันหาที่เปรียบมิได้และทักษะศิลปะการต่อสู้อันยอดเยี่ยม แต่ท่านก็ไม่เคยภาคภูมิใจในความสามารถของตนเอง ทำให้ได้รับความเคารพนับถืออย่างสูงตลอดระยะเวลาที่พำนักอยู่ในหุยเจียง วีรบุรุษจากทั้งทางเหนือและทางใต้ของเทือกเขาเทียนซาน ซึ่งได้รับอิทธิพลจากมรดกทางวัฒนธรรมและประสบการณ์อันยาวนานจากที่ราบภาคกลาง มักมาขอคำแนะนำจากท่านในเรื่องยากๆ
หกเดือนที่แล้ว มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินทางมาจากซินเจียง ผมของเธอขาว แต่ใบหน้าดูอ่อนเยาว์ ดูจากเส้นผมแล้ว เธอดูเหมือนผู้หญิงอายุห้าสิบหรือหกสิบกว่าๆ ขณะที่รูปลักษณ์ภายนอกชวนให้นึกถึงหญิงสาวอายุยี่สิบกว่าๆ แม้แต่อายุของเธอก็ยังไม่มีใครรู้ ผู้หญิงคนนี้หาตัวจับยาก และทักษะการต่อสู้ของเธอก็น่าทึ่ง เมื่อมาถึง เธอได้ขับไล่ปีศาจตระกูลซางทั้งสามที่ออกอาละวาดไปทั่วเทือกเขาเทียนซานทางตอนใต้ออกจากซินเจียง ปีศาจทั้งสามตระกูลซางล้วนมีศิลปะการต่อสู้เฉพาะตัว ปีศาจหัวหน้าคือซางกาน ถือดาบหกยอดสังหารวิญญาณ ซึ่งเป็นดาบที่มีปลายพิษที่สามารถโจมตีเพียงครั้งเดียว
ปีศาจตนที่สองคือซางหู ใช้สากวัชระอันทรงพลัง ซึ่งเป็นสุดยอดของศิลปะการต่อสู้ภายนอก ส่วนปีศาจตนที่สามคือซางเหริน ถือฝ่ามือแยกลมหยินหยาง ซึ่งสามารถทำลายอวัยวะภายในได้หากถูกโจมตี ด้วยลักษณะที่ดุร้ายและโหดเหี้ยมของศิลปะการต่อสู้ พวกเขาจึงถูกขนานนามว่า "สามปีศาจ" ปีศาจทั้งสามอาละวาดอยู่เป็นเวลานาน เมื่อเห็นหญิงผมขาวมีท่าทางแปลกประหลาด พวกเขาก็เข้าไปแกล้งเธอ หญิงคนนั้นฆ่าพวกเขาด้วยดาบ พ่ายแพ้และหลบหนีไป เกือบเสียชีวิต สามพี่น้องไม่สามารถอยู่ในซินเจียงได้อีกต่อไป จึงหนีไปทิเบต
การขับไล่ปีศาจทั้งสามเป็นเพียงหนึ่งในหลายสิ่งที่หญิงผู้นี้ทำ ปีศาจทั้งสามสร้างปัญหาให้กับฮุ่ยเจียง และการขับไล่นางออกไปทำให้ผู้คนต่างรู้สึกยินดี ทว่าหญิงผมขาวผู้นี้มีนิสัยแปลกประหลาด มักชอบใช้ความรุนแรงเมื่อเกิดความขัดแย้งขึ้น เธอยังชอบท้าดวลกับบุคคลที่มีชื่อเสียง โดยมักจะล้มพวกเขาลงได้ในไม่กี่วินาที บางครั้งนางก็เดินจากไปพร้อมกับเสียงหัวเราะ บางครั้งก็ถอนหายใจยาวเหยียด บอกว่าหาคู่ต่อสู้ไม่ได้เลยตั้งแต่มาถึงฮุ่ยเจียง และสงสัยว่านางกำลังทำอะไรกับชีวิตอันจำกัดของตน บุคคลสำคัญจากเหนือจรดใต้ของเทือกเขาเทียนซานต่างหวาดกลัวนาง และเพราะผมขาวของนาง พวกเขาจึงเรียกนางว่า "แม่มดผมขาว" ข่าวลือแพร่สะพัดว่านางนามสกุลไป๋
บางคนสงสัยว่านางเป็นโจรหญิงจากที่ราบภาคกลาง จึงมาสอบถามอาจารย์ฮุ่ยหมิงเกี่ยวกับที่มาของนาง คนอื่นๆ ชักชวนให้ท่านท้าดวลนาง เมื่อได้ยินเช่นนี้ อาจารย์ฮุ่ยหมิงก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เขาคิดว่า "นี่ต้องเป็นยักษ์หยกแน่ๆ แต่ข้าสงสัยว่าทำไมผมของนางถึงกลายเป็นสีขาว นางคงต้องเผชิญกับอุปสรรคและความเศร้าโศกหลังจากเดินทางมาไกลถึงหุยเจียง ข้าไม่คาดคิดว่านางจะยังคงรักการต่อสู้ต่อไป"
อาจารย์เซ็นฮุ่ยหมิงสงสัยว่านางมาพร้อมกับเถี่ยเฟยหลง จึงถามคนเหล่านั้นว่า “แม่มดผมขาวมีสหายหรือไม่” คนเหล่านั้นตอบว่า “จัดการนางคนเดียวยากยิ่งนัก ยิ่งยากเข้าไปใหญ่! นางปรากฏตัวและหายตัวไปราวกับผี ไปมาเพียงลำพัง ไม่มีใครรู้ที่อยู่ของนาง” อาจารย์เซ็นฮุ่ยหมิงคิดในใจว่า “ในเมื่ออวี้ลั่วซาซ่อนตัวอยู่ในซินเจียงเพียงลำพัง นางคงไม่อยากให้คนนอกรู้ที่มาของนาง” ท่านกล่าวกับคนเหล่านั้นว่า “ข้าไม่รู้ที่มาของชื่อนาง ในเมื่อบางคนบอกว่านามสกุลนางคือไป๋ ก็คิดเอาเองว่านามสกุลนางคือไป๋ ชื่อเป็นเพียงเครื่องหมาย ทำไมต้องเสียเวลาสืบหาความจริง”
คนเหล่านั้นถามว่ามีโจรสาวชื่อดังในที่ราบภาคกลางหรือไม่ อาจารย์เซ็นฮุ่ยหมิงกล่าวว่า "ก่อนที่ข้าจะโกนหัว ข้าได้ติดตามสยงจิงเล่ยไปลาดตระเวนชายแดนนอกกำแพงเมืองจีน ข้าไม่คุ้นเคยกับโจรในที่ราบภาคกลาง บางทีนางอาจจะเป็นโจรขาเดียวก็ได้" มีคนแนะนำให้ท่านลงจากภูเขาไปท้าทายแม่มดผมขาว อาจารย์เซ็นฮุ่ยหมิงประสานมือแล้วยิ้ม "ข้าเป็นพระภิกษุที่มองโลกในแง่ดี พระพุทธศาสนาไม่อนุญาตให้ข้าคิดแข่งขันเพื่อชิงความเป็นใหญ่" มีคนกล่าวว่า "ถ้าอย่างนั้น เราจะละทิ้งความโกรธนี้ไม่ได้หรือ?" อาจารย์เซ็นฮุ่ยหมิงกล่าวอีกครั้งว่า "ถึงแม้นางจะโหดเหี้ยม แต่นอกจากการฆ่าคนชั่วแล้ว นางยังเคยทำร้ายสุภาพบุรุษผู้เที่ยงธรรมหรือไม่?" "ข้าไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อน"
พวกเขากล่าว อาจารย์ฮุ่ยหมิงยิ้มแล้วกล่าวว่า "ถ้าอย่างนั้นนางก็ไม่ได้แค้นท่านเลย บางคนหมกมุ่นอยู่กับอะไรสักอย่างจนไม่อาจห้ามใจตัวเองได้ ยกตัวอย่างเช่น คนที่ติดหมากรุกอย่างหนักอาจจะนั่งดูคนอื่นเล่น ถึงแม้ว่าบนกระดานจะมีข้อความว่า 'สุภาพบุรุษที่แท้จริงจะดูหมากรุกโดยไม่พูดอะไรสักคำ' พวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะขัดจังหวะ พวกเขาอาจจะริเริ่มและเล่นงานอีกฝ่ายก็ได้ แม้ว่าการดูเกมโดยไม่พูดอะไรสักคำจะดี แต่การพูดออกไปไม่ใช่บาปร้ายแรง ข้าสงสัยว่าแม่มดผมขาวคงหมกมุ่นกับศิลปะการต่อสู้มากเสียจนเมื่อเห็นปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้
เธอก็เหมือนคนติดหมากรุกที่เจอผู้เล่นฝีมือดีที่อยากร่วมเล่นด้วย ตราบใดที่เธอไม่จงใจรังแกคนที่อ่อนแอกว่า การมองหน้ากันก็เป็นสิ่งที่ดี ทำไมต้องโกรธนางด้วย?" บางคนชื่นชมความใจกว้างของอาจารย์ฮุ่ยหมิง ในขณะที่บางคนไม่เห็นด้วย แต่ท่านอาจารย์ฮุ่ยหมิงไม่เต็มใจที่จะออกจากภูเขา และพวกเขาก็ไม่มีทางสู้ได้
อีกหกเดือนผ่านไป ข่าวคราวเรื่องแม่มดผมขาวที่ท้าทายผู้อื่นก็ค่อยๆ เลือนหายไป อาจารย์ฮุ่ยหมิงคิดว่า “นางคงหาคู่ต่อสู้ไม่ได้ แม้แต่บุคคลที่มีชื่อเสียงที่สุดก็เทียบไม่ติด นางจึงขี้เกียจเกินกว่าจะท้าทาย” หลังจากหยางหยุนคงขึ้นภูเขา อาจารย์ฮุ่ยหมิงได้รวบรวมแก่นแท้ของโลหะทั้งห้า และใช้วิชาลับเส้าหลินตีดาบของอาจารย์ขึ้นใหม่ สามปีผ่านไป อาจารย์ฮุ่ยหมิงตีดาบได้สองเล่ม เล่มหนึ่งยาวและเล่มหนึ่งสั้น เล่มยาวมีชื่อว่า “ยูหลง” และเล่มสั้นมีชื่อว่า “ต้วนหยู” ถึงแม้จะมีความยาวต่างกัน แต่ทั้งสองเล่มก็เป็นอาวุธคมกริบที่สามารถตัดเหล็กได้ดุจโคลนและตัดเส้นผมได้ในครั้งเดียว นับเป็นอาวุธศักดิ์สิทธิ์อย่างแท้จริง ทรงพลังยิ่งกว่าเดิม
วันหนึ่ง อาจารย์ฮุ่ยหมิงรู้สึกยอมรับกับฤดูหนาวที่กำลังจะมาถึง จึงตัดสินใจลงจากภูเขาเพื่อซื้อเสบียงสำหรับฤดูหนาว เขาจึงมอบดาบหยกหักให้หยางหยุนคง และขอให้เขาเฝ้าประตู เขานำดาบมังกรพเนจรไปป้องกันตัว และมุ่งหน้าไปยังเมืองใหญ่ทางเหนือของเขตปกครองตนเองซินเจียงอุยกูร์ เพื่อซื้อเสบียง เขายังแสวงหาข้อมูลเกี่ยวกับแม่มดผมขาวอีกด้วย
หนึ่งเดือนต่อมา อาจารย์เซ็นฮุ่ยหมิงกลับมาจากโบเล่ ตอนนั้นเป็นช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วง อากาศหนาวจัดนอกกำแพงเมืองจีนรุนแรงจนน้ำแข็งจับตัวเป็นน้ำแข็ง วันหนึ่ง ขณะที่อาจารย์เซ็นฮุ่ยหมิงกำลังเดินผ่านทุ่งหญ้าคาต้า ท่านก็เห็นชายคนหนึ่งรูปร่างราวกับหัวหน้าเผ่า กำลังนำทหารจำนวนมากและต้อนฝูงวัวและแกะจำนวนมากข้ามทุ่งหญ้า ด้านหลังท่านมีคนเลี้ยงสัตว์หลายคนกำลังร้องไห้อย่างขมขื่น อาจารย์เซ็นฮุ่ยหมิงทนไม่ได้ จึงเดินเข้าไปถามว่าเกิดอะไรขึ้น คนเลี้ยงสัตว์กล่าวว่า "พวกเราเป็นหนี้บุญคุณหัวหน้าเหมิงซื่อ วัวและแกะของพวกเราถูกพรากไป" มีเต็นท์ที่ขาดรุ่งริ่งหลังหนึ่งมีศพสองศพอยู่ข้างนอก เด็กน้อยร้องไห้อยู่ข้างๆ ศพ อาจารย์เซ็นฮุ่ยหมิงเดินขึ้นไปถามอีกครั้ง ผู้คนที่ยืนอยู่ข้างๆ พูดว่า "วัวและแกะของพวกเขาถูกพรากไป พ่อแม่ของเขาฆ่าตัวตาย น่าเสียดาย ชีวิตพวกเราช่างน่าสังเวชยิ่งนัก และเด็กคนนี้ยิ่งน่าสงสารกว่าอีก!"
อาจารย์เซ็นฮุ่ยหมิงเหลือบมองไปเห็นเด็กน้อยอายุราวหกหรือเจ็ดขวบ แม้ร่างจะผอมแห้งและอ่อนแอ แต่ดวงตากลมโตสีดำคมกริบ อาจารย์ฮุ่ยหมิงเหลือบมองไปเห็นเด็กน้อยแล้วถามว่า “ท่านเป็นชาวฮั่นหรือ” เด็กน้อยตอบว่า “นามสกุลของข้าคือฉู่ ผู้คนเรียกข้าว่าคนเถื่อนใต้ พ่อข้าบอกว่าเราย้ายมาจากหูหนาน ข้าไม่แน่ใจว่าหูหนานเป็นดินแดนของชาวฮั่นหรือไม่ พ่อข้าเคยบอกว่ารัฐบาลที่นั่นดุร้ายยิ่งกว่าหมาป่าและเสือโคร่งเสียอีก พวกเราจึงหนีมาทำมาหากินที่นี่” ชายชราคนหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลกล่าว “หัวหน้าเหมิงซื่อที่นี่ก็เหมือนกับข้าราชการชาวจีนฮั่น” ดูเหมือนเขาจะหนีจากความอดอยากที่เข้ามาในประเทศเช่นกัน
เด็กน้อยร้องไห้อีกครั้ง “พ่อ แม่ ถ้าท่านไป ข้าจะพึ่งใครได้?” อาจารย์เซ็นฮุ่ยหมิงอดสงสารเขาไม่ได้ เขาแตะผมของหยุนจงพลางคิดในใจ “หยุนจงไม่มีลูกเล่นด้วย ข้าควรรับศิษย์คนอื่นมาเป็นเพื่อนดีกว่า เด็กคนนี้รูปร่างดีและดูฉลาดมาก น่าจะมีพรสวรรค์ด้านศิลปะการต่อสู้” จึงกล่าวว่า “อย่าร้องไห้เลย ตามข้ามา ข้าจะรับท่านเป็นศิษย์” เด็กน้อยเช็ดน้ำตา คุกเข่าลง โค้งคำนับสามครั้ง แล้วตะโกนว่า “อาจารย์” อาจารย์เซ็นฮุ่ยหมิงดีใจมาก ขณะที่กำลังจะอุ้มเขาขึ้น ก็มีเสียงตะโกนขึ้นมาทันทีว่า “ท่านเมิ่งกลับมาแล้ว” ทันใดนั้น คนเลี้ยงสัตว์ก็วิ่งหนีไปคนละทิศละทาง ทหารสองนายที่มีขนบนหัววิ่งเข้ามาตะโกนว่า “ท่านมาทำอะไรที่นี่ พระพเนจร?” อาจารย์เซนฮุ่ยหมิงกล่าวว่า "เด็กคนนี้น่าสงสารมาก อย่าไปทำให้เขากลัวเลย"
ทหารกล่าวว่า "เอาเถอะ พวกเราจะจัดการเอง เจ้ากล้าดีอย่างไร! หัวหน้าของเราบอกว่าพ่อแม่ของเด็กตายแล้ว ไม่มีใครรับเลี้ยง จึงขอให้เรากลับไปรับเขากลับมา ดูสิว่าหัวหน้าของเรามีเมตตาแค่ไหน" เด็กน้อยร้องว่า "หัวหน้าดุร้ายมาก ข้าไม่ตามไปหรอก" หัวหน้าตะโกนมาแต่ไกล "พระรูปนั้นเป็นใคร? ท่านพูดอะไรกับเขา? พาเด็กคนนี้กลับมาเร็ว พวกเราต้องไปทวงหนี้ที่อื่น" ปรากฏว่าหัวหน้าต้องการจะพาเด็กคนนี้กลับไปรับใช้ลูกชาย
อาจารย์ฮุ่ยหมิงเป็นคนแรกที่อุ้มเด็กขึ้นมาพลางกล่าวว่า "เด็กคนนี้เป็นศิษย์ของข้า โปรดไว้ชีวิตเขาด้วยเถิด!" ทหารทั้งสองตะโกน "เจ้ากล้าแย่งเด็กคนนี้ไปจากหัวหน้าของเราหรือ? เจ้าจะปล่อยเขาไปหรือ?" อาจารย์ฮุ่ยหมิงก้มศีรษะลงและกล่าวว่า "อมิตาภะ!" ทหารทั้งสองเห็นว่าอาจารย์ฮุ่ยหมิงเพิกเฉย ต่างก็เดือดดาล ต่อยและเตะไปทั้งซ้ายและขวา อาจารย์ฮุ่ยหมิงกอดเด็กไว้ที่ง่ามแขนซ้ายและสวดว่า "อมิตาภะ" อีกครั้ง! หมัดและเตะของทหารทั้งสองเข้าปะทะราวกับหนังที่ถูกตี ด้วยเสียง "ปัง" ดังสนั่นสองครั้ง ทหารทั้งสองถูกเหวี่ยงไปไกลกว่าสิบฟุต โชคดีที่อาจารย์ฮุ่ยหมิงมีเมตตา ไม่เช่นนั้นทหารทั้งสองคงแขนขาหักแน่
เรื่องนี้ทำให้หัวหน้าเหมิงซาประหลาดใจ เขาตกตะลึงไปครู่หนึ่งแล้วตะโกนว่า "จับมัน!" ข้างๆ มีพระลามะในชุดพระสงฆ์สีแดงสดยืนอยู่ เขาพูดกับสหายที่สวมชุดจีนอยู่สองสามคำ ก่อนจะตะโกนขึ้นมาทันทีว่า "เดี๋ยวก่อนครับหัวหน้า! พระสงฆ์ท่านนี้มีภูมิหลังที่ล้ำลึกมาก ให้ผมถามเขาดู!" เขารีบวิ่งออกจากฝูงชน และในชั่วพริบตา เขาก็อยู่ข้างหน้าทหาร ตะโกนว่า "นี่ ท่านมาจากไหนครับ พระสงฆ์ บอกชื่อมาสิ!"
อาจารย์เซนฮุ่ยหมิงกล่าวว่า "ข้าเป็นพระสงฆ์พเนจรไม่มีชื่อและนามสกุล ท่านอาจารย์โปรดเมตตาด้วยเถิด!" พระลามะในชุดคลุมแดงหัวเราะอย่างประหลาดและพูดเสียงดังว่า "ท่านคิดว่าข้าไม่รู้จักท่านหรือ? ท่านคือเยว่หมิงเคอหรือ? ไม่รู้จักหรือ?" อาจารย์เซนฮุ่ยหมิงตกใจ เหลือบมองพระลามะในชุดคลุมแดงแต่จำเขาไม่ได้ ท่านกล่าวว่า "อาจารย์ อย่าล้อเล่นกับข้าเลย อากาศหนาวมาก เด็กคนนี้หนาวและหิว ข้ารีบกลับภูเขาแล้ว"
พระลามะในชุดคลุมแดงตะโกนว่า “อย่าโกหกอาจารย์ที่แท้จริง! อย่าคิดว่าจะรอดพ้นโทษเพียงเพราะเป็นพระ! มอบตำรายุทธภัณฑ์ของสยงหมานจื่อเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นพระพุทธเจ้าจะปลดปล่อยเจ้าวันนี้!” เมื่อได้ยินดังนั้น อาจารย์ฮุ่ยหมิงก็ยิ่งตกใจมากขึ้นไปอีก เขาคิดว่า “พระผู้ชั่วร้ายคนนี้รู้ได้อย่างไรว่าสยงจิงลั่วมอบตำรายุทธภัณฑ์ให้ข้า? แต่เจ้ารู้เพียงสิ่งเดียวเท่านั้น ตำรายุทธภัณฑ์นี้ถูกมอบให้กับอวีลั่วซาไปแล้ว ในเมื่อพระผู้ชั่วร้ายคนนี้ขโมยตำรายุทธภัณฑ์ไป ข้าก็รู้ว่าเขาเป็นคนทรยศ ดูเหมือนว่าข้าจะฆ่าทุกคนในวันนี้!”
พระลามะในชุดคลุมแดงตะโกนอีกครั้ง “เยว่หมิงเคอ เจ้าจะบอกข้าได้หรือไม่” อาจารย์เซนฮุ่ยหมิงสวดอีกครั้ง “อมิตาภะ!” แล้วกล่าวว่า “ข้ารู้เพียงวิธีรักษาศีลและบำเพ็ญธรรมเซน ข้าเกลียดที่จะได้ยินเรื่องศีลฆ่าฟัน ข้าจะมีตำราการทหารได้อย่างไร” พระลามะในชุดคลุมแดงตะโกน “เจ้าจะไม่ยอมแพ้จนกว่าจะข้ามแม่น้ำเหลือง ข้าไม่ให้เจ้ารู้ว่าพระพุทธเจ้าทรงอานุภาพ และข้าไม่คิดว่าเจ้าจะก้มศีรษะ!” เขาหยิบฉาบสองอันจากเอวขึ้นมาฟาดพร้อมกัน ทำให้เกิดเสียงเหมือนฆ้องแตก ทันใดนั้นเขาก็กระโดดขึ้นเหมือนเมฆสีแดงกดลงบนศีรษะ อาจารย์เซนฮุ่ยหมิงปกป้องเด็กน้อยด้วยมือซ้าย และยื่นมือขวาออกไปฟาดเขาด้วยฝ่ามือ
พระลามะในชุดคลุมแดงกระทบฉาบเข้าด้วยกัน กำลังจะคว้าฝ่ามือของอาจารย์เซนฮุ่ยหมิงไว้ แต่ฝ่ามือของอาจารย์เซนฮุ่ยหมิงกลับลื่นหลุดออกมาเหมือนปลาที่กำลังว่ายน้ำ จู่ๆ ฝ่ามือก็เปลี่ยนเป็นนิ้ว จิ้มไปที่ดวงตาของอาจารย์เซนฮุ่ยหมิง พระลามะในชุดคลุมแดงร้องเสียงหลง ร่างของเขากลายเป็นกังหันลม ฟาดฉาบซ้ายขึ้น ฉาบขวาลง อาจารย์เซนฮุ่ยหมิงเปลี่ยนกลยุทธ์อย่างรวดเร็ว ถอยกลับไปสามก้าว!
เรื่องนี้ทำให้ทั้งคู่ประหลาดใจ แม้ลามะในชุดคลุมแดงจะรู้ว่าอาจารย์ฮุ่ยหมิงเชี่ยวชาญวิชาดาบและมีพลังภายในอันลึกซึ้ง แต่เขาก็ไม่เคยคาดคิดว่าตนเองจะทรงพลังได้ขนาดนี้ แม้จะมีเด็กอยู่ในอ้อมแขนและมือเพียงข้างเดียว อาจารย์ฮุ่ยหมิงไม่เคยคาดคิดว่าในสถานที่อันห่างไกลและรกร้างเช่นนี้ จะมีผู้ที่มีทักษะการต่อสู้อันทรงพลังเช่นนี้!
อาจารย์ฮุ่ยหมิงใช้ชีวิตอย่างสันโดษอยู่หลายปี โดยไม่รับรู้ถึงการเปลี่ยนแปลงอันลึกซึ้งที่เกิดขึ้นภายนอก การที่จูโหยวเซียวหมกมุ่นอยู่กับความสุขทางกามทำให้สุขภาพทรุดโทรมลง และเค่อผิงถิงได้ทำนายไว้ว่า พระองค์สิ้นพระชนม์ในวัยเยาว์ ทรงครองราชย์เจ็ดปี ในวัยยี่สิบสองปี หลังจากจูโหยวเซียวสิ้นพระชนม์ จูโหยวเจี้ยน พระอนุชาได้สืบทอดราชบัลลังก์ต่อจากพระองค์และเปลี่ยนรัชสมัยเป็นฉงเจิ้น เมื่อขึ้นครองราชย์ พระองค์ได้ประหารชีวิตเว่ยจงเซียนด้วยการฟันอย่างช้าๆ และเค่อผิงถิงถูกขับไล่ออกจากวังและถูกประหารชีวิตในภายหลัง
บุคคลทรยศคนอื่นๆ เช่น ชุยเฉิงซิ่ว ก็ถูกประหารชีวิตเช่นกัน บุตรบุญธรรมของเว่ยจงเซียน ซึ่งก่ออาชญากรรมไม่ร้ายแรงนัก ถูกเนรเทศหรือลดฐานะลงเป็นพลเรือน พระองค์ยังทรงแต่งตั้งหยวนฉงหวนและสมาชิกพรรคตงหลิน เพื่อส่งเสริมความชอบธรรมและอาจฟื้นฟูราชวงศ์ น่าเสียดายที่การประหารชีวิตเว่ยจงเซียนของจักรพรรดิฉงเจิ้นนั้น เป็นเรื่องส่วนตัวล้วนๆ หลังจากกำจัดคนทรยศแล้ว พระองค์ไม่ได้ทรงฉวยโอกาสจากสถานการณ์นี้เพื่อส่งเสริมผลประโยชน์และปราบปรามการทุจริต แต่ทรงเพิ่มภาษีที่ดินและปล้นสะดมความมั่งคั่งของประชาชน จนนำไปสู่ความล่มสลายของประเทศชาติในที่สุด เรื่องนี้จะเล่าในโอกาสหน้า ซึ่งจะไม่กล่าวถึงในที่นี้
เมื่อเคอเว่ยสิ้นชีวิต เหล่าลิงก็กระจัดกระจายไป “ผู้พิทักษ์ผู้ยิ่งใหญ่” ของสำนัก สำนักแดง ฉางฉิน ได้หลบหนีกลับไปยังทิเบต โดยอาศัยความเชี่ยวชาญด้านศิลปะการต่อสู้ เหลียนเฉิงหู ที่ปรึกษาที่เว่ยจงเซียนไว้วางใจ ก็หลบหนีและเดินทางไปยังทิเบตเพื่อตามหาฉางฉินเช่นกัน ในเวลานั้น เหมิงซื่อ หัวหน้าเผ่ากาดาร์ในซินเจียงฮุย มีความทะเยอทะยานและกระตือรือร้นอย่างยิ่งที่จะรวมดินแดน เมื่อทราบข่าวการกลับมาของฉางฉิน เขาจึงมอบของขวัญล้ำค่าและรางวัลตอบแทนมากมายให้แก่ฉางฉิน ฉางฉินซึ่งเคยประสบความยากลำบากมามาก ตอนแรกลังเลที่จะไป
อย่างไรก็ตาม เหลียนเฉิงหูมีเจตนาอื่น เขาเป็นคนวงในชาวแมนจู และเชื่อว่าชาวแมนจูจะยึดครองโลกอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ และในที่สุดจะบุกโจมตีฮุยซินเจียง เนื่องจากซินเจียงฮุยมีพื้นที่กว้างใหญ่และมีประชากรเบาบาง การส่งกำลังพลไปที่นั่นจึงเป็นเรื่องยาก การวางรากฐานที่มั่นคงไว้กับเหมิงซื่อย่อมดีกว่า ดังนั้น เขาจึงเร่งเร้าให้ชางฉินยอมรับข้อเสนอ และเหลียนเฉิงหู่จึงเดินทางไปซินเจียงฮุ่ยกับเขา ทันใดนั้นเขาก็ได้พบกับเยว่หมิงเคอ ซึ่งโกนหัวแล้วบวชเป็นพระภิกษุ เขาจำได้ว่าเยว่หมิงเคอมีจดหมายของสยงถิงปี้ที่เขียนไว้หลังมรณกรรม หากเขาได้รับจดหมายฉบับนั้น เขาก็สามารถเดินทางไปยังเขตแดนและได้รับการเลื่อนตำแหน่งได้ทันที โดยไม่ต้องรอนานในซินเจียง ดังนั้น เขาจึงยุยงให้อาจารย์ชางฉินจัดการกับอาจารย์ฮุ่ยหมิง
อาจารย์ชางฉินเป็นนักสู้ผู้แข็งแกร่ง ถือฉาบสองใบด้วยความกล้าหาญที่หาที่เปรียบมิได้ ก่อนหน้านี้เขาเคยต่อสู้กับเจดรักษะเมื่อนางบุกเข้าไปในวังเพียงลำพังเพื่อช่วยเหลือหยางเหลียน เจดรักษะเอาชนะเขาด้วยวิชากระบี่วายุ แต่การต่อสู้กินเวลาเพียงยี่สิบหรือสามสิบกระบวนท่า อาจารย์ชางฉินเคยพ่ายแพ้ต่อเจดรักษะเพียงครั้งเดียว จึงค่อนข้างหยิ่งผยอง โดยไม่คาดฝัน เขาได้พบกับอาจารย์เซนฮุ่ยหมิง ผู้ซึ่งแข็งแกร่งยิ่งกว่าเจดรักษะเสียอีก เขาอุ้มเด็กน้อยไว้ในอ้อมแขนและโจมตีด้วยฝ่ามือเดียว ทำให้ฉาบของเจดรักษะกระเด็นและพุ่งไปข้างหน้าอย่างต่อเนื่อง
อาจารย์ชางฉินรู้สึกหนาวสั่นในใจ อาจารย์ฉานฮุ่ยหมิงอุ้มเด็กน้อยไว้ ขณะเดียวกันก็รู้สึกหวาดกลัว โชคดีที่เด็กน้อยผู้กล้าหาญเช่นเดียวกับหยางหยุนคง เขาเฝ้ามองอาจารย์ฉานฮุ่ยหมิงใช้มือเปล่าบีบบังคับให้พระภิกษุรูปหนึ่งที่สูงใหญ่และรูปร่างสูงใหญ่ให้ถอยทัพซ้ำแล้วซ้ำเล่า ขณะที่อาวุธประหลาดของอาจารย์นั้นบางครั้งก็ส่งเสียงฆ้องแตกออกมา เขารู้สึกขบขันจนลืมความเจ็บปวดจากการสูญเสียพ่อแม่ไป เมื่อเห็นความตื่นเต้น เขาจึงอุทานว่า "เยี่ยม! เยี่ยม! ท่านอาจารย์ ท่านต้องสอนข้า!"
เป็นครั้งคราว เขามักจะโผล่หัวออกมาดูการต่อสู้ของอาจารย์ฉานฮุ่ยหมิง ขณะที่อาจารย์ฉานฮุ่ยหมิงรู้สึกยินดีกับความกล้าหาญอันน่าทึ่งของเขา แต่เขาก็กลัวว่าจะได้รับบาดเจ็บ เขาจึงแลกหมัดกันอีกสองสามกระบวนท่า ฉวยโอกาสจากจุดอ่อน แล้วหันหลังกลับ อาจารย์ชางฉินเห็นอาจารย์ฉานฮุ่ยหมิงไม่มีทีท่าพ่ายแพ้ จึงถอยทัพทันที เขาสะดุ้งอยู่ครู่หนึ่ง และขณะที่กำลังจะตีฉาบสองฉาบ เขาก็รู้สึกถึงแสงวาบแวบหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้า และความหนาวเย็นแล่นผ่านผิวหนัง ในเสี้ยววินาทีแห่งการถอยทัพและรุกคืบ อาจารย์ฉานฮุ่ยหมิงได้ชักดาบมังกรพเนจรออกมาแล้ว เพียงแค่สะบัดแบ็คแฮนด์ก็เกิดเสียงดังปัง ฉาบในมือซ้ายของฉางฉินก็แตกออกเป็นสองซีก!
อาจารย์ฉางฉินตกใจกลัวและถอยหนีด้วยความหวาดผวา อาจารย์ฮุ่ยหมิงรู้สึกยินดีที่ได้เห็นพลังอันน่าเหลือเชื่อของดาบที่ตนตีขึ้น จึงอยากลองทดสอบดูอีกสักสองสามครั้ง เขาพุ่งเข้าโจมตี ฟาดดาบเป็นลวดลายดอกไม้ แทงทะลุหลังของฉางฉินผ่านจุด “ประตูวิญญาณ” พยายามบังคับให้เขาหันหลังและป้องกัน เหมิงซื่อออกคำสั่ง ลูกธนูพุ่งทะยานราวกับตั๊กแตน ปกป้องฉางฉิน อาจารย์ฮุ่ยหมิงฟาดดาบกระจายไปทุกทิศทุกทาง ทิ้งไว้เพียงเสียงกระทบกันดังก้องกังวาน ลูกธนูที่หักเลี้ยวด้วยแสงของดาบก็แตกกระจายทันที!
อาจารย์เซนฮุ่ยหมิงหัวเราะอย่างอารมณ์ดี เปล่งวาจาสวดว่า “อมิตาภะ” แล้วกล่าวว่า “ขออภัย ข้าจะไปเดี๋ยวนี้!” ขณะที่ท่านกำลังปัดป้องลูกธนูที่พุ่งเข้ามา อาจารย์ฉางฉินก็ถอดจีวรสีแดงออก แล้วแทนที่ด้วยฉาบในมือซ้าย ทันใดนั้น ท่านก็พุ่งตัวไปข้างหน้าอีกครั้ง ตะโกนว่า “พระพุทธเจ้าจะท้าดวลท่าน!” ด้วยการสะบัดจีวร ท่านก็ร่วงลงมาดุจเมฆสีแดงเข้ม พยายามรวบรวมพลังภายใน ใช้ความนุ่มนวลเอาชนะความแข็งกร้าว แล้วคว้าดาบไว้ อาจารย์เซนฮุ่ยหมิงอุทานอย่างโกรธจัดว่า “ท่านยังดื้ออยู่อีกหรือ?”
เสียงดาบกระทบกัน ปลายดาบฉีกจีวรสีแดงขาดเป็นชิ้นๆ แต่จีวรไม่ใช่อาวุธ อาวุธเมื่อถูกตัดแล้วก็ไม่มีประโยชน์ แต่จีวรแม้ฉีกขาดก็ยังใช้ได้ อาจารย์ชางฉินฉวยโอกาส ดันตัวไปข้างหน้า ทำให้จีวรพลิกตัว พยายามพันรอบดาบ ฉาบในมือขวาของเขาส่งเสียงหวีดหวิวและฟันผ่าน อาจารย์ฮุ่ยหมิงผู้เปี่ยมด้วยทักษะทั้งภายในและภายนอก ได้บรรลุถึงจุดสูงสุดแห่งความสมบูรณ์แบบแล้ว เขาจะตกหลุมพรางอันชาญฉลาดของเขาได้อย่างไร? เขาชักดาบออกมาด้วยกระบอกธนูเบาๆ เตรียมพร้อมฟาดฉาบ อาจารย์ชางฉินที่ตระหนักถึงพลังของอาจารย์จึงลังเล กระโดดไปด้านข้างสามครั้งเพื่อหลบใบดาบ ทว่า วิชาดาบเทียนซานของอาจารย์ฮุ่ยหมิงนั้นงดงามยิ่งนัก
เมื่อพันกันแน่น ฉางฉินก็หนีไม่พ้น เขากระโดดไปทางซ้ายและขวา แสงวาบของดาบยังคงสะท้อนอยู่ด้านหลัง ขณะที่อาจารย์ฮุ่ยหมิงกำลังจะตัดฉาบออกจากมือขวา นักรบของเหมิงซากว่าสิบคนก็พุ่งเข้าใส่ อาจารย์ฮุ่ยหมิงคิดว่าตนเองอ่อนแอ จึงวางแผนตัดอาวุธของพวกเขาหลังจากจัดการฉางฉิน ทันใดนั้น ก็มีคนหนึ่งในนั้นโจมตีด้วยความเร็วเหลือเชื่อ ถือเบ็ดคู่ พระอาทิตย์และพระจันทร์ แสงวาบพุ่งเข้าใส่เด็กน้อยในอ้อมแขนของเขา!
อาจารย์เซ็นฮุ่ยหมิงชี้ปลายเท้าและพุ่งออกไปราวกับลูกธนู เด็กน้อยในอ้อมแขนกรีดร้องเสียงดัง อาจารย์เซ็นฮุ่ยหมิงหันกลับไปมองและเยาะเย้ย “ฮ่า ข้าสงสัยว่าเป็นใครกัน! ปรากฏว่าเป็นแม่ทัพเหลียน! แค่เจ้าฆ่าแม่ทัพสยงยังไม่พอหรือ? วันนี้ข้าโกนหัวแล้วบวชเป็นพระ เว่ยจงเซียนน่าจะโล่งใจ แม้แต่เยว่เพียงคนเดียวยังกล้ามารบกวนเจ้าถึงชายแดน” อาจารย์เซ็นฮุ่ยหมิงไม่รู้ว่าเว่ยจงเซียนถูกประหารชีวิตด้วยการฟันอย่างช้าๆ และคิดว่าตนยังคงมีอำนาจเช่นเดิม จึงส่งเหลียนเฉิงหู่และลามะองค์นี้ไปติดตาม
เหลียนเฉิงหูหัวเราะอย่างขมขื่น ตะขอสองอันกางออกเฉียง เขาและอาจารย์ฉางฉินจึงโจมตีจากทั้งสองฝั่ง เหลียนเฉิงหูดุร้ายยิ่งนัก เมื่อเห็นว่าพระอุ้มเด็กไว้ในแขนซ้าย ด้านซ้ายเป็นจุดอ่อน ตะขอสองอันก็พุ่งเข้าโจมตีจุดอ่อนนี้ ไม่ว่าเด็กในอ้อมแขนจะกล้าหาญเพียงใด เขาก็หวาดกลัว มือเล็กๆ ของเขาคว้าไหล่อาจารย์ฮุ่ยหมิงไว้ และบางครั้งก็ส่งเสียงร้องด้วยความกลัว อาจารย์ฉางฉินถือฉาบในมือขวาและจีวรพระในมือซ้าย เปลี่ยนการป้องกันเป็นการโจมตี อาจารย์ฮุ่ยหมิงโกรธจัด เขาหยุดเคลื่อนไหวดาบ
จากนั้นจึงปลดปล่อยดาบเทียนซานที่เขาสร้างขึ้นร่วมกับอาจารย์ สายฟ้าสีม่วงพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า แสงเย็นยะเยือกปรากฏขึ้นอย่างกะทันหัน เขาก้าวไปข้างหน้าดุจมังกร ถอยกลับดุจห่านป่าที่ตื่นตระหนก ตรงที่สายลมกระบี่พัดผ่าน หญ้าป่าบนทุ่งหญ้าซึ่งสูงกว่าครึ่งตัวก็ส่งเสียงกรอบแกรบ เหลียนเฉิงหูและอาจารย์ฉางฉินกล้าเข้าใกล้ได้อย่างไร!
อย่างไรก็ตาม เหลียนเฉิงหูและอาจารย์ฉางฉินต่างก็เป็นบุคคลระดับแนวหน้า อาจารย์ฮุ่ยหมิงอุ้มลูกของตนไว้แน่น ลังเลที่จะเข้าต่อสู้ หลังจากโจมตีไปห้าสิบเจ็ดสิบครั้ง การต่อสู้ก็จบลงด้วยการเสมอกัน เหมิงซื่อนำนักรบของเขาเข้าวงที่ห่างออกไปร้อยก้าว ธนูถูกชักขึ้นและลูกธนูพร้อม พวกเขารอให้อาจารย์ฮุ่ยหมิงพ่ายแพ้ จากนั้นจึงปล่อยลูกธนูชุดใหญ่โจมตีเขาจากทั้งสองด้าน
ท่ามกลางภาวะชะงักงัน จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงหัวเราะยาวดังมาจากระยะไกล หัวใจของอาจารย์ฮุ่ยหมิงเต้นระรัว ในเสี้ยววินาที เงาสีขาวก็ลอยข้ามทุ่งหญ้าไป ชั่วขณะต่อมา เสียงตะโกนก็ดังขึ้น ก่อนที่คนของเหมิงซาจะมองเห็นได้ชัดเจน หลายคนถูกแทงและล้มลงกับพื้น มีคนตะโกนด้วยความตื่นตระหนก “เร็วเข้า! แม่มดผมขาวกำลังมา!”
อาจารย์เซนฮุ่ยหมิงฟาดดาบ บีบให้อาจารย์ฉางฉินและเหลียนเฉิงหู่ถอยไปหลายก้าว ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงแม่มดผมขาวตะโกนว่า "สบายดีไหม? ข้ามาถึงก่อนเวลานัดหมาย!" เธอยังคงมีจิตวิญญาณวีรกรรมเช่นเดิม แต่น้ำเสียงกลับดูแก่กว่าเมื่อก่อน!
อาจารย์ฉางฉินตกใจกลัวเมื่อเห็นเช่นนั้น แม้แม่มดผมขาวจะไม่ได้งดงามเหมือนในอดีตอีกต่อไป แต่รูปลักษณ์ภายนอกยังคงจำได้ง่าย อาจารย์ฉางฉินเคยถูกนางทรมานอย่างหนักมาก่อน และคิดว่า เยว่หมิงเคอนั้นน่าเกรงขามมาก และบัดนี้ปีศาจหญิงตนนี้ได้กลับมาแล้ว หากทั้งสองร่วมมือกันโจมตี ข้าคงตายโดยไม่มีที่ฝังศพ เขาหมุนตัวหนี เหลียนเฉิงหู่ถอนตะขอสองอันออก พยายามหลบหนีเช่นกัน แต่ทักษะการใช้อาวุธเบาของเขาด้อยกว่าอาจารย์ฉางฉินเล็กน้อย แม่มดผมขาวรวดเร็วมาก ก่อนที่เขาจะหนีได้ไกลกว่าสิบฟุต นางก็มาอยู่ข้างหลังเขาแล้ว ดาบของนางพุ่งเฉียดแทงหลังเขา
เหลียนเฉิงหู่ปัดป้องการโจมตีหลายครั้ง แต่ดาบของแม่มดผมขาวกลับพุ่งเฉียดไปมาอย่างไม่แน่นอน เคลื่อนที่ไปข้างหน้าและข้างหลัง ราวกับกำลังเลี้ยวซ้ายและขวา เหลียนเฉิงหู่รับการโจมตีได้ราวสิบกว่าครั้ง ทันใดนั้นแม่มดผมขาวก็ร้องออกมาว่า "มา!" เสียงและดาบวาบหวิว หัวใจของเหลียนเฉิงหู่แข็งค้าง เขาไม่รู้ว่าดาบของนางกำลังพุ่งไปทางใด เขารู้สึกเจ็บที่หัวเข่า และล้มลงกับพื้น!
แม่มดผมขาวคว้าเหลียนเฉิงหู่ กดจุดฝังเข็มอย่างไม่ใส่ใจ แล้วพูดกับอาจารย์ฮุ่ยหมิงว่า “ไปกันเถอะ!” อาจารย์ฮุ่ยหมิงถาม “ไปไหน?” แม่มดผมขาวตอบว่า “ข้าจะไปทุกที่ที่ท่านไป ท่านไม่กล้าแข่งกับข้าหรือ?” ตอนนั้นเองที่อาจารย์ฮุ่ยหมิงจึงตระหนักได้ว่าแม่มดผมขาวต้องการทดสอบทักษะความเบาของเขา
อาจารย์ฮุ่ยหมิงหัวเราะเบาๆ ในใจ: หลังจากห่างหายไปหลายปี พบกันในสถานที่แปลกหน้า เธอไม่ได้แม้แต่จะสนใจที่จะตามทัน แต่กลับเรียกร้องให้ประลองฝีมือความเบา แม่มดผมขาวกล่าวว่า "เอาเถอะ! ข้าแบกรับผู้ใหญ่ ส่วนเจ้าแบกรับเด็ก เจ้ากลัวจะแพ้ข้าหรือ?" อาจารย์ฮุ่ยหมิงยิ้มจางๆ ครุ่นคิดว่า "เมื่อหลายปีก่อน ข้ายังเก่งเรื่องความเบาไม่เท่าเจ้า วันนี้ผลลัพธ์ยังไม่แน่นอน ทำไมเจ้าถึงพูดเกินจริงนัก?" ศิลปะการต่อสู้ของอาจารย์ฮุ่ยหมิงและแม่มดผมขาวมีต้นกำเนิดมาจากแหล่งเดียวกัน คือด้านบวก ด้านลบ
ทั้งสองวิชาถูกสร้างขึ้นโดยอาจารย์ฮุ่ยหมิง เทียนตู และภรรยาของเขา จากการทะเลาะกัน เทียนตูกล่าวว่า "ถึงแม้แต่ละวิชาจะมีจุดแข็งของตัวเอง แต่เมื่อฝึกฝนจนชำนาญแล้ว ด้านบวกย่อมเอาชนะด้านลบได้ นี่คือความจริงที่ไม่อาจปฏิเสธได้" ดังนั้น อาจารย์ฮุ่ยหมิงจึงต้องการใช้การแข่งขันของแม่มดผมขาวเป็นบททดสอบเพื่อวัดฝีมือของตนเอง เมื่อถูกแม่มดผมขาวกดดันซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาจึงยิ้มและกล่าวว่า "ตกลง" ร่างเหล่านั้นเคลื่อนไหวเร็วกว่าสายลม แม่มดผมขาวเดินตามหลังมาติดๆ ราวกับเงาสีขาวสองเงาที่ทอดยาวข้ามทุ่งหญ้า
หลังจากวิ่งมาครึ่งวัน พวกเขาก็ค่อยๆ มาถึงขอบทุ่งหญ้า ถัดออกไปคือที่ราบสูงที่ก่อตัวขึ้นจากเทือกเขาเทียนซาน เนื่องจากอาจารย์ฮุ่ยหมิงเริ่มต้นก่อน และเด็กที่เขาอุ้มนั้นมีน้ำหนักน้อยกว่าผู้ใหญ่ที่แม่มดผมขาวอุ้มอยู่ เขาจึงก้าวเดินได้มากกว่าสิบก้าว แม่มดผมขาวหยุดกะทันหันและกล่าวว่า "ไม่ต้องแข่งกันหรอก ครั้งนี้เราเสมอกัน ท่านฝึกฝนมาอย่างขยันขันแข็งมาหลายปีแล้ว และความก้าวหน้าของท่านก็น่าทึ่ง ข้าอิจฉาท่านจริงๆ" อาจารย์ฮุ่ยหมิงพึมพำด้วยความละอายใจ ทั้งสองจึงหยุด เด็กน้อยปรบมือด้วยความดีใจและตะโกนว่า "อาจารย์ ท่านรู้จักเวทมนตร์อะไรบ้างหรือไม่ ข้ารู้สึกเหมือนกำลังบินอยู่บนเมฆบนหลังของท่าน"
อาจารย์ฮุ่ยหมิงยิ้มและกล่าวว่า "นี่คือชิงกง ไม่ใช่เวทมนตร์ ท่านจะรู้เองเมื่อโตขึ้น" เด็กน้อยกล่าวว่า "อาจารย์ ข้าก็อยากเรียนเช่นกัน" แม่มดผมขาวเหลือบมองเด็กน้อยแล้วถามว่า "นี่ศิษย์ใหม่ของท่านใช่ไหม" อาจารย์เซนฮุ่ยหมิงพยักหน้า แม่มดผมขาวกล่าวว่า "เด็กคนนี้ฉลาดพอๆ กับหยางหยุนชง แต่ดูเหมือนสติปัญญาของเขาจะไม่เท่าหยางหยุนชง" อาจารย์เซนฮุ่ยหมิงกล่าวว่า "เขายังเด็ก ยังเร็วเกินไปที่จะบอกว่าเขาเก่งหรือไม่ หรือเขาจะกลายเป็นผู้มีความสามารถพิเศษ" แม่มดผมขาวจับเหลียนเฉิงหู่ปล่อยเขา คลายเข็มฝังเข็ม แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า "ถึงเวลาสอบสวนเขาแล้ว!"
อาจารย์ฮุ่ยหมิงกล่าวว่า "ก่อนอื่น ถามเขาก่อนว่าเว่ยจงเซียนส่งคนไปกี่คน" เหลียนเฉิงหู่ตอบว่า "อาจารย์เว่ยตายแล้ว!" อาจารย์ฮุ่ยหมิงและแม่มดผมขาวตกตะลึง แม่มดผมขาวถามอย่างกังวล "เขาตายได้อย่างไร" เหลียนเฉิงหู่ตอบว่า "จักรพรรดิองค์ใหม่ประหารชีวิตเขาด้วยการฟันอย่างช้าๆ" อาจารย์ฮุ่ยหมิงกล่าวว่า "ดี ข้าคิดว่าเขาตายเพราะชราภาพ ซึ่งทำให้เขาโล่งใจ" แม่มดผมขาวถามว่า "แล้วเค่อซื่อล่ะ" เหลียนเฉิงหูตอบว่า "นางก็ถูกประหารชีวิตเช่นกัน"
อาจารย์ฮุ่ยหมิงได้เห็นความลามกและการบงการรัฐบาลของเค่อซื่อ จึงแอบพอใจ อย่างไรก็ตาม แม่มดผมขาวรู้สึกเศร้าใจเล็กน้อยต่อเค่อผิงถิง "ที่จริงนางถูกเว่ยจงเซียนหลอกใช้ แค่ขับไล่นางออกจากวังก็พอแล้ว" เมื่อถูกถามถึงรายละเอียด เหลียนเฉิงหูเกรงว่าจะถูกแม่มดผมขาวทรมาน จึงเล่าทุกอย่างให้ฟัง โดยปกปิดเพียงความเกี่ยวข้องกับชาวแมนจูและเหตุผลในการเดินทางไปซินเจียง แม่มดผมขาวแทบไม่รู้เลยจากคำสารภาพของอิงซิ่วหยางว่าเหลียนเฉิงหูเป็นคนทรยศ หลังจากเขาพูดจบ นางก็ยิ้มและพูดว่า "สิ่งที่ท่านพูดไปมีอะไรผิดหรือ?" เหลียนเฉิงหูเหงื่อแตกพลั่กและพูดว่า "เปล่า!" แม่มดผมขาวเยาะเย้ย “เจ้าเป็นสายลับชาวแมนจูเรีย ทำไมไม่บอกข้า” ใบหน้าของเหลียนเฉิงหูซีดเผือด ลิ้นพันกัน พูดไม่ออก แม่มดผมขาวกล่าว “เจ้าทำความชั่วไว้มากมาย ข้าจะไม่ให้อภัยเจ้า” ดาบของนางแลบแวบหนึ่ง ผ่าเขาออกเป็นสองซีก
แม่มดผมขาวหัวเราะอย่างอารมณ์ดีพลางกล่าวว่า "เยว่หมิงเคอ ไม่สิ ข้าลืมไปว่าท่านได้บวชเป็นพระแล้ว อาจารย์ฮุ่ยหมิง พวกเราจะจัดการแข่งขันดาบกันอีกดีไหม?"
อาจารย์เซนฮุ่ยหมิงหัวเราะและกล่าวว่า "ไม่ยุติธรรมเลย" แม่มดผมขาวถาม "ทำไมถึงไม่ยุติธรรมล่ะ" อาจารย์เซนฮุ่ยหมิงชักดาบมังกรพเนจรออกมา ฟาดฟันหินก้อนหนึ่งออกเป็นสองท่อนอย่างไม่ยี่หระ แม่มดผมขาวอิจฉาและกล่าวว่า "งั้นเจ้าก็ตีดาบได้เหมือนกันสินะ" อาจารย์เซนฮุ่ยหมิงกล่าวว่า "ที่จริงแล้ว เมื่อศิลปะการต่อสู้บรรลุถึงจุดสูงสุดแล้ว อาวุธทุกชนิดก็เหมือนกัน ข้าตีดาบสองเล่มอย่างพิถีพิถัน เพียงเพื่อส่งต่อให้ศิษย์ของข้าใช้ป้องกันตัว"
แม่มดผมขาวดูเหมือนจะไม่เชื่อและกล่าวว่า "การใช้ดาบย่อมให้ประโยชน์แก่เจ้าเสมอ" อาจารย์เซนฮุ่ยหมิงกล่าวว่า "ทักษะของข้ายังไม่พัฒนาเต็มที่ และวิชาดาบของเราก็ไม่ต่างกันมากนัก ดังนั้นแน่นอนว่าคนที่ถือดาบได้เปรียบ" เขาหยุดครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มแล้วพูดว่า “ฝีมือดาบของเจ้าก็พอๆ กับข้าเลย ทำไมเจ้าไม่ลองใช้ดาบของข้าดูล่ะ แล้วจะเอาชนะข้าได้ภายในร้อยกระบวนท่าหรือ?” แม่มดผมขาวโกรธอยู่ลึกๆ และคิดในใจว่า “ถ้าข้าใช้ดาบเล่มนี้ได้ ทำไมข้าต้องถึงร้อยกระบวนท่าด้วย?” เธอหยิบดาบมังกรพเนจรขึ้นมาทันที ตั้งท่าอย่างไม่ลังเล แล้วตะโกนว่า “โจมตี!”
อาจารย์ฮุ่ยหมิงกล่าวว่า "เจ้าไปก่อน" แม่มดผมขาวร้อง "ขอโทษที!" ดาบของเขาสั่นไหว เขาจึงแทงมันไปในแนวนอน อาจารย์ฮุ่ยหมิงลดดาบลงและชักออก หยุดยั้งการโจมตีของนาง แม่มดผมขาวเหวี่ยงดาบกลับ แต่อาจารย์ฮุ่ยหมิงไม่ปัดป้อง เขาจึงโจมตีกลับ ยึดตำแหน่งที่ว่างของนางไว้ การเคลื่อนไหวนี้สำคัญยิ่งต่อการป้องกันของศัตรู แม่มดผมขาวถูกบังคับให้ดึงดาบออกมาเพื่อต้านทาน อาจารย์ฮุ่ยหมิงพุ่งไปข้างหน้าหลายครั้ง แต่เมื่อดาบสัมผัสนาง เขาก็ถอยกลับ ปล่อยให้นางไร้พลัง แม้จะมีดาบอันล้ำค่าของนางอยู่ก็ตาม แม่มดผมขาวเปี่ยมไปด้วยจิตวิญญาณนักสู้ คิดในใจว่า "ข้าจะโจมตีเจ้าตรงๆ แล้วดูว่าเจ้าจะหลบได้อย่างไร"
การเคลื่อนไหวของนางเปลี่ยนไป วิถีดาบเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว อาจารย์ฮุ่ยหมิงรวบรวมพลังเวทอย่างเงียบงัน นิ่งสงบ เมื่อดาบของนางมาถึงเขา เขาก็บิดมือ ดาบทั้งสองแนบชิดกันดุจแม่เหล็กดึงดูดเหล็ก เมื่อดาบของแม่มดผมขาวชี้ไปทางทิศตะวันออก อาจารย์ฮุ่ยหมิงก็ชี้ไปทางทิศตะวันตก เขาก็ชี้ไปทางทิศตะวันออกเช่นกัน ก่อนที่ดาบของนางจะครบร้อยกระบวนท่า แม่มดผมขาวก็เก็บดาบเข้าฝักทันที พร้อมกับพูดอย่างโกรธเคืองว่า "อีกยี่สิบปีมาสู้กันใหม่!" นางยื่นดาบมังกรพเนจรคืนให้อาจารย์ฮุ่ยหมิง กลับมารับดาบของตนเอง และบินหนีไปโดยไม่พูดอะไร อาจารย์ฮุ่ยหมิงถอนหายใจ "ทำไมเจ้ายังแข่งขันอยู่อีก" เขาอยากจะถามถึงจัวอี้หาง หวังจ้าวซี และเพื่อนเก่าคนอื่นๆ รวมถึงเรื่องราวในอดีตของนาง แต่ก็สายเกินไปเสียแล้ว
อาจารย์ฮุ่ยหมิงพาเด็กหนุ่มกลับมายังเทียนซานและตั้งชื่อให้ว่า ชูจ้าวหนาน นอกจากจะสอนกังฟูให้เด็กหนุ่มด้วยตนเองแล้ว ท่านยังให้หยางหยุนชงสอนศิลปะการต่อสู้พื้นฐาน เช่น การสบตา การทรงตัว และการใช้ฝ่ามือให้เด็กหนุ่มด้วย หลายเดือนผ่านไป และตอนนี้ก็เข้าสู่ช่วงกลางฤดูหนาวแล้ว อากาศที่เทียนซานหนาวจัด เด็กทั้งสองจึงฝึกศิลปะการต่อสู้ข้างนอกทุกเช้าเพื่ออบอุ่นร่างกาย วันหนึ่ง ขณะที่อาจารย์ฮุ่ยหมิงกำลังนั่งสมาธิอยู่ในห้องปฏิบัติธรรม ท่านก็ได้ยินเสียงเด็กสองคนอยู่ข้างนอก ราวกับกำลังคุยกับใครบางคน
อาจารย์ฮุ่ยหมิงเดินออกจากวัดไปพบหญิงชราหน้าตาอัปลักษณ์ยืนอยู่ตรงกลาง อนุญาตให้เด็กทั้งสองใช้ฝ่ามือฟาดฟันเธอ เธอโยกตัวไปมา ดึงเด็กทั้งสองให้มาอยู่รอบตัว อาจารย์ฮุ่ยหมิงรู้สึกประหลาดใจ คิดว่า "การที่สามารถไปถึงเทียนซานในฤดูหนาวอันหนาวเหน็บได้นั้น ต้องเป็นนักสู้ที่เก่งกาจอย่างแท้จริง" การเคลื่อนไหวของนางนั้นชัดเจนและทรงพลัง และเขารู้สึกว่าเคยเห็นมาก่อน เขาอดไม่ได้ที่จะถามว่า "นี่เจ้าเป็นใคร ทำไมถึงรังแกเด็ก?" ชูจ้าวหนานกล่าว "อาจารย์ รีบไปทำเถอะ นางบอกว่าฝ่ามือเทียนซานของเราเป็นแค่ชื่อ"
หญิงชราไม่พูดอะไร ทันใดนั้นก็ตบอาจารย์ฮุ่ยหมิงด้วยฝ่ามือ ฝ่ามือเบาบาง แต่พลังเต็มเปี่ยม อาจารย์ฮุ่ยหมิงใช้ฝ่ามือต่อต้าน หลังจากต่อสู้อยู่ครู่หนึ่ง เขารู้คำตอบในใจอยู่แล้ว แต่ไม่ได้เอ่ยออกมาก่อน หลังจากต่อสู้ไปประมาณร้อยกระบวนท่า เขาก็ชนะฝ่ามือได้หนึ่งฝ่ามือ หญิงชราจึงวิ่งหนีไป อาจารย์ฮุ่ยหมิงกล่าวว่า "นี่เจ้าเดินทางมาเทียนซานเพื่อท้าข้าสู้ด้วยฝ่ามืองั้นหรือ?" หลังจากไล่ตามยอดเขาสองยอด หญิงชราก็หยุดกะทันหัน หันกลับมา ถือหน้ากากไว้ในมือ
“หญิงชรา” คนนี้ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากแม่มดผมขาว เธอได้หน้ากากมาอย่างใดอย่างหนึ่ง แปลงร่างเป็นหญิงชราหน้าตาอัปลักษณ์ อาจารย์ฮุ่ยหมิงถามอย่างหัวเสีย “ทำไมเจ้าถึงพูดเล่น” แม่มดผมขาวพูดด้วยน้ำเสียงหม่นหมอง “หน้ากากนี้เข้ากับผมขาวของข้าได้อย่างลงตัวเลยใช่ไหม” เมื่อเห็นว่านางไม่ได้พูดเล่นเลย อาจารย์ฮุ่ยหมิงก็รู้สึกกังวลขึ้นมา คิดว่านางคงเสียใจมาก เขาจึงเงียบและตั้งใจฟัง
ผ่านไปครู่หนึ่ง แม่มดผมขาวถอนหายใจพลางถามว่า "จัวอี้หางเคยตามหาเจ้าหรือไม่" อาจารย์เซ็นฮุ่ยหมิงรู้สึกประหลาดใจและถามว่า "จัวอี้หางเดินทางมาซินเจียงตั้งแต่เมื่อใด" แม่มดผมขาวตอบว่า "ถ้าอย่างนั้น เจ้าก็ยังไม่เคยพบ" อาจารย์เซ็นฮุ่ยหมิงกล่าวว่า "ถ้าเขามา แน่นอนว่าเขาจะตามหาเจ้าก่อน" แม่มดผมขาวยิ้มเศร้าๆ แล้วพูดว่า "เขากำลังตามหาข้า" อาจารย์เซ็นฮุ่ยหมิงกล่าวว่า "เจ้ายังไม่เคยพบ ข้าไม่เข้าใจจริงๆ เจ้าเป็นเทพเจ้าคู่หนึ่ง ทำไมพวกเจ้าไม่ไปรวมตัวกันที่ชายแดนอันแสนน่าสงสารล่ะ?" แม่มดผมขาวส่ายหน้าอีกครั้ง อาจารย์ฮุ่ยหมิงกำลังจะถามต่อ
ทันใดนั้นแม่มดผมขาวก็พูดขึ้นว่า "ถ้าเขามาหาเจ้า ช่วยเกลี้ยกล่อมให้เขากลับไปเร็วๆ และไม่มาหาข้าอีก" อาจารย์ฮุ่ยหมิงตะโกน "ทำไม?" สีหน้าของแม่มดผมขาวเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน เธอถอนหายใจ “ข้าควรไปได้แล้ว!” อาจารย์ฮุ่ยหมิงกล่าว “เดี๋ยวก่อน พวกนายทำอะไรกันอยู่” แม่มดผมขาวกล่าว “เทือกเขาเทียนซานอยู่ห่างกันเป็นพันไมล์ แล้วเจ้าก็ยึดยอดเขาทางเหนือไป เหลือข้าไว้กับยอดเขาทางใต้!” อาจารย์ฮุ่ยหมิงกล่าว “ถ้าจัวอี้หางมา ข้าจะบอกเขาให้ตามหาเจ้า” แม่มดผมขาวกล่าว “ทำไมต้องลำบากด้วย ข้าจะไม่มีวันได้พบเขาอีก!”
พูดจบนางก็วิ่งลงจากภูเขาไป อาจารย์ฮุ่ยหมิงพยายามไล่ตามนางอย่างเปล่าประโยชน์ ถอนหายใจ “ความรักผูกมัดง่าย แต่แก้ยาก เราเคยรู้จักความอกหักมากี่ครั้งแล้ว” ทันใดนั้นใบหน้าของเขาก็แดงก่ำ เขาหวนคิดถึงเรื่องรักในอดีต จิตใจที่สงบนิ่งของเขาสับสนวุ่นวาย เขาจึงรีบกลับไปที่ห้องเพื่อทำสมาธิ
ประมาณครึ่งเดือนต่อมา ยามพลบค่ำวันหนึ่ง พระจันทร์เสี้ยวเริ่มปรากฏขึ้น อาจารย์เซ็นฮุ่ยหมิงกำลังฝึกดาบอยู่บนยอดเขาเทียนซาน เมื่อเขาใช้ดาบอย่างแรง แสงดาบและแสงจันทร์ก็รวมเป็นหนึ่งเดียว ทันใดนั้นเขาก็ได้ยินเสียงกรอบแกรบดังมาจากเชิงเขา อาจารย์เซ็นฮุ่ยหมิงรีบวิ่งไปและได้ยินเสียงใครบางคนพึมพำว่า "ดาบวิเศษมาก!" อาจารย์เซ็นฮุ่ยหมิงปัดหิมะและเถาวัลย์ออกไป ปรากฏว่าเห็นจัวอี้หางหน้าแดงก่ำด้วยความหนาว มือเท้าแข็งทื่อ นอนคลานอยู่บนกองหิมะ อาจารย์เซ็นฮุ่ยหมิงกล่าวว่า "ท่านทำงานหนักมาก!" จัวอี้หางลุกขึ้นยืน ลูบมือเท้าพลางยิ้ม "ข้าชินแล้ว ตอนมาที่นี่ใหม่ๆ มันยากกว่านี้อีก! แค่ไม่กี่วันที่ผ่านมาหนาวมาก ลมหายใจข้ากลายเป็นน้ำแข็ง เกือบคิดว่าขึ้นไปถึงยอดเขาไม่ได้แล้ว!"
อาจารย์เซนฮุ่ยหมิงรีบพาเขากลับไปที่วัดและสั่งให้หยางหยุนชงรินชาร้อนให้ หลังจากพักผ่อนแล้ว เขาก็สอบถามเกี่ยวกับการเดินทาง เขาได้ทราบว่าจัวอี้หางซึ่งไม่คุ้นเคยกับภูมิประเทศทางตะวันตกเฉียงเหนือ ใช้เวลาเกือบหนึ่งปีเดินทางจากซานซีไปยังซินเจียง หลังจากถึงซินเจียง เขาคลำทางผ่านเทือกเขาเทียนซานอันกว้างใหญ่ที่ทอดยาว 3,000 ไมล์ เคี้ยวหิมะเมื่อกระหายน้ำ และย่างแกะหิมะเมื่อหิว ใช้เวลาอีกหกเดือนจึงถึงที่หมาย โชคดีที่แม้จะต้องทนทุกข์ทรมานมามากมาย แต่ร่างกายของเขากลับแข็งแรงขึ้นอย่างน่าทึ่ง และทักษะการต่อสู้ของเขาก็พัฒนาขึ้นอย่างมาก
การได้พบกับเพื่อนที่ดีเช่นนี้เป็นความสุขอย่างแท้จริง จัวอี้หางพักอยู่ที่เทียนซานหลายวัน ระบายความคิดถึงทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นนับตั้งแต่พวกเขาแยกทางกัน น้ำตาเอ่อคลอเบ้าขณะเล่าถึงการจากไปอย่างเจ็บปวดของเจด รากษส หลังจากการต่อสู้ที่ภูเขาอู่ตัง เยว่หมิงเคอยิ้มและกล่าวว่า "เจด รากษส มาที่นี่เมื่อไม่กี่วันก่อน อ้อ ลืมบอกไป ทุกคนที่นี่เรียกเธอว่าแม่มดผมขาว ไม่มีใครรู้เลยว่าเธอคือเจด รากษส ผู้เคยครองโลกศิลปะการต่อสู้"
จัวอี้หางถอนหายใจ “ใช่ ผมของนางกลายเป็นสีขาวเพื่อข้า แต่ข้าหาน้ำยาวิเศษที่ฟื้นคืนความเยาว์วัยให้นางไม่ได้” อาจารย์ฮุ่ยหมิงเล่าถึงตำนานที่เล่าขานโดยชนเผ่าเร่ร่อนทางตอนเหนือและใต้ของเทือกเขาเทียนซาน ยิ้มและกล่าวว่า “อาจจะไม่มีน้ำยาวิเศษที่ฟื้นคืนความเยาว์วัยได้ แต่แน่นอนว่าต้องมีน้ำยาวิเศษที่สามารถเปลี่ยนผมหงอกให้กลับดำสนิทและคงความเยาว์วัยไว้ได้” จัวอี้หางถามอย่างกังวล “ข้าจะหาได้จากที่ไหน”
อาจารย์ฮุ่ยหมิงตอบว่า “ตามตำนานของชนเผ่าเร่ร่อนตามทุ่งหญ้า มีดอกไม้ชนิดหนึ่งชื่อว่าดอกอุทุมพร มันจะบานเพียงหกสิบปีครั้ง และทุกครั้งที่บาน มันจะออกดอกสองดอก ดอกหนึ่งสีขาว อีกดอกสีแดง ขนาดเท่าชามใบใหญ่ ว่ากันว่ามันสามารถทำให้ผมหงอกดำสนิทและฟื้นคืนความเยาว์วัยได้ ข้าคิดว่ามันน่าจะเป็นสมุนไพรที่ล้ำค่ากว่าดอกโพลีโกนัม มัลติฟลอรัม ข้าไม่เชื่อว่ามันจะฟื้นคืนความเยาว์วัยได้ แต่การทำให้ผมหงอกดำสนิทนั้นไม่ใช่เรื่องแปลก”
จัวอี้หางผิดหวังเมื่อได้ยินว่าดอกไม้นี้บานแค่ครั้งเดียวในรอบหกสิบปี และไม่มีใครรู้ว่ามันเติบโตที่ไหน เขายิ้มอย่างขมขื่นพลางพูดว่า "ถ้าดอกไม้นี้เพิ่งบาน อีกหกสิบปีข้างหน้า เธอคงมีอายุเกือบร้อยปีแล้วสินะ"
อาจารย์ฮุ่ยหมิงเล่าถึงคำพูดและสีหน้าของแม่มดผมขาวในวันนั้น จัวอี้หางกล่าวว่า “ถ้านางไร้หัวใจเช่นนี้และไม่ต้องการพบข้า นางคงไม่บอกข้าว่านางอาศัยอยู่ที่ไหน” อาจารย์ฮุ่ยหมิงตอบว่า “ยอดเขาใต้หนาวกว่าที่นี่เสียอีก และเส้นทางขึ้นไปก็ผ่านป่าอันกว้างใหญ่ไร้ผู้คน ข้าเกรงว่ามันจะหาได้ยากกว่าที่นี่เสียอีก” จัวอี้หางตอบว่า “ถึงข้าจะแข็งตัวเป็นฟอสซิลและตายไปในภูเขาอันรกร้าง ข้าก็ยังจะไป”
อาจารย์เซนฮุ่ยหมิงกล่าวว่า "งั้นก็รอถึงต้นฤดูร้อนเมื่อน้ำแข็งละลาย" จัวอี้หางกล่าวว่า "ข้ากังวลมาก จะรอถึงต้นฤดูร้อนได้อย่างไร" อาจารย์เซนฮุ่ยหมิงยืนยันที่จะให้เขาพักต่ออีกเจ็ดวัน ระหว่างนั้นเขาได้ฝึกฝนทักษะภายในกับท่าน จัวอี้หางมีพื้นฐานอยู่แล้ว และด้วยคำแนะนำของอาจารย์เซนฮุ่ยหมิง ท่านจึงก้าวหน้าไปอย่างมาก จัวอี้หางถอนหายใจ "ลุงของข้าก็เหมือนกบในบ่อน้ำ ไม่รู้ถึงความกว้างใหญ่ของมหาสมุทร พวกเขาคิดว่าวิชายุทธ์ของตนไม่มีใครเทียบได้ แต่กลับด้อยกว่าท่านมาก"
อาจารย์เซนฮุ่ยหมิงกล่าวว่า "ถึงแม้พวกเขาจะหยิ่งผยองอยู่บ้าง แต่พลังภายในและทักษะทางจิตใจของวิชายุทธ์อู่ตังก็เป็นที่ชื่นชมของวงการยุทธ์อย่างแท้จริง บางทีอาจเป็นเพราะตำราลับของพระโพธิธรรมผู้ก่อตั้งท่านสูญหายไป และบัดนี้ไม่มีใครล่วงรู้ถึงความลึกซึ้งของมัน" จัวอี้หางกล่าวด้วยอารมณ์ “ข้าอยากเป็นศิษย์ของท่านและฝึกดาบกับท่านจริงๆ” อาจารย์ฮุ่ยหมิงหัวเราะ “ท่านจัว ท่านล้อเล่นนะ เราเรียนรู้กันได้ ไม่เป็นไร แต่ท่านจะพูดถึงการสอนได้อย่างไร ที่จริงท่านมีอาจารย์ เพื่อน และคู่หูศักดิ์สิทธิ์อยู่แล้ว แล้วจะไปหาท่านทำไม” จัวอี้หางเข้าใจความหมาย จึงยิ้มอย่างขมขื่น “ถ้านางได้พบข้า ข้าก็พอใจแล้ว ส่วนเรื่องการแต่งงาน ข้าเกรงว่าชาตินี้คงไม่มีหวังแล้ว”
เมื่อสิ้นสุดระยะเวลาเจ็ดวัน จัวอี้หางได้อำลาอาจารย์เซนฮุ่ยหมิงและออกเดินทางอีกครั้งสู่ยอดเขาใต้ หลังจากเดินป่าฝ่าป่าดงดิบมาเป็นเวลากว่าเดือน ทนทุกข์ทรมานจากลม น้ำค้างแข็ง ฝน และหิมะ ท่ามกลางความหวาดกลัวแมลง งู และสัตว์ป่า ในที่สุดท่านก็มาถึงยอดเขาใต้ ท่านมองเห็นยอดเขาที่ปกคลุมด้วยหิมะทะลักทะลวงเมฆ ธารน้ำแข็งห้อยหัวลง แร้งบินวน และแพะหิมะวิ่งข้ามภูมิประเทศ ความหนาวเย็นเหน็บหนาวเหน็บและความอ้างว้างนั้นน่าสะพรึงกลัว
จัวอี้หางก้าวข้ามอุปสรรคทั้งปวงและปีนขึ้นสู่ยอดเขาได้สำเร็จ หลังจากเดินป่ามาสามวัน ในที่สุดท่านก็ถึงไหล่เขา โชคดีที่พลังภายในของท่านแข็งแกร่งขึ้นมาก หากไม่เช่นนั้น ท่านคงลำบาก ขณะกำลังปีนเขาในวันนั้น ลมหนาวก็พัดกระหน่ำอย่างกะทันหัน ดังเสียงกรอบแกรบของหญ้าและต้นกกในป่า และก้อนหิมะขนาดใหญ่ราวกับหินโม่กลิ้งไปบนภูเขา จัวอี้หางหยุดอย่างรีบร้อนและนั่งขัดสมาธิภายในกำแพงธรรมชาติที่สร้างขึ้นจากต้นไม้โบราณสูงตระหง่านหลายต้นเพื่อหลบลมและหิมะ
หลังรับประทานอาหารเสร็จ พายุหิมะก็สงบลง จัวอี้หางกำลังจะลุกขึ้นเดินไปข้างหน้า ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงใสๆ ดังมาไม่ไกล เสียงแก่ชราดังขึ้นว่า "ท่านแน่ใจหรือว่าแม่มดผมขาวคือหยกยักษ์?"
จัวอี้หางตกใจ ได้ยินเพียงเสียงตอบกลับจากอีกคนว่า "ไม่มีอะไรผิดพลาดหรอก ถึงผมของเธอจะขาวซีด ใบหน้าซูบผอม แต่เธอก็ยังจำเธอได้ ยิ่งกว่านั้น ไม่มีใครในโลกนี้ที่สามารถใช้วิชากระบี่นี้ได้" จัวอี้หางมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นคนสี่คนเดินออกมาจากพุ่มไม้ ห่างจากเขาไปสิบฟุต ดูเหมือนว่าพวกเขาก็กำลังหลบลมและหิมะถล่มเช่นเดียวกับเขา
ชายทั้งสี่คนแต่งกายต่างกันไป คนหนึ่งเป็นพระลามะในชุดจีวรสีแดงเข้ม คนหนึ่งเป็นนักบวชเต๋าในชุดคลุมสีดำ คนหนึ่งเป็นพระรูปแปลกหน้าสวมรองเท้าป่านและมีกะโหลกหลายหัวพันรอบคอ และอีกคนเป็นชายชราวัยหกสิบกว่าๆ จัวอี้หางรู้สึกประหลาดใจอย่างมากและสงสัยว่า "ชายทั้งสี่คนนี้กำลังมาหาหยกยักษ์หรือ?"
สายตาและหูของชายชราเฉียบคมเป็นพิเศษ จัวอี้หางเงยหน้าขึ้นมอง ได้ยินเสียงแผ่วเบาราวกับมีคนกำลังเขย่าหญ้าด้วยมือ เขารีบลุกขึ้นและตะโกนว่า "มีคนมา!" ทั้งสี่คนยืนเรียงแถวกันราวกับเผชิญหน้ากับศัตรูที่น่าเกรงขาม จัวอี้หางรู้ว่าเขาไม่อาจซ่อนตัวได้อีกต่อไป เขาเดินออกไปอย่างภาคภูมิใจ โค้งคำนับ แล้วถามว่า "พวกเจ้าจะขึ้นไปยอดเขาหนานเกากันไหม?"
ทั้งสี่ถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อเห็นว่าไม่ใช่แม่มดผมขาว เขาถามว่า "เจ้าเป็นใคร? ทำไมเจ้าถึงไปยอดเขาใต้เพียงลำพังท่ามกลางหิมะและน้ำแข็ง?"
จัวอี้หางกำลังครุ่นคิดว่าควรจะบอกความจริงหรือไม่ แต่พระลามะชุดแดงกลับพูดว่า "ไม่ต้องถามหรอก เจ้าคงกำลังไปยอดเขาใต้เพื่อตามหาแม่มดผมขาวอยู่สินะ?" จัวอี้หางถาม "แล้วถ้าข้าไปล่ะ?"
พระลามะชุดแดงกล่าว "เจ้ากำลังหาเรื่องนางด้วยหรือ?" จัวอี้หางได้ยินว่าคนทั้งสี่นี้เป็นศัตรูของอวีลั่วซา จึงโกรธและเยาะเย้ย "ต่อให้มีอีกสิบคนอย่างข้า พวกเขาก็ไม่กล้าหาเรื่องนางหรอก"
ชายชราเปลี่ยนสีหน้าและตะโกนว่า "เจ้าเป็นใคร?" จัวอี้หางตอบอย่างภาคภูมิใจ "จัวอี้หาง ศิษย์สำนักอู่ตัง" ชายชราหัวเราะพลางกล่าวว่า “เจ้าคือประมุขแห่งสำนักอู่ตัง เจ้ายอมสละตำแหน่งประมุขอันดีของเจ้า แล้วมาตามหาแม่มดที่นี่ ฮึ่ม ฮึ่ม ข้าจะสั่งสอนเจ้า!” เขาคลายแส้นุ่มๆ ที่เอวออก แล้วฟาดไปตามลม แส้ส่งเสียงกรอบแกรบ เขาสะบัดมันอย่างไม่ใส่ใจ ราวกับงูบินพันรอบเอวของจัวอี้หาง!
ปรากฏว่าบุคคลทั้งสี่นี้คือ อาจารย์ใหญ่ฉางฉิน, ฮั่วหยวนจง, อาจารย์เต๋าจัว และศิษย์อู๋โถวแห่งนิกายเทียนหลงทิเบต หลังจากสูญเสียอย่างหนักจากน้ำมือของแม่มดผมขาว อาจารย์ฉางฉินจึงเชิญศิษย์อู๋โถวเพื่อนรักมาช่วยเหลือ ฮั่วหยวนจงและอาจารย์เต๋าจัวเคยเป็นศัตรูกับมารดาผีดอกไม้แดง
หลังจากแก้แค้นนาง ทั้งสองพ่ายแพ้ต่อเถี่ยเฟยหลงและอวี้ลั่วซา และต้องถอยทัพไปทิเบตเพื่ออยู่อย่างสันโดษ ศิษย์อู๋โถวรู้จักพวกเขาเป็นอย่างดี จึงเชิญพวกเขามาด้วย
ฮั่วหยวนจงและเต๋าจื่อหยางเป็นรุ่นเดียวกัน รู้จักกันมาหลายสิบปีแล้ว จัวอี้หางเป็นประมุขคนปัจจุบันของนิกายอู่ตัง บุคคลสำคัญในวงการศิลปะการต่อสู้ ฮั่วหยวนจงเคยพูดคุยเกี่ยวกับศิลปะการต่อสู้มาก่อน และเคยถูกหวงเย่และไป๋สือของเต๋ารังแก บัดนี้ เมื่อเห็นจัวอี้หางมาเพียงลำพัง
โดยเฉพาะเพื่อตามหาแม่มดผมขาว ฮัวหยวนจงจึงรับบทบาทเป็นผู้อาวุโสและขู่ว่าจะขับไล่จัวอี้หางลงจากภูเขา
จัวอี้หางไม่พอใจกับการแข่งขันกับอสูรหยก จึงชักดาบออกมา ไม่ยอมจำนน ฮั่วหยวนจงฟาดแส้อย่างดุเดือดดุจงูเหลือม การเคลื่อนไหวของเขาน่าตื่นตะลึง จัวอี้หางปลดปล่อยวิชาดาบอู่ตังอย่างคล่องแคล่วดุจมังกร ร่างที่แท้จริงไม่อาจคาดเดาได้
ฮั่วหยวนจงตกตะลึง เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าศิษย์อู่ตังรุ่นที่สองจะแข็งแกร่งได้ขนาดนี้ อาจารย์ฉางฉินเห็นฮั่วหยวนจงเอาชนะจัวอี้หางไม่ได้ ก็รู้สึกผิดหวัง คิดว่า "ทำไมฮั่วรุ่นที่สองถึงไร้ความสามารถเช่นนี้"
ผู้เฒ่าอู๋โถวผู้ร้อนรนตะโกนว่า "เด็กคนนี้เป็นพวกเดียวกับแม่มดผมขาว ทำไมเราถึงต้องสุภาพกับเขาด้วย" เขาเหวี่ยงไม้เท้าและพุ่งไปข้างหน้า
ผู้เฒ่าอู๋โถวมีพลังอันลึกซึ้ง เสียงคทาของเขาดังก้องกังวานด้วยพลังอันทรงพลัง จู่ๆ จัวอี้หางก็ถูกบังคับให้ถอยกลับหลายครั้ง ท่ามกลางจังหวะนั้น มีคนหัวเราะเยาะเย้ย “ใครกันที่กล้าถือมีดหรือคทาอยู่ที่นี่”
จัวอี้หางร้องด้วยความดีใจ “พี่เหลียน พี่เหลียน!” เมื่อลืมตาขึ้นก็ตกตะลึงเมื่อเห็นหญิงชราผิวไก่และผมขาว ขณะเล่าเหตุการณ์ อาจารย์ฮุ่ยหมิงเล่าว่าแม่มดผมขาวเคยสวมหน้ากาก จัวอี้หางร้องออกมา แต่ก็ไม่กล้าพูดซ้ำ เขาคิดว่า “ต่อให้ผมของพี่เหลียนกลายเป็นสีขาว เธอก็คงไม่มีวันแก่และน่าเกลียดขนาดนี้!”
อาจารย์ฉางฉินตะโกนว่า "เจ้าเป็นใคร?" แม่มดผมขาวทะยานขึ้นไปในอากาศราวกับนกประหลาด พุ่งเข้าใส่ผู้อาวุโสอู่โถวโดยไม่พูดอะไร เธอฟาดฟันลงมาจากกลางอากาศด้วยกระบี่อันทรงพลัง "ธารน้ำแข็งกลับหัว"
ผู้อาวุโสอู่โถวเหวี่ยงไหล่ครึ่งหันหลัง ฟาดไม้เท้าไปด้านหลัง ดาบฟาดเข้าที่ไหล่ของเขาอย่างแรง อาจารย์ฉางฉินและจัวเต๋ารีบชักอาวุธออกมาโจมตี แม่มดผมขาวหัวเราะเยาะ "ฮั่วหยวนจง ผู้อาวุโสอู่โถว พวกเจ้าทั้งสองยังไม่เชื่อ และกำลังตามหาความตายอยู่ที่นี่ด้วยงั้นหรือ?"
ทันทีที่พูดจบ ฮั่วหยวนจงก็อุทานออกมาว่า "คนๆ นั้นก็คือแม่มดผมขาว!" จัวอี้หางที่สังเกตฝีมือดาบของนางก็รู้ได้ทันทีว่านางคือหยกยักษ์อย่างไม่ต้องสงสัย ก่อนที่นางจะทันได้เอ่ยคำใด แม่มดผมขาวก็ปล่อยดาบชุดใหญ่ออกมา สังหารศัตรูทั้งสี่อย่างโหดเหี้ยม!
เมื่อจัวอี้หางได้ยินนางเอ่ยชื่อทั้งสอง เขาก็นึกขึ้นได้ทันทีว่าอาจารย์ของเขาเคยพูดถึงมิตรภาพกับพวกเขา เขารีบกล่าวว่า "พี่เหลียน ปล่อยพวกเขาไป!"
แม่มดผมขาวไม่สนใจ ฟันดาบทีละเล่ม จัวอี้หางหงุดหงิดจนได้แต่โจมตีอาจารย์ฉางฉินอย่างสุดกำลัง ท่ามกลางการต่อสู้อันดุเดือด เสียงร้อง "โอ๊ย!" ดังขึ้นหลายครั้ง ขณะที่ฮั่วหยวนจงและจัวเต๋าถูกฟันด้วยดาบคนละเล่ม แม่มดผมขาวตะโกนว่า "ลงภูเขาไปกับข้า! เจ้าต้องการทิ้งร่องรอยไว้อีกสองรอยหรือ?"
ฮั่วหยวนจงและจัวเต๋าไม่รู้ตัวเลยว่าวิชาดาบของแม่มดผมขาวนั้นทรงพลังยิ่งกว่าเดิมมาก ฮั่วหยวนจงและจัวเต๋าได้รับบาดเจ็บและหวาดกลัวอย่างที่สุด จึงรีบกระโดดออกจากวงล้อม กลิ้งตัว และไถลตัวลงจากเนินที่ปกคลุมไปด้วยหิมะ
จัวอี้หางแอบดีใจพลางคิดว่า "งั้นนางก็ยอมฟังคำแนะนำของข้าแล้วสินะ" ศัตรูสี่คนหายไปสองในสี่คน เหลือเพียงผู้เฒ่าอู่โถวและอาจารย์ฉางฉินที่อ่อนล้ายิ่งกว่า หลังจากโจมตีอีกยี่สิบหรือสามสิบครั้ง
เจด รากษสาก็ตะโกนว่า "เจ๋อ" แล้วฟาดฟันด้วยดาบของนางอย่างรวดเร็วดุจสายฟ้า ตัดศีรษะของผู้เฒ่าอู่โถวขาดเป็นชิ้นๆ เลือดไหลทะลักออกมาเปื้อนหิมะแดงฉาบ อาจารย์ฉางฉินกัดฟันและขว้างฉาบออกไป คว้าตัวจัวอี้หางและแม่มดผมขาวแยกกัน เมื่อฉาบถูกปล่อยลงจากภูเขาทันที
จัวอี้หางฟาดฉาบออกไปด้วยดาบ แม่มดผมขาวแสยะเยาะเย้ย ใช้ปลายดาบดันฉาบออกเบาๆ แล้วถอดออกพลางตะโกนว่า "อาวุธของเจ้าไม่เหมาะกับข้า ข้าจะคืนให้เจ้า!" เธอฟันฉาบลง ฉาบทั้งสี่ด้านคมกริบ ส่งเสียงหึ่งๆ ประหลาดเมื่อลมพัด ฉิบหายไปอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้าฟาด
อาจารย์ฉางฉินเพิ่งกลิ้งมาถึงกลางภูเขา โดนฉาบบาดศีรษะและลำตัวขาดเป็นสองท่อนทันที ร่างของเขากลิ้งลงมาจากธารน้ำแข็ง!
จัวอี้หางไม่กล้าแม้แต่จะมองลงไป หันกลับไปมองใบหน้าของแม่มดผมขาวที่เย็นชาไร้อารมณ์ จัวอี้หางไม่รู้ว่านางสวมหน้ากากอะไรอยู่ แต่กลับรู้สึกหนาวสั่นไปทั่วหัวใจ เขารวบรวมความกล้าตะโกนว่า "พี่เหลียน พี่เหลียน!"
แม่มดผมขาวจ้องมองเขา ก่อนจะหันหลังเดินจากไปทันที จัวอี้หางวิ่งไล่ตามเธอไปพลางตะโกนอย่างบ้าคลั่งว่า "พี่เหลียน พี่เหลียน!"
ว่ากันว่าทักษะการชิงกงของแม่มดผมขาวนั้นเหนือกว่าเขามาก หากนางวิ่งหนี จัวอี้หางคงตามไม่ทัน แต่นางจงใจลดความเร็วลง โดยรักษาระยะห่างไว้ประมาณ 20-30 ก้าวเสมอ เมื่อถึงยอดเขา เธอก็หยุดกะทันหันและหันกลับไปมอง
ก่อนหน้า > 🧌🤱🏻 < อ่านต่อ
