“แผนการโจมตีหลิวเป่ย ของคุณคืออะไร ?” หยวน ซู่ ถาม หยาง ต้าเจียงตอบว่า “ถึงแม้หลิวเป่ยซึ่งตั้งค่ายอยู่ที่ซีปี่จะสามารถจับได้ง่าย แต่ลู่ปู้ก็ประจำการอย่างแข็งแกร่งอยู่ที่เมืองใหญ่ใกล้เคียง และฉันคิดว่าเขาจะช่วยหลิวเป่ยหากเป็นเพราะความแค้นที่เขามีต่อคุณที่ไม่ยอมมอบทองคำ เสบียง ข้าว และม้าตามที่คุณสัญญาไว้ ก่อนอื่นคุณควรส่ง ของขวัญให้ ลู่ปู้เพื่อเอาใจเขาและทำให้เขาสงบสติอารมณ์ในขณะที่คุณจัดการกับหลิวเป่ยหลังจากนั้นค่อยไปคุยกับลู่ ปู้ก็ได้”
จากนั้น ฮั่นหยินได้ส่งข้าวฟ่างจำนวนมากพร้อมจดหมายไปให้ของขวัญนี้ทำให้ลู่ปู้ พอใจ มาก และเขาก็ปฏิบัติต่อผู้ส่งสารด้วยความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่เป็นอย่างยิ่ง เมื่อมั่นใจว่าจะไม่มีปัญหาจากทางนั้นหยวนซูจึงตำหนิผู้นำกองทัพที่ยกไปรบที่ซีผี
เมื่อหลิวเป่ยได้ยินเรื่องเหล่านี้ เขาก็เรียกเหล่าข้าราชบริพารมาปรึกษาหารือจางเฟย สนับสนุนให้ทำ สงครามโดยทันที ส่วนซุนเฉียนกล่าวว่าทรัพยากรของพวกเขามีน้อยเกินไป พวกเขาต้องแสดงจุดยืนต่อลู่ปู้และขอความช่วยเหลือ
“คุณคิดว่าหมอนั่นจะทำอะไรเหรอ?” จางเฟย พูด อย่างเย้ยหยัน
หลิวเป่ยตัดสินใจเห็นชอบกับ ข้อเสนอของ ซุนเฉียนและเขียนไว้ดังนี้:
“ข้าพเจ้าขอเรียนให้ท่านทราบว่า ข้าพเจ้ามาที่นี่ตามคำสั่งของท่าน และได้รับความสงบสุขอันกว้างใหญ่ไพศาลดุจดั่งสวรรค์ อันเป็นผลจากความเมตตาของท่าน บัดนี้หยวนซู่ผู้ซึ่งถูกครอบงำด้วยความปรารถนาแก้แค้น กำลังส่งกองกำลังเข้าโจมตีที่นี่ และความพินาศกำลังจะเกิดขึ้นหากท่านไม่เข้ามาแทรกแซงเพื่อช่วยเหลือ ข้าพเจ้าเชื่อมั่นว่าท่านจะส่งกองทัพมาปกป้องเมืองนี้โดยเร็ว และความสุขของพวกเราจะมากมายจนไม่อาจบรรยายได้”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ลู่ปู้จึงเรียกเฉินกง เข้ามา และกล่าวว่า “ข้าเพิ่งได้รับของขวัญจากหยวนซู่และจดหมายฉบับหนึ่ง ซึ่งมีเจตนาที่จะห้ามปรามไม่ให้ข้าช่วยเหลือหลิวเป่ยบัดนี้มีจดหมายจากเขามาขอความช่วยเหลือ ดูเหมือนว่าซวนเต๋อที่อยู่ตรงนั้นจะไม่สามารถทำร้ายข้าได้ แต่ถ้าหยวนซู่เอาชนะหลิวเป่ยได้อำนาจทางทิศเหนือก็จะเข้ามาใกล้มากขึ้น และข้าจะไม่สามารถต้านทานการโจมตีของผู้นำมากมายเหล่านั้นได้ และจะนอนไม่หลับอย่างสบายใจ ข้าจะช่วยเหลือหลิวเป่ยนั่นเป็นทางเลือกที่ดีกว่าสำหรับข้า”
กองกำลังที่ส่งไปปราบปรามซีปี่ได้มุ่งหน้าไปยังที่นั่นอย่างรวดเร็วที่สุด และในไม่ช้าดินแดนทางตะวันออกเฉียงใต้ก็เต็มไปด้วยธงที่โบกสะบัดในเวลากลางวันและแสงไฟจากกองไฟเฝ้าระวังในเวลากลางคืน ขณะที่เสียงกลองดังก้องไปทั่วทุกหนแห่ง
ทหารจำนวนน้อยที่หลิวเป่ยบัญชาการอยู่ถูกนำตัวออกไปนอกเมืองและจัดเตรียมเพื่อแสดงความกล้าหาญ แต่ข่าวดีสำหรับเขาคือลู่ปู้มาถึงแล้วและอยู่ใกล้มาก เขาตั้งค่ายอยู่ห่างออกไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้เพียงหนึ่งลี้ เมื่อจี่หลิงแม่ทัพของหยวนซู่ได้ยินข่าวการมาถึงของลู่ปู้ จึงเขียนจดหมายตำหนิลู่ปู้เรื่องการทรยศลู่ปู้ยิ้มเมื่ออ่านจดหมายเหล่านั้น
“ข้ารู้วิธีทำให้ทั้งสองคนรักข้า” เขากล่าว ดังนั้นเขาจึงส่งคำเชิญไปยังผู้นำทั้งสองให้มาร่วมงานเลี้ยงหลิวเป่ยตั้งใจจะรับคำเชิญและไป แต่พี่น้องของเขาห้ามปรามไว้ โดยกล่าวว่า “ในใจของเขามีความทรยศอยู่”
“ฉันปฏิบัติต่อเขาดีเกินไป เขาจึงไม่กล้าทำร้ายฉัน” ซวนเต๋อกล่าว
เขาจึงขึ้นม้าและควบออกไป โดยมีพี่น้องสองคนตามไป พวกเขามาถึงค่ายพักแรม เจ้าบ้านกล่าวว่า “ตอนนี้ฉันได้ช่วยพวกคุณให้พ้นจากอันตรายแล้ว ฉันหวังว่าพวกคุณจะไม่ลืมเรื่องนี้เมื่อพวกคุณเผชิญกับความยากลำบากของตัวเอง”
ซวนเต๋อขอบคุณเขาอย่างสุดซึ้งและได้รับเชิญให้นั่งลง สองพี่น้องจึงไปประจำที่ประจำของตนในฐานะยามรักษาการณ์ แต่เมื่อมีการประกาศชื่อจี่หลิงซวนเต๋อก็เกิดความกลัวขึ้นมาทันทีและลุกขึ้นเดินจากไป
เจ้าภาพกล่าวว่า “ท่านทั้งสองได้รับเชิญมาเพื่อจุดประสงค์เฉพาะคือการสนทนา อย่าเข้าใจผิดนะครับ”
ซวนเต๋อซึ่งไม่รู้เจตนาของเขาเลยรู้สึกไม่สบายใจอย่างมาก ในไม่ช้าแขกอีกคนก็เข้ามา เมื่อเห็นซวนเต๋ออยู่ในเต็นท์และนั่งในที่นั่งอันทรงเกียรติ เขาก็งุนงง ลังเล และพยายามจะถอยหนี แต่เหล่าข้าราชบริพารห้ามไว้ และลู่ปู้ก็เดินเข้ามาจับตัวเขาและดึงเขาเข้าไปในเต็นท์ราวกับว่าเขาเป็นเด็ก
เขาถามว่า “เจ้าต้องการฆ่าข้าหรือ?”
“ไม่เลย” ลู่ปู้ตอบ
“แล้วเจ้าจะไปฆ่าพวกหูยาวงั้นหรือ?”
“ไม่ ไม่ใช่แบบนั้น”
“แล้วมันหมายความว่าอย่างไร?”
“ ข้ากับ ซวนเต๋อเป็นพี่น้องกัน ตอนนี้ท่านแม่ทัพกำลังปิดล้อมเขาอยู่ ข้าจึงมาช่วยเหลือ”
“ถ้าอย่างนั้นก็ฆ่าฉันสิ” จีหลิงกล่าว
“การทำแบบนั้นไม่มีประโยชน์อะไรเลย ตลอดชีวิตผมไม่ชอบการต่อสู้และการทะเลาะวิวาท แต่ชอบการสร้างสันติภาพ และตอนนี้ผมต้องการยุติข้อพิพาทระหว่างพวกคุณสองคน”
“ผมขอถามได้ไหมครับว่าคุณมีแนวคิดอย่างไรในการทำเช่นนั้น?”
“ฉันมีหนทาง และเป็นหนทางที่สวรรค์ทรงรับรองด้วย”
จากนั้นเขาก็ลากจี่หลิงเข้าไปในเต็นท์และพาไปหาหลิวเป่ยชายทั้งสองเผชิญหน้ากันด้วยความหวาดระแวง แต่เจ้าภาพก็เข้ามาขวางระหว่างพวกเขา และพวกเขาก็นั่งลง โดยหลิวเป่ย นั่ง อยู่ทางด้านขวามือของเจ้าภาพ งานเลี้ยงเริ่มต้นขึ้น หลังจากเสิร์ฟอาหารไปหลายจานโดยแทบไม่มีเสียงใดๆลู่ปู้ก็พูดขึ้นว่า “ข้าหวังว่าท่านทั้งสองจะฟังข้าและยุติความขัดแย้งของพวกท่านเสีย” หลิวเป่ยไม่ตอบ แต่จี่หลิงกล่าวว่า “ข้าได้นำกองทัพสิบกองพลมาตามคำสั่งโดยตรงของเจ้านายเพื่อจับตัวหลิวเป่ยข้าจะยุติความขัดแย้งได้อย่างไร ข้าต้องต่อสู้”
“อะไรกัน!” จางเฟยอุทานพลางชักดาบ “พวกเรามีจำนวนน้อยนิด แต่พวกเจ้าก็เหมือนเด็ก ๆ คนหนึ่ง พวกเจ้าจะเทียบอะไรได้กับพวกกบฏโพเหลืองเป็น ล้านคน ? พวกเจ้ากล้าทำร้ายพี่น้องของเราหรือ!”
กวนอูเร่งเร้าให้เขาเงียบ “เรารอดูก่อนว่าแม่ทัพลู่จะพูดอะไร หลังจากนั้นค่อยไปที่เต็นท์แล้วสู้กัน”
“ข้าขอร้องให้พวกท่านทั้งสองมาตกลงกันได้ ข้าไม่อาจปล่อยให้พวกท่านทะเลาะกันได้” ลู่ปู้กล่าว
ขณะนั้น ด้านหนึ่งจี่หลิงไม่พอใจและโกรธจัด อีกด้านหนึ่งจางเฟยก็กระหายอยากต่อสู้ และทั้งสองฝ่ายหลักก็ไม่ยอมแสดงท่าทีเห็นด้วย จากนั้นเจ้าภาพก็หันไปหาคนรับใช้แล้วพูดว่า “นำหอกของข้ามา!” พวกเขาก็นำมา และเขาก็นั่งลงพร้อมกับกำอาวุธที่งดงามแต่ทรงประสิทธิภาพไว้ในมือขวา แขกทั้งสองรู้สึกไม่สบายใจและหน้าซีดเผือดลู่ปู้กล่าวต่อว่า “ข้าพยายามเกลี้ยกล่อมให้พวกท่านสงบศึก เพราะนั่นคือพระบัญชาของพระผู้เป็นเจ้าสูงสุด มันจะต้องได้รับการพิสูจน์”
จากนั้นเขาจึงสั่งให้คนรับใช้เอาหอกออกไปตั้งไว้ข้างนอกประตู แล้วพูดกับแขกทั้งสองว่า “ประตูนั้นอยู่ห่างออกไปหนึ่งร้อยห้าสิบก้าว ถ้าข้าสามารถยิงธนูเข้าที่กิ่งกลางของหัวหอกได้ พวกเจ้าทั้งสองจะต้องถอนทัพ ถ้าข้าพลาด พวกเจ้าก็ไปเตรียมตัวรบได้เลย ข้าจะบังคับให้พวกเจ้าปฏิบัติตามที่ข้าพูด” จี่หลิงคิดในใจว่า “เป้าเล็กนิดเดียว ระยะแค่นั้น! ใครจะยิงโดน?” เขาจึงตอบตกลง โดยคิดว่าหลังจากที่เจ้าบ้านยิงพลาดเป้าแล้ว เขาก็ยังมีแรงสู้ให้สนุกอีกเยอะ แน่นอนว่าหลิวเป่ยก็ยินดีเช่นกัน
พวกเขาทั้งหมดนั่งลงอีกครั้งและมีการเสิร์ฟไวน์ เมื่อดื่มไวน์หมดแล้ว เจ้าภาพก็เรียกหาธนูและลูกศรซวนเต๋อภาวนาในใจว่าเขาจะยิงได้แม่นยำ ลู่ปู้พับแขนเสื้อขึ้น ค่อยๆ ใส่ลูกธนูเข้ากับสายธนู แล้วดึงคันธนูจนสุด เสียงอุทานเบาๆ หลุดออกมาจากปากเขาเมื่อคันธนูโค้งงอราวกับพระจันทร์เต็มดวงที่ลอยอยู่บนท้องฟ้า “ต๊อก!” เสียงสายธนูดังขึ้น ลูกธนูพุ่งออกไปราวกับดาวตก และมันก็ปักเข้าที่ปลายแหลมของหอกอย่างจัง เสียงโห่ร้องแสดงความยินดีดังมาจากทุกทิศทุกทาง
โอ ลู่ เป็นนักธนูผู้เก่งกาจ
และลูกธนูที่เขายิงออกไปนั้นพุ่งตรงไปยัง
เป้าหมาย การยิงเข้าเป้าช่วยเพื่อนของเขาไว้ได้
ในวันนั้นที่ประตูค่าย โฮ่ว อี้นักธนูในสมัยโบราณ ยิง โค่นดวงอาทิตย์ที่เยาะเย้ยลงมาได้
หวาดกลัว ก็ถูกเขาฆ่าตายไปทีละตัว
แต่เราขับขานเรื่องราวของลู่ ปู้ผู้ง้างคันธนู และลูกธนูขนนกที่พุ่งทะยานออกไป
เพราะผู้คนมากมายสามารถถอดเกราะของตนได้
เมื่อเขายิงเข้าเป้าอย่างแม่นยำ
ลู่ปู้หัวเราะเสียงดังด้วยความพอใจกับผลการยิงธนูของเขา เขาปล่อยธนูลงแล้วจับมือแขกทั้งหมดพลางกล่าวว่า “นี่คือคำสั่งจากสวรรค์อย่างแท้จริง! และบัดนี้พวกเจ้าจงหยุดการต่อสู้เสีย!”
เขาสั่งให้ทหารรับใช้รินไวน์ใส่แก้วใหญ่ๆ และทุกคนก็ดื่มหลิวเป่ยรู้สึกละอายใจอยู่บ้าง ส่วนแขกคนอื่นๆ นั่งเงียบๆ พยักหน้า สักพักเขาก็พูดว่า “ข้าไม่อาจขัดคำสั่งท่านแม่ทัพได้ แต่ขอให้ข้าได้ไปก่อนเถิด เจ้านายของข้าจะว่าอย่างไร และท่านจะเชื่อข้าหรือไม่”
ลู่ปู้กล่าวว่า “ฉันจะเขียนจดหมายยืนยันเรื่องนี้”
หลังจากดื่มไวน์ไปอีกสองสามรอบจี่หลิงก็ขอจดหมายฉบับนั้นแล้วก็จากไป เมื่อสองพี่น้องจากไปแล้วลู่ปู้ก็ย้ำกับหลิวเป่ย อีกครั้ง ว่าเขาเป็นหนี้บุญคุณลู่ปู้ที่ช่วยชีวิตเขาไว้
ในเวลาไม่นานทหารก็จากไป ต่อไปนี้จะไม่กล่าวถึงการที่ตัวละครสองตัวในละครเรื่องนี้กลับเข้าเมืองของตนเอง เมื่อจี่หลิงกลับไปถึงหวยหนานและเล่าเรื่องวีรกรรมการยิงธนูและการเจรจาสันติภาพที่ตามมา พร้อมทั้งยื่นจดหมายให้เจ้านายของเขา เจ้านายของเขาก็โกรธมาก
“เขาชดเชยค่าข้าวทั้งหมดของฉันด้วยการแสดงละครเล็กๆ น้อยๆ นี้!” เขาร้อง “เขาช่วยชีวิตหลิวเป่ยไว้ได้ แต่ฉันจะยกทัพใหญ่ไปจัดการเขาเอง และจะจับลู่ปู้ไปด้วย”
“ระวังให้ดี ท่านลอร์ด” จีหลิง กล่าว “เขาใจกล้าและแข็งแกร่งกว่าคนส่วนใหญ่ และมีอาณาเขตกว้างขวาง เขากับหลิวเป่ยรวมกันเป็นพันธมิตรที่ทรงพลัง ยากที่จะทำลายได้ แต่ยังมีอีกทางเลือกหนึ่ง ข้าได้รู้มาว่าภรรยาของเขา นางหยานมีลูกสาวที่อายุใกล้จะแต่งงานแล้ว และเนื่องจากท่านมีลูกชาย ท่านสามารถจัดการเรื่องการแต่งงานกับลู่ปู้ได้ หากลูกสาวของเขาแต่งงานกับลูกชายของท่าน เขาจะสังหารศัตรูของท่านอย่างแน่นอน นี่คือแผนการที่ไม่มีอะไรมาแยกความสัมพันธ์ได้”
แผนการนี้ถูกใจหยวนซู่เขาจึงเริ่มดำเนินการในทันที เขาส่งของขวัญไปโดยผ่านทางฮั่นหยินผู้ที่จะเป็นผู้หารือเรื่องนี้ เมื่อฮั่นได้พบกับลู่ปู้เขาก็พูดถึงความเคารพอย่างสูงที่เจ้านายของเขามีต่อเขา และความปรารถนาที่จะสร้างพันธมิตรที่ยั่งยืนระหว่างสองตระกูลด้วยการแต่งงาน พันธมิตรเช่นเดียวกับที่เคยมีระหว่างรัฐฉินและรัฐจิน
ลู่ปู้เห็นด้วยกับแผนการนี้ แต่ก็เข้าไปปรึกษาภรรยาของตนก่อนลู่ปู้มีภรรยาสองคนและภรรยาน้อยอีกหนึ่งคน เขาแต่งงานกับหญิงสาวจากตระกูลเหยียนเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายก่อน จากนั้นจึงรับเตียวฉานมาเป็นภรรยาน้อย และขณะที่เขาอาศัยอยู่ที่ซีปี่เขาก็ได้แต่งงานกับภรรยาคนที่สอง ซึ่งเป็นธิดาของเฉาเปาแต่เธอเสียชีวิตตั้งแต่อายุยังน้อยโดยไม่มีบุตร ส่วนภรรยาน้อยของเขาก็ไม่มีบุตรเช่นกัน ดังนั้นเขาจึงมีบุตรเพียงคนเดียวคือธิดาคนนี้ซึ่งเขารักและเอ็นดูมาก
เมื่อเขาเอ่ยถึงเรื่องนี้ ภรรยาของเขาก็กล่าวว่า “ราชวงศ์หยวนปกครองดินแดนส่วนนั้นมานานหลายปีแล้ว พวกเขามีกองทัพใหญ่และมั่งคั่งมาก วันหนึ่งคนจากราชวงศ์หยวนจะได้ขึ้นเป็นจักรพรรดิ และลูกสาวของเราอาจหวังได้เป็นจักรพรรดินี แต่เขามีลูกชายกี่คนกัน?”
“มีแค่ชิ้นนี้ชิ้นเดียว”
“ถ้าเช่นนั้น เราก็ควรรับข้อเสนอนั้น แม้ว่าลูกสาวของเราจะไม่ได้เป็นจักรพรรดินี แต่แคว้นซู่ก็ไม่ใช่เรื่องที่น่าเศร้าอะไร”
ลู่ปู้ตัดสินใจตอบรับและปฏิบัติต่อผู้ส่งสารด้วยความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่เป็นอย่างยิ่ง หานหยินจึงกลับไปพร้อมกับคำตอบที่น่าพอใจ จากนั้นของขวัญแต่งงานก็ถูกเตรียมไว้ให้หานหยินนำไปมอบให้ครอบครัวเจ้าสาว ของขวัญได้รับการต้อนรับอย่างดี และมีการจัดงานเลี้ยงและการเฉลิมฉลองอย่างสนุกสนานตลอดเวลา
วันหนึ่งเฉินกงไปเยี่ยมผู้ส่งสารที่ที่พักของเขา และเมื่อได้ทักทายและแสดงความเคารพตามธรรมเนียมแล้ว ทั้งสองก็เริ่มสนทนากัน เมื่อคนรับใช้ถูกไล่ออกไปจนพ้นระยะได้ยินเฉินกงก็กล่าวว่า “ใครเป็นคนคิดแผนการนี้ขึ้นมา ที่จะให้หยวนซู่และลู่ปู้มีความสัมพันธ์กันผ่านการแต่งงาน เพื่อให้หลิวเป่ยต้องตกต่ำ?”
ฮันหยินรู้สึกหวาดกลัวมาก “ผมขอร้องอย่าให้มันแพร่ระบาดออกไปต่างประเทศเลย” เขากล่าว
“แน่นอนว่าผมจะเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ แต่ถ้าหากเกิดความล่าช้า คนอื่นก็จะรู้เรื่องนี้ และนั่นหมายถึงความล้มเหลว”
“ควรทำอย่างไรดีที่สุด?”
“ข้าจะไปพบลู่ปู้และขอให้เขาส่งหญิงสาวมาโดยทันที เพื่อให้การแต่งงานเสร็จสิ้นโดยเร็ว”
“หากเป็นเช่นนั้น นายของข้าพเจ้าคงจะให้ความเคารพท่านเป็นอย่างสูง”
หลังจากนั้นเฉินกงก็ขอตัวไปเข้าพบลู่ปู้
“ข้าได้ยินมาว่าลูกสาวของท่านกำลังจะแต่งงานกับลูกชายของหยวนซู่ นั่นเป็นเรื่องดี แต่ไม่มีใครรู้ว่าจะเกิดขึ้นเมื่อไหร่”
“เรื่องนั้นยังไม่ได้พิจารณา”
“มีกฎเกณฑ์ที่กำหนดไว้ตายตัวเกี่ยวกับระยะเวลาระหว่างการส่งของขวัญและการสมรส คือ จักรพรรดิหนึ่งปี ขุนนางครึ่งปี ข้าราชการระดับสูงสามเดือน และสามัญชนหนึ่งเดือน”
ลู่ปู้ตอบว่า “ส่วนหยวนกงลู่นั้นสวรรค์ได้มอบอัญมณีจักรพรรดิให้เขาแล้วหนึ่งเม็ด และเขาย่อมจะได้รับเกียรติยศนั้นในสักวันหนึ่งอย่างแน่นอน ดังนั้น ข้าจึงคิดว่ากฎของจักรพรรดิน่าจะใช้ได้”
“ไม่ มันจะไม่เกิดขึ้น”
"แล้วพวกขุนนางปกครองหรือ?"
“ไม่ค่ะ และก็ไม่ใช่แบบนั้นด้วย”
“ของเจ้าหน้าที่ระดับสูง?”
“ไม่ถึงขนาดนั้นด้วยซ้ำ”
ลู่ปู้หัวเราะ “ถ้าอย่างนั้นหมายความว่าฉันต้องปฏิบัติตามกฎเกณฑ์ของคนธรรมดางั้นหรือ?”
“นั่นก็ไม่ใช่เหมือนกัน”
“แล้วคุณหมายความว่ายังไง?”
“ท่ามกลางความวุ่นวายในปัจจุบัน เมื่อมีการแข่งขันกันอย่างดุเดือดระหว่างขุนนาง ท่านไม่เห็นหรือว่าคนอื่นๆ จะอิจฉาริษยาการแต่งงานของท่านกับตระกูลหยวนมากเพียงใด? สมมติว่าท่านเลื่อนการเลือกวันแต่งงานออกไป เมื่อถึงเช้าวันแต่งงานที่เหมาะสม ขบวนแห่แต่งงานอาจถูกซุ่มโจมตีระหว่างทาง และเจ้าสาวอาจถูกลักพาตัวไป แล้วจะทำอย่างไรได้? ความเห็นของข้าคือท่านน่าจะปฏิเสธไปเสียดีกว่า แต่ในเมื่อท่านตกลงแล้ว ก็จงดำเนินการตามแผนทันที ก่อนที่เหล่าขุนนางจะรู้เรื่อง และส่งหญิงสาวไปยังโชวชุน โดยไม่ชักช้า ท่านสามารถเช่าที่พักที่นั่นจนกว่าจะเลือกวันแต่งงานได้ และโอกาสที่จะล้มเหลวนั้นแทบไม่มีเลย”
“สิ่งที่คุณพูดนั้นตรงประเด็นมาก” ลู่ปู้ตอบ
เขาเข้าไปในห้องส่วนตัวเพื่อพบภรรยาและบอกเธอว่าว่าที่เจ้าสาวจะออกเดินทางทันที และให้เตรียมเครื่องนุ่งห่มให้พร้อมที่สุดเท่าที่จะทำได้ ส่วนเขาก็เลือกม้าที่ดีหลายตัวและเตรียมรถม้าสำหรับงานแต่งงานไว้ ขบวนแห่ประกอบด้วยฮั่นหยินและนายทหารสองนาย ขบวนเคลื่อนออกจากเมืองไปพร้อมกับเสียงดนตรี
ในเวลานั้นเฉินกุ้ยบิดาของเฉินเติ้งกำลังรออย่างสงบจนกระทั่งค่ำคืนมาเยือน เมื่อได้ยินเสียงดนตรีดังขึ้น เขาจึงสอบถามถึงโอกาส และเหล่าคนรับใช้ก็ได้บอกเขา
“แสดงว่าพวกเขากำลังพัฒนาอุปกรณ์ ‘ญาติแยกจากกันไม่ได้’ อยู่สินะ” เขากล่าว “ ซวนเต๋อตกอยู่ในอันตราย”
ด้วยเหตุนี้ แม้จะมีอาการเจ็บป่วยหลายอย่าง เขาก็ยังไปเยี่ยมลู่ปู้
“ท่านผู้สูงศักดิ์ อะไรทำให้ท่านมาที่นี่?” ลู่ปู้ถาม
“ผมได้ยินข่าวว่าท่านเสียชีวิตแล้ว ผมจึงมาเพื่อไว้อาลัย” ชายชรากล่าวด้วยเสียงสั่นเครือ
“ใครพูดอย่างนั้น?” เจ้าของบ้านอุทาน
“กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ท่านเคยได้รับของขวัญล้ำค่าจากราชวงศ์หยวนเพื่อแลก กับการสังหาร หลิวเป่ยแต่ท่านรอดมาได้ด้วยการหยั่งเชิงอย่างชาญฉลาดด้วยหอกของท่าน บัดนี้พวกเขากลับมาขอแต่งงานกับท่านโดยหวังจะเอาลูกสาวของท่านไปเป็นหลักประกัน การเคลื่อนไหวครั้งต่อไปจะเป็นการโจมตีซีปี่และเมื่อซีปี่ล่มสลายแล้วท่านจะอยู่ที่ไหน? ไม่ว่าในอนาคตพวกเขาจะขออะไร ไม่ว่าจะเป็นข้าว น้ำ คน หรืออะไรก็ตาม และท่านยอมตามใจ นั่นจะนำพาจุดจบของท่านมาสู่ความเป็นจริง และทำให้ท่านถูกเกลียดชังไปทั่ว หากท่านปฏิเสธ ท่านก็เท่ากับทรยศต่อหน้าที่ของญาติ และนั่นจะเป็นข้ออ้างในการโจมตีท่านอย่างเปิดเผย นอกจากนี้หยวนซูยังตั้งใจจะเรียกตัวเองว่าจักรพรรดิ ซึ่งนั่นจะเป็นการกบฏ และท่านจะเป็นคนในตระกูลกบฏ ซึ่งเป็นสิ่งที่น่ารังเกียจที่จักรวรรดิไม่อาจยอมรับได้”
ลู่ปู้รู้สึกไม่สบายใจอย่างมากเมื่อได้ยินเช่นนั้น “ข้าถูกหลอก!” เขาร้องออกมา
ดังนั้นเขาจึงรีบส่งจางเหลียวไปรับขบวนเจ้าบ่าวเจ้าสาวกลับเมือง เมื่อพวกเขากลับมาถึง เขาก็จับฮั่นหยินเข้าคุก และส่งจดหมายตอบกลับไปยังหยวนซูอย่างห้วนๆ ว่าชุดแต่งงานของหญิงสาวยังไม่พร้อม และเธอจะแต่งงานไม่ได้จนกว่าชุดแต่งงานจะพร้อม
ฮั่นหยินถูกส่งตัวกลับไปยังเมืองหลวงลู่ปู้กำลังลังเลว่าจะทำอย่างไรต่อไป จนกระทั่งได้ยินว่าหลิวเป่ยกำลังเกณฑ์ทหารและซื้อม้าโดยไม่มีเหตุผลชัดเจน
“เขาแค่ทำหน้าที่ของเขา ไม่มีอะไรน่าประหลาดใจ” ลู่ปู้กล่าว
จากนั้นเจ้าหน้าที่สองคนก็มาบอกว่า “ตามคำสั่งของท่าน พวกเราได้เดินทางไปยังมณฑลซานตงเพื่อซื้อม้า พวกเราได้มาสามร้อยตัว แต่ระหว่างทางกลับ ที่ชายแดนเป่ยซานมีโจรมาขโมยไปครึ่งหนึ่ง พวกเราได้ยินมาว่าโจรตัวจริงคือจางเฟยและพรรคพวก ซึ่งปลอมตัวเป็นโจร”
ลู่ปู้โกรธมากและเริ่มเตรียมยกทัพไปโจมตีซีปี่เมื่อหลิวเป่ยได้ยินว่ามีภัยคุกคามจากการโจมตี เขาก็นำทัพออกไปต่อต้าน และกองทัพทั้งสองก็ตั้งแถวรบหลิวเป่ยขี่ม้าไปข้างหน้าแล้วกล่าวว่า “พี่ใหญ่ ทำไมท่านถึงยกทัพมาต่อต้านข้า?”
ลู่ปู้เริ่มด่าทอเขาว่า “กระสุนของข้าที่ประตูค่ายช่วยชีวิตเจ้าจากอันตรายร้ายแรง แล้วทำไมเจ้าถึงขโมยม้าของข้าไป?”
“ข้าต้องการม้า และข้าได้ส่งคนไปซื้อมาแล้ว ข้าควรจะกล้าเอาม้าของท่านไปหรือไม่?” หลิวเป่ยกล่าว
“เจ้าขโมยเงินหนึ่งร้อยห้าสิบโดยใช้จางเฟย ผู้เป็นพี่ชายของเจ้าเป็นเครื่องมือ เจ้าเพียงแค่ใช้มือของคนอื่นเท่านั้น”
จากนั้นจางเฟยก็ขี่ม้าออกไปโดยวางหอกลงพลางกล่าวว่า “ใช่ ข้าขโมยม้าชั้นดีของท่านมาแล้ว ท่านคาดหวังอะไรอีกเล่า?”
ลู่ปู้ตอบว่า “เจ้าโจรตาโต! เจ้าดูหมิ่นข้าอยู่เสมอ”
“ใช่ ฉันเอาม้าของคุณไป แล้วคุณก็โกรธ คุณไม่พูดอะไรเลยตอนที่คุณขโมยเมืองของพี่ชายฉัน”
ลู่ปู้ควบม้าเข้าโจมตี และจางเฟยก็รุกคืบเช่นกัน การต่อสู้ที่ดุเดือดเริ่มขึ้น นักรบทั้งสองต่อสู้กันเป็นร้อยยกโดยไม่มีใครได้เปรียบอย่างเด็ดขาด จากนั้นหลิวเป่ยเกรงว่าน้องชายจะประสบอุบัติเหตุ จึงรีบตีฆ้องเป็นสัญญาณถอยทัพ และนำทัพเข้าเมือง จากนั้น ลู่ปู้ก็ล้อมเมือง หลิวเป่ยเรียกพี่ชายมาและตำหนิว่าเป็นต้นเหตุของความโชคร้ายทั้งหมดนี้
“ม้าอยู่ที่ไหน?” เขากล่าว
“ในวัดและศาลบางแห่ง” จางเฟยตอบ
มีการส่งคนไปเจรจาอย่างนุ่มนวลและเสนอว่าจะคืนม้าที่ถูกขโมยไปหากการสู้รบยุติลงลู่ปู้ดูเหมือนจะเห็นด้วย แต่เฉินกง คัดค้าน “เจ้าจะต้องประสบกับความเดือดร้อนในไม่ช้า หากเจ้าไม่กำจัด หลิวเป่ยผู้นี้”
ภายใต้อิทธิพลของเขา คำขอเจรจาสันติภาพถูกปฏิเสธ และการโจมตีเมืองก็ทวีความรุนแรงขึ้น
หลิวเป่ยเรียกหมี่จูและซุนเฉียนมาขอคำแนะนำ
คนหลังกล่าวว่า “คนที่โจโฉเกลียดชังที่สุดคือลู่ปู้ฉะนั้นจงละทิ้งเมืองนี้ไปลี้ภัยกับโจโฉเถิดเพื่อที่เราจะได้ยืมคนจากเขาไปปราบลู่ปู้”
“ถ้าเราพยายามหนี ใครจะเป็นผู้นำกองหน้า?”
จางเฟยกล่าวว่า “ผมจะพยายามอย่างเต็มที่”
ดังนั้นเขาจึงนำทางกวนอูเป็นกองหลัง และตรงกลางคือหลิวเป่ยพร้อมกับส่วนที่ไม่เกี่ยวข้องกับการรบ ขบวนทัพเริ่มเคลื่อนพลออกไปทางประตูทิศเหนือ พวกเขาเผชิญกับการต่อต้านบ้าง แต่ทหารก็ถูกขับไล่ไป และกองกำลังที่ปิดล้อมก็ผ่านไปได้โดยไม่มีปัญหาจางเหลียวไล่ตาม แต่ถูกกองหลังสกัดไว้ ดูเหมือนว่าลู่ปู้จะไม่รู้สึกไม่พอใจกับการหลบหนี เพราะเขาไม่ได้พยายามขัดขวางเป็นการส่วนตัว เขาเข้าเมืองอย่างเป็นทางการ จัดการเรื่องภายในเมือง และแต่งตั้งผู้ว่าราชการ
หลิวเป่ยเดินทางมาถึงซู่ตูและตั้งค่ายอยู่นอกเมือง จากนั้นจึงส่งซุนเฉียนไปพบโจโฉเพื่อเล่าเหตุการณ์ที่ทำให้เขามาอยู่ที่นี่โจโฉมีท่าทีเป็นมิตรมากและกล่าวว่า “หลิวเป่ยเป็นเหมือนน้องชายของข้า” และเชิญเขาเข้าไปในเมือง หลังจากทิ้งพี่น้องไว้ที่ค่ายหลิวเป่ยพร้อมกับซุนเฉียนและหมี่จูก็เดินทางไปหาโจโฉซึ่งให้การต้อนรับเขาด้วยความเคารพอย่างยิ่ง เรื่องราวการทรยศของลู่ปู้ก็ถูกเล่าอีกครั้ง
“เขาไม่มีสำนึกในความถูกต้อง” เฉาเฉา กล่าว “น้องชายของฉัน เราสองคนจะร่วมกันโจมตีเขา”
ซวนเต๋อรู้สึกขอบคุณมาก จากนั้นก็มีการจัดงานเลี้ยง และกว่าผู้มาเยือนจะเดินทางกลับไปยังค่ายของตนก็เป็นเวลาค่ำแล้ว
จากนั้น ซุนหยูจึงเข้าพบอาจารย์ของเขาและกล่าวว่า “ถ้าท่านไม่ระวังตัวหลิวเป่ยจะทำลายท่าน ท่านควรทำลายเขาเสีย เขาช่างเป็นวีรบุรุษเหลือเกิน”
เฉาเฉาไม่ได้ตอบอะไร และที่ปรึกษาของเขาก็ออกไป ต่อมากัวเจียก็มาถึงเฉาเฉาจึงกล่าวว่า “ข้าได้รับคำแนะนำให้สังหารหลิวเป่ยแผนการนี้เป็นอย่างไรบ้าง?”
“แผนการที่เลวร้าย” กัวเจีย กล่าว “ท่านเป็นวีรบุรุษของประชาชน ผู้ให้คำมั่นว่าจะปลดปล่อยประชาชนจากการกดขี่ และมีเพียงความจริงและความถูกต้องเท่านั้นที่จะทำให้ท่านได้รับการสนับสนุนจากผู้มีจิตใจสูงส่ง สิ่งที่ท่านกลัวที่สุดคือพวกเขาจะไม่มาช่วยเหลือ ตอนนี้หลิวเป่ยมีชื่อเสียง เขามาขอความช่วยเหลือและคุ้มครองจากท่าน การประหารชีวิตเขาจะทำให้คนดีทุกคนห่างเหินและทำให้ที่ปรึกษาที่มีความสามารถทุกคนหวาดกลัว เมื่อเจออุปสรรคเช่นนี้แล้วท่านจะหาคนที่ต้องการความช่วยเหลือจากท่านได้จากที่ไหน การกำจัดอันตรายที่เกิดจากคนเพียงคนเดียวและทำให้ตัวเองเสียชื่อเสียงในสายตาของคนทั้งโลกนั้นเป็นวิธีการทำลายล้างอย่างแน่นอน เงื่อนไขเหล่านี้จำเป็นต้องได้รับการพิจารณาอย่างรอบคอบ”
“สิ่งที่คุณพูดตรงกับสิ่งที่ผมคิดทุกประการ” โจโฉ กล่าว ด้วยความพอใจอย่างยิ่ง
ขั้นตอนต่อไปของเขาคือการยื่นเรื่องต่อจักรพรรดิเพื่อขอให้แต่งตั้งหลิวเป่ยเป็นผู้ว่าการมณฑลหยู
เฉิงหยู กล่าว อีกครั้งว่า “ หลิวเป่ยจะต้องก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดอย่างแน่นอน เขาจะไม่มีวันอยู่ในตำแหน่งผู้ใต้บังคับบัญชา คุณควรจะกำจัดเขาเสีย”
“ตอนนี้เป็นเวลาที่เหมาะสมที่จะใช้ประโยชน์จากคนดี ๆ ผมจะไม่สูญเสียความเคารพนับถือจากทั่วโลกเพียงเพราะการกำจัดคน ๆ เดียว ผมและ กัวเฟิงเซียวเห็นพ้องต้องกันในเรื่องนี้”
ด้วยเหตุนี้ เขาจึงปฏิเสธการชักชวนทั้งหมดให้ร่วมมือต่อต้านหลิวเป่ยแต่กลับส่งทหารและเสบียงอาหารจำนวนมากไปให้ และปล่อยให้เขาเดินทางไปยังมณฑลหยูโดยมีภารกิจคือยกทัพไปยังเมืองซีปี่ยึดครองเมืองนั้น เรียกทหารเก่าของเขากลับมารวมตัวกัน และโจมตีลู่ปู้
เมื่อหลิวเป่ยเดินทางถึงมณฑลหยูเขาได้ส่งคนไปแจ้งข่าวแก่โจโฉซึ่งเตรียมยกทัพไปปราบลู่ปู้แต่ในขณะนั้นเอง ข่าวร้ายก็มาถึงว่าจางจี้ผู้ซึ่งไปโจมตี หนาน หยาง ถูกลูกธนู ยิงบาดเจ็บและเสียชีวิต หลานชายของเขา จางซิ่วจึงขึ้นบัญชาการกองทัพต่อ โดยมีเจียซูเป็นที่ปรึกษาทางยุทธศาสตร์ ได้เข้าร่วมกับหลิวเปียวและตั้งค่ายอยู่ที่ว่านพวกเขามีเจตนาที่จะโจมตีเมืองหลวงและจับตัวจักรพรรดิ
โจโฉตกอยู่ในสถานการณ์ที่ลำบากใจ เขาอยากจะโจมตีกลุ่มนี้ แต่ก็เกรงว่าลู่ปู้จะโจมตีเมืองหลวงหากเขาปล่อยไว้เช่นนั้น ดังนั้นเขาจึงขอคำแนะนำจากหยู
“ ลู่ปู้ไม่มีแนวคิดเรื่องนโยบายเลย เขาถูกชักจูงไปในทางที่ผิดด้วยผลประโยชน์เล็กๆ น้อยๆ ที่เข้ามาตรงหน้า สิ่งที่คุณต้องทำก็แค่เลื่อนตำแหน่งให้เขา มอบตำแหน่งพิเศษให้เขา และบอกให้เขาไปคืนดีกับซวนเต๋อแล้วเขาจะทำตาม”
“ดี” เฉาเฉา กล่าว และเขาก็ปฏิบัติตามคำแนะนำนั้น โดยส่งเจ้าหน้าที่ไปแจ้งข่าวอย่างเป็นทางการพร้อมจดหมายขอร้องให้สงบศึก ขณะที่เขาก็เตรียมการรับมือกับภัยอันตรายอื่น เมื่อพร้อมแล้ว เขาก็ยกทัพออกไปสามกองพล โดยมีเซี่ยโหวตุนเป็นผู้นำกองหน้า พวกเขาไปยังแม่น้ำโย่วสุ่ยและตั้งค่ายอยู่ที่นั่น
เจียซูประสบความสำเร็จในการโน้มน้าวให้จางซิว เชื่อ ว่าการต่อต้านนั้นไร้ประโยชน์
เขากล่าวว่า “คุณควรยอมจำนนเสีย เพราะกองทัพของเขามีขนาดใหญ่เกินกว่าที่คุณจะต่อต้านได้”
เมื่อเห็นความจริงข้อนี้ ซี๋หลิวจึงส่งที่ปรึกษาไปเสนอให้ยอมจำนนโจโฉพอใจกับผู้ส่งสารเป็นอย่างมาก ชื่นชมในไหวพริบและการโต้ตอบที่คล่องแคล่ว และพยายามชักชวนให้เขามาเป็นผู้รับใช้ตน
“ก่อนหน้านี้ฉันอยู่กับหลี่จือและถูกตัดสินว่ามีความผิดร่วมกับเขา ตอนนี้ฉันอยู่กับจางซิวซึ่งรับฟังคำแนะนำของฉัน และฉันไม่อยากทิ้งเขาไป” เจียซูกล่าว
เขาจากไป และในวันรุ่งขึ้นก็พาเจ้านายของเขาเข้าเฝ้าโจโฉโจโฉใจดีมาก จากนั้นเขาก็เข้าเมืองว่านโดยกองทัพส่วนใหญ่ตั้งค่ายอยู่นอกเมือง ซึ่งแนวรบขยายออกไปประมาณสิบลี้ มีการจัดงานเลี้ยงใหญ่ทุกวัน และโจโฉก็ได้รับการต้อนรับอย่างดีเสมอ วันหนึ่ง เมื่อโจโฉกลับมายังห้องพักด้วยอารมณ์ร่าเริงผิดปกติ เขาถามเหล่าข้าราชบริพารว่ามีหญิงสาวนักร้องอยู่ในเมืองหรือไม่ บุตรชายของพี่ชายได้ยินคำถามจึงกล่าวว่า “เมื่อคืนนี้ข้าแอบมองผ่านฉากกั้นห้องหนึ่ง เห็นหญิงสาวสวยคนหนึ่งอยู่ในลานบ้าน พวกเขาบอกว่านางเป็นภรรยาของ ลุงของ จางซิวนางสวยมาก”
เมื่อได้ยินคำบรรยายถึงความงามของหญิง สาว โจโฉก็เกิดความลุ่มหลง จึงสั่งให้หลานชายไปตามนางมาพบ หลานชายจึงไปตามนางมาพร้อมกับทหารคุ้มกัน และในไม่ช้าหญิงสาวก็มาปรากฏตัวต่อหน้าเขา
นางนั้นงดงามยิ่งนัก และโจโฉจึงถามชื่อของนาง นางตอบว่า “ เลดี้โจวข้าเป็นนางกำนัลของท่าน เคยเป็นภรรยาของจางจี้ข้าเกิดในตระกูลโจว”
“คุณรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร?”
“ดิฉันรู้จักท่านรัฐมนตรีจากชื่อเสียงของท่านมานานแล้ว ดิฉันรู้สึกยินดีที่ได้พบท่านและได้รับอนุญาตให้โค้งคำนับต่อหน้าท่าน” เธอกล่าว
“ข้าอนุญาตให้จางซิวเข้าจำนนก็เพราะเห็นแก่เจ้า มิเช่นนั้นข้าคงฆ่าเขาและตัดหัวตัดหัวเขาไปแล้ว” เฉาเฉา กล่าว
“ที่จริงแล้ว ฉันเป็นหนี้ชีวิตคุณอย่างแท้จริง ฉันรู้สึกขอบคุณมาก” เธอกล่าว
“การได้พบคุณคือความสุขดั่งอยู่ในสรวงสวรรค์ แต่มีสิ่งหนึ่งที่ฉันอยากให้คุณทำมากกว่านั้น คือให้คุณอยู่ที่นี่และไปกับฉันที่เมืองหลวง ที่นั่นฉันจะดูแลคุณอย่างดี คุณว่าไงล่ะ?”
เธอทำได้เพียงขอบคุณเขา
“แต่จางซิวคงจะสงสัยมากที่ฉันหายไปนาน และพวกคนนินทาคงจะเริ่มพูดถึงเรื่องนี้กัน” เธอกล่าว
“ถ้าคุณต้องการ คุณสามารถออกจากเมืองได้พรุ่งนี้”
นางทำตามนั้น แต่แทนที่จะเดินทางไปยังเมืองหลวงทันที นางกลับพักอยู่กับเขาในเต็นท์ ซึ่งเตียนเว่ยได้รับแต่งตั้งให้เป็นองครักษ์พิเศษดูแลห้องพักของนางโจโฉเป็นเพียงคนเดียวที่นางได้พบ และเขาก็ใช้เวลาไปกับการเกี้ยวพาราสีกับหญิงสาวอย่างเกียรติคร้าน ปล่อยให้เวลาผ่านไปอย่างมีความสุข แต่ คนของ จางซิวเล่าเรื่องที่ผิดพลาดให้เขาฟัง และเขาก็โกรธที่ครอบครัวต้องอับอาย เขาจึงระบายความในใจให้เจียซู ฟัง ซึ่งเจียซูกล่าวว่า “เก็บเรื่องนี้เป็นความลับ รอจนกว่าเขาจะกลับมาทำธุรกิจอีกครั้ง แล้วค่อย…”
มีการวางแผนกันอย่างลับๆ
ไม่นานหลังจากนั้นจางซิวก็เข้าไปใน เต็นท์ของ โจโฉเพื่อบอกว่า เนื่องจากทหารของเขาจำนวนมากกำลังหนีทัพ จึงควรตั้งค่ายพวกเขาไว้ตรงกลาง และเมื่อได้รับอนุญาต ทหารในกองบัญชาการเดิมของเขาก็ถูกย้ายเข้ามาและตั้งค่ายไว้ในสี่ค่าย
แต่เตียนเว่ยองครักษ์พิเศษประจำ เต็นท์ของ โจโฉเป็นชายที่น่าเกรงขาม ทั้งกล้าหาญและแข็งแกร่ง ยากที่จะรู้ว่าจะโจมตีเขาอย่างไร ดังนั้นจึงปรึกษากับนายทหารหูจูเอ๋อร์ชายผู้มีพละกำลังและความคล่องแคล่วมหาศาล เขาสามารถแบกน้ำหนักได้ถึงหกร้อยปอนด์และเดินทางได้เจ็ดร้อยลี้ในหนึ่งวัน เขาเสนอแผนการว่า “สิ่งที่น่ากลัวเกี่ยวกับเตียนเว่ยคือหอกคู่ของเขา แต่จงล่อให้เขามางานเลี้ยงและทำให้เขาเมามายก่อนส่งเขากลับไป ข้าจะแทรกซึมเข้าไปในเต็นท์ของเขาและขโมยอาวุธของเขาไป จากนั้นก็ไม่ต้องกลัวเขาอีกต่อไป”
ดังนั้นจึงมีการเตรียมอาวุธที่จำเป็นและออกคำสั่งในค่ายต่างๆ เมื่อทำเช่นนั้นแล้ว ก็ได้เชิญเหยื่อผู้เคราะห์ร้ายมา และเลี้ยงเหล้าจนเมามายอย่างหนักก่อนที่จะจากไป และตามที่ได้ตกลงกันไว้ นายทหารก็ปะปนไปกับผู้คุ้มกันและนำอาวุธของตนหนีไป คืนนั้น ขณะที่โจโฉกำลังรับประทานอาหารเย็นอยู่กับนางสนม เขาได้ยินเสียงคนและเสียงม้าร้อง จึงส่งคนออกไปถามว่าหมายความว่าอย่างไร พวกเขาบอกว่าเป็นหน่วยลาดตระเวนกลางคืน เขาจึงพอใจ
ใกล้ถึงช่วงเฝ้ายามรอบที่สองของคืนนั้น ก็มีเสียงดังมาจากด้านหลังเต็นท์ของเขาอีกครั้ง และมีรายงานว่าเกวียนบรรทุกอาหารสัตว์คันหนึ่งกำลังลุกไหม้
“หนึ่งในคนงานทำประกายไฟตก ไม่มีอะไรต้องตกใจ” เขากล่าว
แต่ไม่นานนักไฟก็ลุกลามไปทุกทิศทุกทางและกลายเป็นเรื่องน่าตกใจ เขาจึงเรียกเตียนเว่ยแต่เตียนเว่ยซึ่งปกติแล้วตื่นตัวอยู่เสมอ กลับนอนลงเพราะเมาสุรา
อย่างไรก็ตาม เสียงฆ้องและเสียงกลองที่ดังปะปนกับความฝันปลุกเขาให้ตื่นขึ้น เขาจึงลุกขึ้นยืน หอกคู่ใจของเขาหายไปแล้ว ศัตรูอยู่ใกล้ เขาคว้าดาบของทหารราบอย่างรีบร้อนและวิ่งออกไป ที่ประตูเขาเห็นกลุ่มทหารหอกกำลังบุกเข้ามาเตียนเว่ยพุ่งเข้าใส่พวกเขาฟันไปรอบๆ ตัว และมีคนล้มลงใต้คมดาบของเขามากกว่ายี่สิบคน คนอื่นๆ ถอยกลับ แต่หอกยังคงปักอยู่รอบตัวเขาเหมือนต้นกกริมฝั่งแม่น้ำ เนื่องจากไม่มีเกราะป้องกัน เขาจึงได้รับบาดเจ็บหลายแห่งในไม่ช้า เขาต่อสู้อย่างสุดกำลังจนกระทั่งดาบของเขาหักและใช้การไม่ได้อีกต่อไป เขาโยนดาบทิ้งแล้วคว้าตัวทหารสองสามคนมาใช้ร่างของพวกเขาเป็นอาวุธ ล้มศัตรูไปครึ่งโหล คนอื่นๆ ไม่กล้าเข้ามาใกล้ แต่พวกเขายิงธนูใส่เขา ธนูตกลงมาอย่างหนาแน่นราวกับฝน แต่เขาก็ยังคงรักษาประตูไว้ได้จากการโจมตีของผู้บุกรุก
อย่างไรก็ตาม พวกกบฏได้บุกเข้ามาทางด้านหลังของค่าย และหนึ่งในนั้นได้แทงหอกเข้าที่ด้านหลังของเขา ทำให้เขาร้องเสียงดังและล้มลง เลือดไหลทะลักออกมาจากบาดแผลอย่างมากมายและเขาก็เสียชีวิต แม้หลังจากที่เขาตายไปแล้ว ก็ไม่มีใครกล้าเข้ามาทางประตูหลักอีกเลย
โจโฉได้มอบหมายให้เตียนเว่ยเฝ้าประตูหลักไว้ แล้วจึงรีบหนีออกทางประตูหลัง หลานชายของเขาได้เดินเท้าตามไปด้วย จากนั้นโจโฉก็ถูกลูกธนูยิงเข้าที่แขน และลูกธนูอีกสามดอกยิงโดนม้าของเขา แต่โชคดีที่ม้าตัวนั้นเป็นม้าพันธุ์ดีจากเมืองเถาวัลย์มีพละกำลังมาก และถึงแม้จะได้รับบาดเจ็บ มันก็ยังพานายของมันไปถึงแม่น้ำโย่วสุ่ยได้
ณ ที่นั้นเอง เหล่าผู้ไล่ล่าบางส่วนก็เข้ามาใกล้ และหลานชายของเขาก็ถูกโจมตีจนบาดเจ็บสาหัสเฉาเฉาจึงรีบวิ่งข้ามแม่น้ำไปยังอีกฝั่งหนึ่ง แต่ลูกธนูพุ่งเข้าตาของม้าของเขา ทำให้เขาล้มลง บุตรชายคนโตของ ฉาวเฉาลงจากม้าและมอบม้าให้แก่บิดาของเขา ซึ่งก็ควบม้าต่อไป บุตรชายของเขาถูกฆ่าตาย แต่ตัวเขาเองหนีรอดไปได้ ไม่นานหลังจากนั้น เขาก็ได้พบกับเหล่าขุนศึกหลายคนที่รวบรวมทหารไว้ได้จำนวนหนึ่ง
ทหารของเซี่ยโหวตุนฉวยโอกาสปล้นสะดมประชาชนอู๋จินนำคนของตนเข้าโจมตีและสังหารพวกนั้นไปเป็นจำนวนมาก จึงสามารถปกป้องและปราบปรางประชาชนได้ เมื่อพวกโจรพบกับโจโฉบนถนน พวกเขาก็คุกเข่าลงร้องโหยหวนและกล่าวว่าอู๋จินก่อกบฏและโจมตีพวกเขาโจโฉประหลาดใจและเมื่อพบกับเซี่ยโหวตุนจึงออกคำสั่งให้โจมตีอู๋จิน
เมื่อหยูจินเห็นเจ้านายและกองทัพใหญ่กำลังเข้ามาใกล้ เขาก็หยุดการโจมตีทันทีและสั่งให้ทหารตั้งค่ายซุนหยูถามเขาว่าทำไม
“ ทหาร มณฑลจิงกล่าวว่าท่านทรยศ ทำไมท่านไม่ชี้แจงในเมื่อเสนาบดีมาถึงแล้ว ทำไมต้องตั้งค่ายก่อน” เขากล่าว
เขาตอบว่า “ศัตรูกำลังรุกคืบเข้ามาจากด้านหลังและอยู่ใกล้มากแล้ว จำเป็นต้องเตรียมการป้องกัน มิฉะนั้นเราจะต้านทานพวกเขาไม่ได้ การอธิบายเป็นเรื่องเล็กน้อย แต่การป้องกันสำคัญมาก”
ไม่นานหลังจากตั้งค่ายเสร็จจางซิวก็ยกพลขึ้นบกสองกองพลหยูจินเองก็ขี่ม้าออกไปเผชิญหน้ากับพวกเขาจางซิวถอยทัพ ผู้นำอีกคนเห็นหยูจินรุกคืบอย่างอุกอาจจึงเข้าโจมตีด้วย ทำให้จางซิวพ่ายแพ้ พวกเขาไล่ตามเขาไปไกลมากจนกองกำลังของเขาเกือบถูกทำลายหมด ในที่สุดเขาก็หนีไปยังหลิวเปียวพร้อมกับกองกำลังที่เหลืออยู่เพียงเล็กน้อย กองทัพของโจโฉ จัดระเบียบใหม่และเหล่าแม่ทัพก็รวมพล จากนั้น หยูจินก็เข้าพบเจ้านายของเขาและเล่าถึงพฤติกรรมของ ทหาร จากมณฑลจิงการปล้นสะดม และเหตุผลที่เขาโจมตีพวกเขา
“ทำไมคุณไม่บอกฉันก่อนที่คุณจะตั้งค่ายล่ะ?”
หยูจินเล่าถึงสิ่งที่เกิดขึ้น
เฉาเฉากล่าวว่า“เมื่อผู้นำคิดถึงการรักษาความสงบเรียบร้อยและเสริมสร้างการป้องกันเป็นอันดับแรกในยามคับขัน โดยไม่สนใจคำกล่าวร้าย แต่แบกรับภาระอย่างกล้าหาญ และเมื่อเขาสามารถพลิกสถานการณ์จากความพ่ายแพ้เป็นชัยชนะได้ แม้แต่ในบรรดาผู้นำโบราณ ใครเล่าจะเหนือกว่าเขาได้?” เขาให้รางวัลแก่หยูจินด้วยเครื่องถ้วยชามและตำแหน่งมาร์ควิส แต่ตำหนิเซี่ยโหวตุนเรื่องความไร้ระเบียบวินัย
มีการจัดพิธีกรรมบูชายัญเพื่อเป็นเกียรติแก่นักรบผู้ล่วงลับเตียนเว่ยโจโฉเองเป็นผู้นำในการร่ำไห้และแสดงความเคารพอย่างเหมาะสม จากนั้นหันไปทางเหล่าข้าราชบริพารและกล่าวว่า “ข้าสูญเสียบุตรชายคนโตไปแล้ว แต่ความโศกเศร้าของข้าไม่ได้หนักหนาเท่ากับการสูญเสียเตียนเว่ยข้าร่ำไห้เพื่อเขา” ทุกคนต่างเสียใจกับการจากไปของกัปตันท่านนี้ จากนั้นก็มีคำสั่งให้กลับ แต่ในที่นี้จะไม่มีการกล่าวถึงการเดินทัพไปยังเมืองหลวง
เมื่อหวังเจ๋อ เดินทางมาถึง มณฑลซู่พร้อมกับพระราชโองการเขาได้รับการต้อนรับจากลู่ปู้ซึ่งนำเขาเข้าไปในที่พำนักและมีการอ่านพระราชโองการนั้น พระราชโองการนั้นพระราชทานบรรดาศักดิ์ " แม่ทัพใหญ่แห่งตะวันออก " และมีตราประทับพิเศษแนบมาด้วย นอกจากนี้ยังมีการมอบจดหมายส่วนตัวให้ด้วย โดยผู้ส่งสารได้บรรยายรายละเอียดถึงความชื่นชมอย่างสูงที่เสนาบดีมีต่อลู่ปู้ ต่อมามีข่าวว่าทูตจากหยวนซู่ได้เดินทางมาถึง เมื่อได้รับการแนะนำตัวแล้ว ทูตก็กล่าวว่า แผนการประกาศตนเป็นจักรพรรดิของ หยวนซู่กำลังคืบหน้าไปได้ด้วยดี เขาสร้างพระราชวังเสร็จแล้ว และจะรีบเลือกจักรพรรดินีและสนม และจะเดินทางมายังหวยหนานในไม่ช้า
“พวกกบฏไปไกลขนาดนั้นเลยเหรอ?” ลู่ปู้ ร้องออกมา ด้วยความโกรธ
เขาสั่งประหารผู้ส่งสารและ จับ ฮั่นหยินใส่กรงขัง เขาเขียนจดหมายขอบคุณและส่งไปยังเมืองหลวง พร้อมกันนั้นก็ส่งฮั่นหยินผู้ส่งสารผู้โชคร้ายที่จัดการเรื่องการแต่งงานไปพร้อมกันด้วย นอกจากนี้เขายังตอบจดหมายส่วนตัวของโจโฉ ที่ขอให้ยืนยันการดำรงตำแหน่งผู้ว่าราชการของเขา
“เมื่อได้ยินข่าวการหย่าร้างที่ล้มเหลวโจโฉ ก็พอใจ และสั่งประหาร ฮั่นหยินที่ตลาด
อย่างไรก็ตามเฉินเติ้งได้ส่งคำตักเตือนลับไปยังโจโฉโดยกล่าวร้ายลู่ปู้ว่าเป็นคนโหดร้าย โง่เขลา และใจง่าย พร้อมทั้งแนะนำให้กำจัดเขา
“ข้ารู้จักลู่ปู้ดีทีเดียว” เฉาเฉา กล่าว “เขาเป็นหมาป่าใจโหดเหี้ยม คงยากที่จะเลี้ยงดูเขาได้ในระยะยาว ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้าและพ่อของเจ้า ข้าคงไม่รู้เรื่องราวทั้งหมดนี้ และเจ้าต้องช่วยข้ากำจัดเขาเสีย”
คำตอบคือ “สิ่งใดก็ตามที่รัฐมนตรีประสงค์จะทำ ผมจะให้ความช่วยเหลือ”
เพื่อเป็นการตอบแทนโจโฉจึงมอบข้าวให้แก่บิดาและตำแหน่งเจ้าเมืองให้แก่บุตรชาย จากนั้นบุตรชายก็กล่าวลา ขณะที่กำลังกล่าวอำลาโจโฉจับมือเขาพลางกล่าวว่า “ข้าจะพึ่งพาเจ้าในกิจการทางตะวันออก” เฉินเติ้งพยักหน้าเห็นด้วย จากนั้นเขาก็กลับไปหาลู่ปู้ซึ่งถามเขาว่าสบายดีไหมเฉินเติ้งเล่าเรื่องของขวัญที่มอบให้พ่อให้ฟัง ซึ่งทำให้ลู่ปู้ไม่
“เจ้าไม่ได้ขออะไรจากมณฑลซู่เพื่อข้า แต่เจ้ากลับได้อะไรบางอย่างไปเพื่อตัวเอง พ่อของเจ้าแนะนำให้ข้าช่วยโจโฉโดยการยกเลิกการแต่งงาน และตอนนี้ข้าไม่ได้อะไรเลยตามที่ขอไป ในขณะที่เจ้าและพ่อของเจ้าได้ทุกอย่าง ข้าตกเป็นเหยื่อของพ่อของเจ้า”
เขาขู่เฉินเติ้งด้วยดาบของเขา
เฉินเติ้งหัวเราะแล้วพูดว่า “โอ้ ท่านช่างโง่เขลาเหลือเกิน ท่านนายพล!”
“ฉัน! โง่จริงเหรอ!?” ลู่ปู้เดือดดาล
“เมื่อข้าได้พบกับโจโฉข้าได้กล่าวว่า การเลี้ยงดูท่านนั้นก็เหมือนกับการให้อาหารเสือ เสือต้องได้รับอาหารอย่างอิ่มหนำสำราญ มิฉะนั้นมันจะกินคน แต่โจโฉหัวเราะและตอบว่า ‘ไม่ใช่อย่างนั้น ต้องปฏิบัติต่อขุนนางเหมือนเหยี่ยว อย่าให้อาหารมันจนกว่าจิ้งจอกและกระต่ายจะอิ่มเสียก่อน เมื่อหิว นกก็มีประโยชน์ เมื่ออิ่มแล้วมันก็จะบินหนีไป’ ข้าถามว่าเหยื่อคือใคร เขาตอบว่า ‘ หยวนซู่ซุนเซ่อหยวนเส้าหลิวเปียวหลิวจางและจางลู่เหล่านี้คือจิ้งจอกและกระต่าย’”
ลู่ปู้โยนดาบทิ้งแล้วหัวเราะ “ใช่ เขาเข้าใจฉัน”
แต่ในช่วงเวลานั้นเอง ข่าวการรุกคืบของหยวนซู่เข้าสู่มณฑลซู่ก็มาถึง ซึ่งทำให้ลู่ปู้ หวาด กลัว
