" โลมาสากล่าวว่า
“ข้าแต่พระราชา! บัดนี้ พระผู้เป็นเจ้าแห่งสัตว์โลกในอดีตกาลได้ทรงประกอบพิธีบูชาด้วยพระองค์เอง เรียกว่าพิธีอิศติกฤตซึ่งกินเวลานานหนึ่งพันปี ส่วนอมวาริศะ โอรสของนภคะได้ประกอบพิธีบูชาใกล้ แม่น้ำ ยมุนาเมื่อทรงประกอบพิธีบูชา ณ ที่นั้นแล้ว พระองค์ได้พระราชทานปัทมะ (เหรียญทอง) จำนวน ๑๐ เหรียญ แก่เหล่าปุโรหิตที่ปรนนิบัติอยู่ และทรงได้รับความสำเร็จสูงสุดด้วยการบูชาและบำเพ็ญตบะ
โอรสของ พระกุนตี ! นี่คือสถานที่ที่ พระยา ยาตี พระราชโอรสของพระนหุษะผู้ทรงอำนาจอันหาประมาณมิได้ ผู้ทรงดำรงชีวิตอันศักดิ์สิทธิ์ ทรงประกอบพิธีบูชายัญ พระองค์ได้ทรงแข่งขันกับพระอินทร์และทรงประกอบพิธีบูชายัญ ณ ที่นี้ จงดูเถิดว่าพื้นดินเต็มไปด้วยสถานที่สำหรับจุดไฟบูชายัญในรูปแบบต่างๆ และแผ่นดินดูเหมือนจะทรุดตัวลง ณ ที่นี้ภายใต้แรงกดดันจากพระราชกรณียกิจอันศักดิ์สิทธิ์ของพระยายาตี
นี่คือ ต้น ซามิซึ่งมีใบเพียงใบเดียว และนี่คือทะเลสาบอันประเสริฐสุด จงดูทะเลสาบแห่งปรศุรามและอาศรมของพระนารายณ์เถิด โอ้ ผู้พิทักษ์ผืนแผ่นดิน! นี่คือเส้นทางที่พระโอรส ของ พระริชิกาผู้ทรงพลังอันหาประมาณมิได้ เสด็จดำเนินไปบนผืนแผ่นดิน ฝึกฝน พิธีกรรม โยคะในแม่น้ำราวปยา
โอ้ ความยินดีของเผ่ากุรุ ! จงฟังสิ่งที่ หญิง ปิศาจ (นางผี) ที่ถูกประดับด้วยสากเป็นเครื่องประดับ กล่าว (แก่ หญิง พราหมณ์ ) ขณะที่ฉันกำลังท่องตารางลำดับวงศ์ตระกูลอยู่นี้
(นางกล่าวว่า) “เมื่อท่านได้กินนมเปรี้ยวในยุคันธาระและอาศัยอยู่ที่อชุตัสถลา และอาบน้ำในภูติลา แล้ว ท่านก็ควรอาศัยอยู่กับบุตรชายของท่าน เมื่อท่านได้ผ่านคืนหนึ่งที่นี่แล้ว หากท่านจะพักคืนที่สอง เหตุการณ์ในคืนนั้นจะต่างไปจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับท่านในเวลากลางวัน โอ้ ผู้เที่ยงธรรมที่สุดใน เผ่า ภารตะ ! วันนี้เราจะพักค้างคืน ณ จุดนี้เอง โอ้ ลูกหลานแห่งเผ่าภารตะ! นี่คือธรณีประตูของทุ่งกุรุ”
ข้าแต่พระราชา! ณ ที่แห่งนี้เอง พระยายาตี พระโอรสของพระนหุชา ทรงประกอบพิธีบูชายัญ และถวายอัญมณีมากมาย พระอินทร์ทรงพอพระทัยในพิธีกรรมศักดิ์สิทธิ์เหล่านั้น ณ ที่แห่งนี้คือสถานที่อาบน้ำศักดิ์สิทธิ์อันเลิศล้ำบนแม่น้ำยมุนา รู้จักกันในชื่อว่าพลักษวตารณา (การเสด็จลงมาจากต้นไทร) เหล่าผู้มีปัญญาอันสูงส่งเรียกสถานที่แห่งนี้ว่าทางเข้าสู่สวรรค์ ข้าแต่พระราชาผู้ทรงเกียรติ! ณ ที่แห่งนี้ หลังจากประกอบพิธีบูชายัญของพระ ราชา สรัสวตะและใช้หลักบูชายัญเป็นสาก เหล่านักบุญชั้นสูงได้ประกอบพิธีจุ่มน้ำศักดิ์สิทธิ์ตามที่กำหนดไว้ในตอนท้ายของพิธีกรรมศักดิ์สิทธิ์
โอ้ กษัตริย์! พระเจ้าภารตะทรงประกอบพิธีบูชายัญ ณ ที่นี้ เพื่อเฉลิมฉลองการบูชายัญม้า พระองค์จึงทรงปล่อยม้าซึ่งเป็นเหยื่อที่ตั้งใจไว้ ณ ที่นี้ กษัตริย์องค์นั้นทรงชนะอธิปไตยของโลกด้วยธรรม ม้าหรือ? พระองค์ได้ทรงปล่อยม้าไปหลายครั้ง เพราะมีสีดำสลับกับสีตาหมากรุก โอ้ เสือในหมู่มนุษย์! ณ ที่นี้เองที่พระมารุตตะ ซึ่ง สัมวรรตตะ ผู้นำของเหล่านักบุญ ได้ทรงคุ้มครองทรงทำพิธีบูชายัญอันวิเศษได้สำเร็จ โอ้ กษัตริย์แห่งกษัตริย์ทั้งหลาย! เมื่อทรงอาบน้ำ ณ ที่นี้แล้ว ย่อมสามารถเห็นโลกทั้งมวล และชำระล้างบาปกรรมได้ ฉะนั้น พระองค์จงอาบน้ำ ณ ที่นี้เถิด
ไวสัมปยาณกล่าวว่า “คราวนั้น บุตรของ ปาณฑุผู้ควรสรรเสริญที่สุดก็อาบน้ำร่วมกับพี่น้องของพระองค์ ขณะที่เหล่านักบุญผู้ยิ่งใหญ่กำลังกล่าวคำสรรเสริญพระองค์”
และท่านได้กล่าวถ้อยคำต่อไปนี้แก่โลมาสาว่า
'โอท่านผู้ซึ่งพลังของท่านอยู่ที่ความจริงแท้! ด้วยคุณธรรมแห่งการบำเพ็ญธรรมนี้ ข้าพเจ้าจึงมองเห็นโลกทั้งมวล และจากที่นี่ ข้าพเจ้าเห็นอรชุน ผู้สมควรได้รับคำสรรเสริญมากที่สุดในบรรดาโอรสของปาณฑุ ผู้ขี่ม้าขาว
'โลมาสะกล่าวว่า
“ข้าแต่พระผู้ทรงฤทธิ์! เหล่าวิสุทธิชนชั้นสูงทั้งหลายย่อมเห็นดินแดนทั้งปวงเช่นนี้ จงดูพระสรัสวดี ผู้ศักดิ์สิทธิ์นี้ ณ ที่นี้ ท่ามกลางผู้คนที่ถือกันว่าเป็นที่พักพิงอันเดียว โอ้ บุรุษผู้ควรแก่การสรรเสริญยิ่ง! เมื่อได้อาบน้ำ ณ ที่นี้แล้ว ท่านจะพ้นจากบาปทั้งปวง โอ้ บุตรของกุนตี! ณ ที่นี้ เหล่าวิสุทธิชนชั้นสูงได้ประกอบพิธีบูชายัญของพระราชาสรัสวดี และวิสุทธิชนและพระราชาผู้ศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายก็กระทำเช่นเดียวกัน นี่คือแท่นบูชาของพระผู้เป็นเจ้า มีพื้นที่ห้าโยชน์โดยรอบ และนี่คือท้องทุ่งของเหล่ากุรุผู้โอ่อ่าตระการตา ซึ่งทรงนิยมประกอบพิธีบูชายัญ”
" โลมาสากล่าวว่า
“โอรสแห่ง วงศ์ ภารตะ ! หากมนุษย์สิ้นลมหายใจ ณ ที่แห่งนี้ พวกเขาจะไปสู่สวรรค์ โอ้พระราชา! มีคนนับพันนับพันมาตาย ณ ที่แห่งนี้
ทักษะ ได้กล่าวคำอวยพร ณ ที่นี้ขณะที่เขากำลังประกอบพิธีบูชายัญที่นี่ (ด้วยถ้อยคำเหล่านี้)
“บุรุษผู้ใดก็ตามที่ตาย ณ จุดนี้ จะได้รับตำแหน่งในสวรรค์”
นี่คือแม่น้ำสรัสวดี อันศักดิ์สิทธิ์และงดงาม เปี่ยมล้นด้วยน้ำ และที่นี่ โอ้ พระผู้เป็นเจ้าแห่งมนุษย์ คือสถานที่ที่เรียกว่าวินาสนะหรือสถานที่ที่พระสรัสวดีหายไป นี่คือประตูสู่อาณาจักรนิษฐาและด้วยความเกลียดชังต่อพวกเขา พระสรัสวดีจึงเสด็จลงสู่ผืนดิน เพื่อมิให้พระนิษฐาเห็นนาง ที่นี่คือดินแดนศักดิ์สิทธิ์ของจโมโศภท ซึ่งพระสรัสวดีปรากฏแก่พวกเขาอีกครั้ง และ ณ ที่นี้ แม่น้ำศักดิ์สิทธิ์อื่นๆ ไหลลงสู่ทะเลมาบรรจบกับนาง
โอ้ผู้พิชิตศัตรู ณ ที่แห่งนี้คือสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ที่รู้จักกันในชื่อสินธุซึ่งพระนางโลปมุทระทรงรับพระมหาฤๅษีอกัสตยะเป็นพระเจ้า และโอ้ ผู้ทรงรัศมีดุจดังดวงตะวัน ณ ที่แห่งนี้คือพระตีรถ ศักดิ์สิทธิ์ ที่เรียกว่าประภาสะซึ่งเป็นสถานที่โปรดปรานของพระอินทร์และชำระล้างบาปทั้งปวง ที่นั่นมองเห็นดินแดนของพระวิษณุปาท และที่นี่คือแม่น้ำ วิปัสสนาอันศักดิ์สิทธิ์และ น่ารื่นรมย์ วสิ ษฐ์ผู้ยิ่งใหญ่ได้หลั่งไหลลงมาในลำธารสายนี้ หลังจากมัดพระวรกายไว้ และเมื่อพระองค์โผล่พ้นน้ำขึ้นมา พระองค์ก็ไร้พันธนาการอีกต่อไป
ดูเถิด ข้าแต่พระราชา พร้อมด้วยพี่น้องของพระองค์ ณ แคว้นกัสมีรา อันศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งเหล่าฤๅษีผู้ศักดิ์สิทธิ์มักไปเยี่ยมเยียน ณ ที่นี้ โอ้ วงศ์ตระกูลภารตะ เป็นสถานที่ซึ่งการประชุมเกิดขึ้นระหว่างพระอัคนีและฤๅษีกัสยปะและระหว่าง พระโอรสของ นหุษะกับฤๅษีแห่งทิศเหนือ และ โอ้ เจ้าชายผู้ยิ่งใหญ่ โน้นคือประตูของมนัสสโรวร ท่ามกลางภูเขานี้พระราม ได้เปิดช่องว่าง และที่นี่ โอ้ เจ้าชายผู้มีฤทธิ์ซึ่งไม่อาจหวั่นไหว คือแคว้นวาติขันธ์อันเลื่องชื่อ ซึ่งแม้จะอยู่ติดกับประตูของวิเทหะแต่ก็ตั้งอยู่ทางทิศเหนือ
และโอ เหล่าโคในหมู่มนุษย์ทั้งหลาย มีสิ่งที่น่าทึ่งยิ่งอีกประการหนึ่งที่เกี่ยวข้องกับสถานที่แห่งนี้ กล่าวคือ ในวันสิ้นยุคทุกยุคศิวะ ผู้มีพลังที่จะเปลี่ยนรูปร่างได้ตามต้องการ จะปรากฏกายพร้อมกับ พระอุมาและเหล่าบริวาร ในทะเลสาบโนนเดอร์ ผู้คนที่ปรารถนาจะรักษาสวัสดิภาพของครอบครัว ย่อมเอาใจด้วยการบูชายัญผู้ถือธนูใหญ่ปินกะในเดือนไจตราบุคคลผู้มีความศรัทธาที่สามารถควบคุมกิเลสได้ ประกอบพิธีชำระล้างในทะเลสาบแห่งนี้ ย่อมพ้นจากบาป และบรรลุถึงแดนศักดิ์สิทธิ์โดยไม่ต้องสงสัย
ณ ที่นี้คือพระ ตีรถ ศักดิ์สิทธิ์ที่เรียกว่าอุชชานากะซึ่งพระฤๅษีวสิษฐะพร้อมด้วยพระมเหสีอรุณธตีและพระฤๅษียาวกรี ได้บรรลุความสงบสุข ณ ที่นั้น คือทะเลสาบเกาสวะ ซึ่งดอกบัวที่เรียกว่าเกาเสยะได้เติบโต และ ณ ที่นี้ยังมีฤๅษี รุกมินีอันศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งพระนางได้บรรลุความสงบสุข หลังจากเอาชนะกิเลสตัณหาอันชั่วร้ายและความโกรธนั้นได้
ข้าแต่เจ้าชาย ข้าพระองค์คิดว่าพระองค์ทรงได้ยินเรื่องเกี่ยวกับบุรุษผู้บำเพ็ญสมาธิภฤกุตุงคะ เบื้องหน้าพระองค์มียอดเขาสูงตระหง่าน โอ กษัตริย์ผู้ยิ่งใหญ่ เบื้องหน้าพระองค์มีวิษณุธารศักดิ์สิทธิ์ที่ชำระล้างบาปทั้งปวงของมนุษย์ น้ำในธารนี้ใสเย็นยิ่งนัก และนักปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ใช้น้ำนี้อย่างมากมาย โอ เจ้าชาย ขอทรงทอดพระเนตรแม่น้ำศักดิ์สิทธิ์ชลและอุปชลทั้งสองฟากฝั่งของแม่น้ำยมุนา
โดยการถวายเครื่องบูชา ณ ที่นี้ พระเจ้าอุสินาราทรงยิ่งใหญ่กว่าพระอินทร์เสียอีก และข้าแต่พระยาภรต ปรารถนาจะทดสอบคุณงามความดีของพระอุสินาราและประทานพรให้พระองค์ พระอินทร์และพระอัคนีจึงมาปรากฏตัว ณ ลานถวายเครื่องบูชาของพระองค์ พระอินทร์ทรงมีรูปร่างเหมือนเหยี่ยว และพระอัคนีทรงมีรูปร่างเหมือนนกพิราบ จึงเสด็จเข้าไปเฝ้าพระราชาองค์นั้น นกพิราบด้วยความกลัวเหยี่ยว จึงบินโฉบลงบนพระนาภีของพระราชา ทูลขอความคุ้มครองจากพระองค์
(" โลมาสะกล่าว) เหยี่ยวกล่าวว่า
กษัตริย์ทั้งมวลในโลกนี้ต่างยกย่องท่านในฐานะผู้ปกครองที่เคร่งครัดในศีลธรรม เหตุใดเล่า ท่านผู้เป็นเจ้าชายจึงหยุดกระทำการอันมิได้รับอนุญาตตามพระราชกฤษฎีกา? ข้าพเจ้าอดอยากหิวโหยยิ่งนัก ท่านมิได้ยักยอกสิ่งที่พระเจ้ากำหนดไว้เป็นอาหารของข้าพเจ้าไปจากข้าพเจ้าหรือ? โดยเข้าใจว่าการกระทำเช่นนี้เป็นประโยชน์แก่ข้าพเจ้า แต่ในความเป็นจริงแล้ว ท่านกลับละทิ้งมัน (ด้วยการอุทิศตนให้กับการกระทำนี้)
จากนั้นพระราชาจึงตรัสว่า
“โอ้ เหล่านกผู้ประเสริฐที่สุดแห่งวงศ์วาน เกรงกลัวท่านและปรารถนาจะหลุดพ้นจากมือ ท่าน นกตัวนี้รีบร้อนเข้ามาหาข้าพเจ้าเพื่อขอชีวิต เมื่อนกพิราบตัวนี้แสวงหาความคุ้มครองจากข้าพเจ้าเช่นนี้ เหตุใดท่านจึงไม่เห็นคุณค่าอันสูงสุด แม้ข้าพเจ้าจะไม่ยอมมอบมันให้แก่ท่านก็ตาม และมันก็สั่นสะท้านด้วยความกลัว หวาดกลัว และกำลังแสวงหาชีวิตจากข้าพเจ้า ฉะนั้น การละทิ้งมันจึงเป็นความผิดอย่างแน่นอน ผู้ใดฆ่าพราหมณ์ ผู้ใดฆ่าวัว ซึ่งเป็นมารดาของโลกทั้งมวล และผู้ใดละทิ้งผู้ที่แสวงหาความคุ้มครอง ล้วนมีบาปเท่ากัน”
แล้วเหยี่ยวก็ตอบว่า
ข้าแต่พระผู้เป็นเจ้าแห่งผืนแผ่นดิน สรรพสัตว์ทั้งหลายดำรงชีวิตอยู่ได้ด้วยอาหาร และด้วยอาหารนั้นเองที่หล่อเลี้ยงและค้ำจุนพวกเขา มนุษย์สามารถมีอายุยืนยาวได้ แม้หลังจากละทิ้งสิ่งที่รักที่สุดไปแล้ว แต่ไม่อาจดำรงอยู่ได้หากละเว้นจากอาหาร เมื่อขาดอาหาร ชีวิตของข้า ข้าแต่ผู้ปกครองมนุษย์ ย่อมต้องละทิ้งร่างกายนี้ไป และจะเข้าถึงดินแดนที่ไม่รู้จักความทุกข์ยากเช่นนี้ แต่ข้าแต่พระราชาผู้ทรงธรรม เมื่อข้าสิ้นชีวิต ภรรยาและบุตรของข้าจะต้องพินาศอย่างแน่นอน และด้วยการปกป้องนกพิราบตัวเดียวนี้
โอ้เจ้าชาย ท่านมิได้ปกป้องชีวิตมากมายนัก คุณธรรมที่ขวางกั้นคุณธรรมอื่นนั้น ย่อมไม่ใช่คุณธรรมเลย แต่แท้จริงแล้วคืออธรรมแต่ข้าแต่พระราชา ผู้ทรงฤทธานุภาพประกอบด้วยความจริง คุณธรรมนั้นสมควรแก่พระนามซึ่งไม่ขัดแย้งกัน หลังจากทรงตั้งการเปรียบเทียบคุณธรรมที่ขัดแย้งกัน และชั่งน้ำหนักคุณธรรมของพวกมันแล้ว ข้าแต่พระราชาผู้ยิ่งใหญ่ พระองค์ควรทรงยอมรับสิ่งที่ไม่ขัดแย้งกัน
ฉะนั้น พระองค์ทรงรักษาสมดุลระหว่างคุณธรรมต่างๆ ไว้ได้ และทรงรับเอาสิ่งที่เหนือกว่ามาใช้หรือไม่
เมื่อได้ยินดังนั้น พระราชาจึงตรัสว่า
“โอ้ นกผู้วิเศษยิ่งนัก เมื่อท่านกล่าวถ้อยคำอันเปี่ยมด้วยคุณธรรมมากมาย ข้าพเจ้าจึงสงสัยว่าท่านคือสุปรณะราชาแห่งนก ข้าพเจ้าไม่ลังเลเลยที่จะประกาศว่าท่านมีความรู้แจ้งในคุณธรรมอย่างถ่องแท้ เมื่อท่านกล่าวถ้อยคำอันน่าพิศวงเกี่ยวกับคุณธรรม ข้าพเจ้าคิดว่าไม่มีสิ่งใดเกี่ยวข้องกับคุณธรรมที่ท่านไม่รู้”
แล้วท่านทั้งหลายจะถือว่าการละทิ้งบุคคลหนึ่งเพื่อแสวงหาความช่วยเหลือนั้นเป็นคุณธรรมได้อย่างไรเล่า? ความพยายามของท่านในเรื่องนี้ ข้าแต่พระผู้ครองฟ้า ล้วนแต่แสวงหาอาหาร กระนั้น ท่านยังจะบรรเทาความหิวโหยของท่านด้วยอาหารชนิดอื่นที่อุดมสมบูรณ์ยิ่งกว่านั้นได้ ข้าพเจ้ายินดีอย่างยิ่งที่จะจัดหาอาหารทุกชนิดที่ท่านเห็นว่ามีรสชาติดีที่สุดให้แก่ท่าน ไม่ว่าจะเป็นวัว หมูป่า กวาง หรือควายก็ตาม
จากนั้นเหยี่ยวก็พูดว่า
“ข้าแต่พระราชาผู้ยิ่งใหญ่ ข้าพระองค์ไม่ปรารถนาจะกินเนื้อหมูป่า วัว หรือสัตว์ต่างๆ ข้าพระองค์จะกินเนื้ออื่นใดอีกเล่า? ฉะนั้น โอ วัวผู้ในหมู่กษัตริย์ทั้งหลายจงทิ้งนกพิราบตัวนี้ไว้กับข้าพระองค์เถิด ซึ่งสวรรค์ได้ทรงสถาปนาไว้เป็นอาหารของข้าพระองค์ในวันนี้ โอ ผู้ปกครองแผ่นดิน เหยี่ยวกินนกพิราบเป็นเสบียงอันนิรันดร์ โอ เจ้าชาย อย่าได้โอบกอดต้นกล้วยไว้เป็นเครื่องค้ำยัน เพราะไม่รู้ว่ามันขาดกำลัง”
กษัตริย์ตรัสว่า
ข้าแต่เจ้าผู้ครองฟ้า ข้ายินดีจะมอบดินแดนอันอุดมสมบูรณ์ของเผ่าพันธุ์ข้านี้ให้แก่ท่าน หรือสิ่งอื่นใดที่ท่านเห็นว่าพึงปรารถนา ยกเว้นนกพิราบตัวนี้ที่เข้ามาหาข้าเพราะต้องการความคุ้มครอง ข้ายินดีมอบทุกสิ่งที่ท่านต้องการ โปรดบอกข้าว่าข้าต้องทำอย่างไรเพื่อช่วยชีวิตนกตัวนี้ แต่ข้าจะไม่คืนสิ่งนี้ให้ท่านไม่ว่ากรณีใดๆ ทั้งสิ้น"
เหยี่ยวกล่าวว่า
“โอ้ ผู้ปกครองมนุษย์ผู้ยิ่งใหญ่ หากท่านมีใจรักนกพิราบตัวนี้ ก็จงตัดเนื้อของท่านเองส่วนหนึ่ง ชั่งน้ำหนักในตาชั่งกับนกพิราบตัวนี้ เมื่อท่านพบว่าเนื้อนั้นมีน้ำหนักเท่ากับนกพิราบตัวนั้นแล้ว จงมอบเนื้อนั้นให้แก่ข้าพเจ้าเถิด ข้าพเจ้าจะพอใจ”
แล้วกษัตริย์ก็ทรงตอบว่า
“คำขอของท่านนี้ ข้าถือว่ามันเป็นความโปรดปรานแก่ข้า ดังนั้น ข้าจะมอบแม้กระทั่งเนื้อหนังของข้าให้แก่ท่าน โดยชั่งดูด้วยตาชั่ง”
“โลมาสา กล่าวว่า
“ข้าแต่พระโอรสผู้เกรียงไกรของพระนางกุนตี พระราชาผู้ทรงคุณธรรมยิ่งตรัสดังนี้แล้ว จึงตัดเนื้อส่วนของตนบางส่วนไปชั่งกับนกพิราบ ครั้นเมื่อเห็นว่านกพิราบตัวนั้นมีน้ำหนักเกินเนื้อ จึงตัดเนื้อส่วนอื่นมาชั่งรวมกับเนื้อนกพิราบ เมื่อชั่งเนื้อส่วนนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนเนื้อบนกายหมดสิ้นแล้ว พระองค์ก็ทรงขึ้นชั่งโดยปราศจากเนื้อเลย
"เหยี่ยวจึงกล่าวว่า
ข้าแต่พระอินทร์กษัตริย์ผู้ทรงคุณธรรม และนกพิราบตัวนี้ก็คือพระอัคนีผู้แบกเนยใสสำหรับบูชา พวกเรามายังดินแดนบูชาของพระองค์เพื่อทดสอบคุณงามความดีของพระองค์ เมื่อพระองค์ทรงตัดเนื้อของพระองค์ออกจากร่างกาย เกียรติยศของพระองค์จะรุ่งโรจน์ และจะเหนือกว่าผู้อื่นใดในโลก ตราบเท่าที่มนุษย์จะกล่าวถึงพระองค์ ข้าแต่พระราชาพระสิริของพระองค์จะคงอยู่ตราบนานเท่านาน และพระองค์จะประทับอยู่ในเขตศักดิ์สิทธิ์”
พระอินทร์ตรัสคำนี้แก่พระราชาแล้วเสด็จขึ้นสวรรค์ ส่วนพระเจ้าอุสินารา ผู้ทรงคุณธรรม ทรงทำให้สวรรค์และโลกเต็มไปด้วยคุณความดีแห่งการบำเพ็ญเพียร เสด็จขึ้นสวรรค์ในรูปร่างอันผ่องใส ข้าแต่พระราชา ณ ที่นี้ เหล่าฤๅษีและเทวดาผู้ศักดิ์สิทธิ์ พร้อมด้วย พราหมณ์ผู้มีคุณธรรมและจิตใจสูงส่ง ปรากฏอยู่"
" โลมาสากล่าวว่า
'ดูเถิด พระผู้มีพระภาคเจ้าทั้งหลาย สำนักสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์ของพระเสวตเกตุบุตรของอุททาลกะผู้มีชื่อเสียงในฐานะผู้เชี่ยวชาญในมนต์ ศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งแผ่ขยายไปทั่วโลก สำนักสงฆ์แห่งนี้ประดับประดาด้วยต้นมะพร้าว ณ ที่นี้ พระเสวตเกตุได้เห็นพระแม่สรัสวดีในร่างมนุษย์ และตรัสกับพระนางว่า 'ขอให้ข้าพเจ้ามีวาจาปราศัยเถิด!' ในยุค นั้น พระเสวตเกตุ บุตรของอุททาลกะ และพระอัษฏวัชราบุตรของพระกะโฑะซึ่งยืนอยู่เคียงข้างกันในฐานะอาและหลานชาย ถือเป็นผู้รอบรู้ในศาสตร์ศักดิ์สิทธิ์ที่ดีที่สุด
พราหมณ์ ทั้งสองผู้เปี่ยมด้วยพลังอันหาที่เปรียบมิได้ ผู้มีความสัมพันธ์ฉันท์ลุงกับหลาน ได้เสด็จไปยังลานบูชายัญของพระเจ้าชนกและได้ปราบวันดินในการโต้เถียงกัน ณ ที่นั้น โอรสของ พระนาง กุนตีจงเคารพสักการะอาศรมศักดิ์สิทธิ์ของพระอัษฏวักกระ พระราชนัดดาของพระองค์ ผู้ที่แม้ยังเยาว์วัย ก็ยังทำให้วันดินจมน้ำตายในแม่น้ำ หลังจากปราบวันดินในการโต้เถียง (วรรณกรรม)
ยุทธิษฐิระ กล่าวว่า
“โอ โลมาสะ จงบอกข้าเถิด ถึงพลังอำนาจของบุรุษผู้นี้ ผู้ซึ่งเอาชนะวันดินได้ด้วยวิธีการนี้ เหตุใดเขาจึงเกิดมาเป็นอัษฏวัชรา (ร่างกายแปดส่วนคด)”
“โลมาสา กล่าวว่า
'ฤๅษีอุททาลกะมีสาวกคนหนึ่งชื่อ กโหทะ ผู้มีกิเลสตัณหาอันสงบ อุทิศตนรับใช้อาจารย์อย่างสุดกำลัง และได้ศึกษาเล่าเรียนมาเป็นเวลานานพราหมณ์ได้รับใช้อาจารย์มาเป็นเวลานาน อาจารย์เห็นคุณค่าในหน้าที่ของตน จึงให้นางสุชาดา ธิดาของตน แต่งงาน และให้นางเชี่ยวชาญศาสตร์ ทั้ง สี่ นางตั้งครรภ์ ผ่องใสดุจไฟ
และตัวอ่อนก็พูดกับพ่อขณะกำลังอ่านหนังสือ
“โอ้ คุณพ่อครับ ท่านอ่านมาทั้งคืนแล้ว แต่ (ในบรรดาทั้งหมดนั้น) การอ่านของท่านดูไม่ถูกต้องสำหรับผม แม้แต่ตอนที่ผมยังเป็นทารก ผมก็ยังเชี่ยวชาญศาสตร์และพระเวทพร้อมทั้งแขนงต่างๆ ด้วยพระคุณของท่าน ผมขอพูดว่า โอ้ คุณพ่อครับ สิ่งที่ออกมาจากปากของท่านนั้นไม่ถูกต้อง”
มหาฤๅษีถูกดูหมิ่นต่อหน้าเหล่าสาวก จึงโกรธและสาปแช่งบุตรที่อยู่ในครรภ์ว่า
“เพราะท่านพูดอย่างนี้แม้ในครรภ์ ดังนั้น ท่านจึงจะถูกแบ่งออกเป็นแปดส่วนของร่างกาย”
บุตรนั้นเกิดมาคดงอ และฤๅษีผู้ยิ่งใหญ่ก็เป็นที่รู้จักในนามอัษฏวักระ บัดนี้ เขามีลุงชื่อเศวตเกตุ ซึ่งมีอายุเท่ากับเขา
นางสุชาดาผู้ปรารถนาทรัพย์สมบัติในครรภ์ กำลังทุกข์ทรมานเพราะความเจริญเติบโตของทารก จึงได้ปลอบใจสามีผู้ไม่มีทรัพย์สมบัติ จึงได้บอกสามีนั้นในที่ส่วนตัวว่า
'ข้าแต่พระมหาปราชญ์ ข้าพระองค์จะจัดการอย่างไรได้ เมื่อครรภ์ครบสิบเดือนแล้ว? ท่านไม่มีสารที่ทำให้ข้าพเจ้าหลุดพ้นจากความจำเป็นได้เมื่อข้าพเจ้าได้รับการคลอดแล้ว”
พระมเหสีตรัสดังนี้แล้ว กาโฮดาจึงไปหาพระเจ้าชนกเพื่อขอทรัพย์สมบัติ ที่นั่นเขาพ่ายแพ้ในการโต้เถียงต่อพระเจ้าวันดิน พระองค์ทรงรอบรู้ในศาสตร์แห่งการโต้แย้ง และ (ด้วยเหตุนี้) จึงถูกจุ่มลงในน้ำ
เมื่อทรงทราบว่าบุตรเขยของตนพ่ายแพ้แก่วันดินจนต้องจมน้ำตาย อุททาลกะจึงตรัสกับนางสุชาดาธิดาของตนว่า
“เจ้าจะต้องเก็บเรื่องนี้เป็นความลับจากอัษฎาวัคระ”
ดังนั้นนางจึงรักษาคำปรึกษาของตนไว้ จนกระทั่งเมื่ออัษฎาวรรษเกิดมา จึงไม่ได้ยินเรื่องราวใดๆ เลย และพระองค์ทรงถือว่าอุททาลกะเป็นบิดา และเศวตเกตุเป็นพี่ชาย และเมื่ออัษฎาวรรษอายุสิบสอง พรรษ วันหนึ่งเศวตเกตุได้เห็นอุททาลกะประทับนั่งบนตักบิดา
แล้วท่านก็ดึงมือเขาไว้และเมื่ออัษฎาวุกเริ่มร้องไห้ ท่านก็บอกเขาว่า
'มันไม่ใช่ตักของพ่อคุณ'
การสื่อสารอันโหดร้ายนี้เข้าไปตรงถึงหัวใจของอัษฎาวรรคและทำให้เขาเจ็บปวดอย่างมาก
แล้วเขาก็กลับบ้านไปถามแม่ว่า
พ่อของฉันอยู่ไหน?
ครั้นแล้ว พระนางสุชาดาผู้ถูกถามก็เกิดความทุกข์ร้อนใจเป็นอันมาก เพราะเกรงว่าจะถูกสาป จึงเล่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นให้พระนางฟัง
และเมื่อพราหมณ์ได้ฟังทั้งหมดแล้ว ในเวลากลางคืนก็กล่าวแก่เสวตเกตุ ลุงของตนว่า
“พวกเราจงไปร่วมพิธีบูชายัญของพระเจ้าชนก ซึ่งในนั้นมีสิ่งมหัศจรรย์มากมายให้ชม เราจะได้ฟังการโต้เถียงกันระหว่างพราหมณ์และรับประทานอาหารเลิศรส ความรู้ของพวกเราก็จะยิ่งทวีคูณ การสวดพระเวทศักดิ์สิทธิ์นั้นไพเราะน่าฟังและเปี่ยมไปด้วยพร”
จากนั้นทั้งสองท่าน คือ ลุงและหลาน ก็ไปร่วมพิธีบูชายัญอันโอ่อ่าของพระเจ้าชนก เมื่อถูกขับไล่ออกจากประตูเมือง พระอัษฏวักรก็ไปพบกษัตริย์และทูลพระองค์ด้วยถ้อยคำต่อไปนี้
(" โลมาสะกล่าว) “ อัษฎาวัคระกล่าวว่า
เมื่อไม่ พบ พราหมณ์ระหว่างทาง เส้นทางนั้นเป็นของคนตาบอด คนหูหนวก ผู้หญิง คนแบกสัมภาระ และกษัตริย์ตามลำดับ แต่เมื่อพบพราหมณ์ระหว่างทาง เส้นทางนั้นเป็นของเขาเท่านั้น
จากนั้นพระราชาจึงตรัสว่า
“ข้าพเจ้าขอมอบสิทธิพิเศษให้เข้าไป พวกท่านจะเข้าไปอย่างไรก็ได้ตามที่ท่านต้องการ ไฟที่เล็กขนาดนี้ไม่ควรถูกดูหมิ่น แม้แต่พระอินทร์เองก็ยังก้มหัวให้พราหมณ์ ”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ อัชฏวัชราจึงกล่าวว่า
“ข้าแต่พระราชาผู้ครองเมือง ข้าพระองค์ทั้งหลายมาเพื่อทรงเป็นสักขีพยานในพิธีบูชายัญของพระองค์ และความอยากรู้อยากเห็นของข้าพระองค์ทั้งหลายนั้นยิ่งใหญ่นัก ข้าแต่พระราชา ข้าพระองค์ทั้งหลายมาที่นี่ในฐานะแขก ข้าพระองค์ทั้งหลายต้องการพระบัญชาจากพระองค์ให้เข้าไปได้ และข้าแต่พระราชโอรสของพระนางอินทรทุม นะ ข้าพระองค์ทั้งหลายมาเพื่อทรงเห็นพิธีบูชายัญ และเพื่อเข้าเฝ้าพระเจ้าชนกและสนทนากับพระองค์ แต่ผู้คุมของพระองค์ขัดขวางข้าพระองค์ทั้งหลาย และด้วยเหตุนี้ความโกรธของข้าพระองค์จึงแผดเผาข้าพระองค์ราวกับไข้”
ผู้คุมกล่าวว่า
“เราทำตามคำสั่งของวันดินฟังสิ่งที่ข้าจะพูด เด็กๆไม่ได้รับอนุญาตให้เข้ามาที่นี่ และมีเพียงพราหมณ์ชราผู้รอบรู้เท่านั้นที่ได้รับอนุญาตให้เข้าไป”
อัชฏวัชรา กล่าวว่า
“หากเป็นเช่นนี้ โอ ผู้พิทักษ์ ประตูนี้เปิดเฉพาะผู้สูงวัยเท่านั้น เราก็มีสิทธิ์ที่จะเข้าไปได้ เราแก่แล้ว เราได้รักษาศีลศักดิ์สิทธิ์ และมีพลังจากตำราพระเวท และเราได้รับใช้ผู้บังคับบัญชา และปราบศัตรูของเรากิเลสตัณหา—และยังได้รับความเชี่ยวชาญในความรู้อีกด้วย มีคนกล่าวไว้ว่าแม้แต่เด็กผู้ชายก็ไม่ควรถูกดูหมิ่น—เพราะไฟแม้เพียงเล็กน้อยก็ลุกโชนได้เมื่อถูกสัมผัส
ผู้คุมตอบว่า
“โอ้ พราหมณ์หนุ่ม ข้าพเจ้าถือว่าท่านเป็นเพียงเด็กหนุ่ม ดังนั้นหากท่านรู้ จงท่องบทกลอนที่แสดงถึงการมีอยู่ของพระผู้เป็นเจ้า และเป็นที่เคารพบูชาของเหล่าฤษีผู้ศักดิ์สิทธิ์ แม้จะเป็นอักษรเดียว แต่กลับมีมากมายหลายหลาก อย่าโอ้อวดเกินจริงเลย บัณฑิตทั้งหลายนั้นหาได้ยากยิ่งนัก”
อัษฎาวรรคกล่าวว่า
การเจริญเติบโตที่แท้จริงไม่อาจอนุมานได้จากพัฒนาการของร่างกายเพียงอย่างเดียว เช่นเดียวกับการเจริญเติบโตของปมของ ต้นสั ลมาลีไม่สามารถบ่งบอกถึงอายุของมันได้ ต้นไม้นั้นถูกเรียกว่าเติบโตเต็มที่ ถึงแม้จะเรียวและเตี้ยแต่ก็ให้ผล แต่ต้นไม้ที่ไม่ออกผลก็ไม่ถือว่าเติบโตแล้ว
ผู้คุมกล่าวว่า
“เด็กชายได้รับคำสั่งสอนจากคนแก่ และพวกเขาก็แก่ชราไปตามเวลา ความรู้นั้นมิอาจบรรลุได้ในเวลาอันสั้น เหตุใดเจ้าจึงเป็นเด็ก แล้วเจ้าจึงพูดจาเหมือนคนแก่เล่า”
จากนั้นอัษฎาวัคระก็กล่าวว่า
“บุคคลมิได้แก่เพียงเพราะศีรษะหงอก แต่ทวยเทพทั้งหลายถือว่าเขาแก่แล้ว แม้จะเป็นเด็กในวัยชรา แต่ก็ยังมีความรู้ เหล่าฤๅษีมิได้บัญญัติไว้ว่าบุญของคนอยู่ที่อายุ หรือผมหงอก หรือความมั่งคั่ง หรือมิตรสหาย สำหรับเราแล้ว ผู้ที่เชี่ยวชาญพระเวทนั้นยิ่งใหญ่ยิ่งนักข้ามาที่นี่แล้ว ท่านผู้เฝ้าประตู ปรารถนาจะพบท่านวันดินในราชสำนัก”
จงไปแจ้งแก่พระเจ้าชนกผู้ทรงพวงมาลัยดอกบัวที่คอว่า ข้าพเจ้าอยู่ที่นี่ วันนี้ท่านจะได้เห็นข้าพเจ้าโต้เถียงกับเหล่านักปราชญ์ และเอาชนะพระวันดินได้ และเมื่อคนอื่น ๆ เงียบเสียงลง พราหมณ์ผู้มีความรู้สูงส่ง และพระเจ้าแผ่นดินพร้อมด้วยเหล่าปุโรหิตชั้นสูงของพระองค์ ย่อมเป็นพยานถึงคุณความดีหรือคุณความดีของข้าพเจ้า
ผู้คุมกล่าวว่า
'ท่านผู้มีอายุเพียงสิบปี จะหวังเข้าในพิธีบูชานี้ได้อย่างไร ในเมื่อมีเพียงผู้รู้และมีความรู้เท่านั้นที่เข้าได้? แต่ข้าจะลองหาหนทางให้ท่านเข้าได้ ท่านเองก็ลองเองด้วยหรือ?
แล้วอัษฎาวุกก็ทูลพระราชาว่า
“ข้าแต่พระราชา ผู้ทรงเป็นประมุขแห่งชนก พระองค์ทรงเป็นประมุขสูงสุด และอำนาจทั้งปวงสถิตอยู่ในพระองค์ ในกาลก่อน พระเจ้ายาตีทรงเป็นผู้เฉลิมฉลองการบูชายัญ และในยุคปัจจุบัน พระองค์คือผู้แสดงศิลปะการบูชายัญนั้น เราได้ยินมาว่าชาววันดินผู้ทรงความรู้ หลังจากที่เอาชนะ (การโต้เถียง) ผู้ที่เชี่ยวชาญการถกเถียงได้แล้ว พวกเขาก็ถูกคนรับใช้ที่ซื่อสัตย์ซึ่งพระองค์จ้างให้จมน้ำตาย
เมื่อได้ยินเช่นนี้ ข้าพเจ้าจึงมาอยู่ต่อหน้าพราหมณ์เหล่านี้ เพื่ออธิบายหลักธรรมแห่งเอกภาพของพระผู้เป็นเจ้า บัดนี้วันดินอยู่ที่ไหน? บอกข้าพเจ้าเถิด เพื่อข้าพเจ้าจะได้เข้าไปใกล้เขา และทำลายเขาเสีย เหมือนดังที่ดวงอาทิตย์ทำลายดวงดาว
จากนั้นพระราชาจึงตรัสว่า
พราหมณ์เอ๋ย เจ้าหวังจะเอาชนะวานดินได้ แม้ไม่รู้จักพลังวาจาของเขา ผู้ที่คุ้นเคยกับพลังของเขาจะพูดได้อย่างเจ้าหรือไม่? พราหมณ์ผู้รอบรู้ในพระเวทได้เปล่งวาจาออกมาแล้ว เจ้าหวังจะเอาชนะวานดินได้ เพียงเพราะเจ้าไม่รู้จักพลังวาจาของเขา พราหมณ์มากมายได้เสื่อมถอยลงต่อหน้าเขา ดังเช่นดวงดาวเบื้องหน้าดวงอาทิตย์
ผู้คนที่ภาคภูมิใจในความรู้ของตนปรารถนาที่จะเอาชนะเขา จึงสูญเสียความรุ่งโรจน์เมื่อปรากฏตัวต่อหน้าเขา และถอนตัวออกจากที่ประทับของเขา โดยไม่กล้าแม้แต่จะพูดคุยกับสมาชิกในสภาด้วยซ้ำ
อัษฎาวรรคกล่าวว่า
'แวนดินไม่เคยโต้เถียงกับคนอย่างข้าเลย และด้วยเหตุนี้เอง เขาจึงมองตัวเองเป็นสิงโต และคำรามราวกับสิงโต แต่วันนี้เขาได้พบกับข้านอนตายอยู่เหมือนรถเข็นบนทางหลวงซึ่งล้อถูกบิดเบี้ยวไป
กษัตริย์ตรัสว่า
“เขาเป็นผู้มีความรู้แท้จริงเพียงผู้เดียวที่เข้าใจถึงความสำคัญของสิ่งที่มีสามสิบส่วน สิบสองส่วนยี่สิบสี่ข้อต่อ และสามร้อยหกสิบซี่”
อัษฎาวรรคกล่าวว่า
‘ขออำนาจจักรอันเคลื่อนที่อยู่ตลอดเวลาซึ่งมีข้อต่อ 24 ข้อ ข้อต่อ 6 ข้อ ข้อต่อ 12 ข้อ และซี่ล้อ 60 ซี่ จงคุ้มครองท่าน! [1] ’
กษัตริย์ตรัสว่า
'ในบรรดาเทพทั้งหลาย ใครเล่าจะให้กำเนิดทารกทั้งสองที่เดินไปด้วยกันเหมือนม้าสองตัว (เทียมกับรถยนต์) และบินโฉบเฉี่ยวเหมือนเหยี่ยว และให้กำเนิดทารกจากอะไร?'
อัษฎาวรรคกล่าวว่า
“ขอพระเจ้าทรงโปรดให้ทั้งสองนี้[2]
อยู่ในราชสำนักของพระองค์ แม้ในราชสำนักของศัตรูของพระองค์ก็ตาม ผู้ใดปรากฏกายขึ้น โดยมีลมเป็นพาหนะ[3]
ก็ทรงให้กำเนิดพวกเขา และพวกเขาก็ให้กำเนิดเขาด้วย”
จากนั้นพระราชาจึงตรัสว่า
'สิ่งใดเล่าที่ไม่หลับตาแม้ขณะหลับ สิ่งใดเล่าที่ไม่เคลื่อนไหวแม้ขณะเกิดมา สิ่งใดเล่าที่ไม่มีหัวใจ และสิ่งใดเล่าที่เพิ่มขึ้นแม้ในความเร็วของมันเอง'
อัษฎาวรรคกล่าวว่า “เป็นปลา[4]
ที่ไม่หลับตาขณะนอนหลับ และเป็นไข่[5]
ที่ไม่เคลื่อนไหวเมื่อเกิดขึ้น เป็นหิน [6]
ที่ไม่มีหัวใจ และเป็นแม่น้ำ[7]
ที่เพิ่มขึ้นด้วยความเร็วของมันเอง”
“กษัตริย์ตรัสว่า
'โอ้ ผู้ทรงพลังศักดิ์สิทธิ์ ดูเหมือนว่าท่านมิใช่มนุษย์ ข้าถือว่าท่านไม่ใช่เด็กหนุ่ม หากแต่เป็นชายที่เป็นผู้ใหญ่แล้ว ไม่มีชายใดจะเทียบเทียมท่านได้ในด้านวาทศิลป์ ดังนั้น ข้าจึงอนุญาตให้ท่านเข้าเฝ้าได้ นั่นคือ วานดิน'
เชิงอรรถและเอกสารอ้างอิง:
[1] : วงล้อนี้คือวงล้อแห่งกาลเวลา กล่าวคือ วัดตามการโคจรของสุริยคติ จันทรคติ และดวงดาว ความสำคัญของคำตอบของอัษฎาวุกคือ ขอให้บุญกุศลที่กระทำในเวลาอันสมควร ในระหว่างการหมุนวงล้อแห่งกาลเวลานี้ จงคุ้มครองท่าน
[2] : ฟ้าร้องและฟ้าผ่า หรือ ความทุกข์และความตาย
[3] : เมฆหรือจิตใจ
[4] : เพศชายที่ยังคงรู้สึกตัวอยู่เสมอ
[5] : ไข่ธรรมดาๆ
[6] : วิญญาณที่ละทิ้งการเชื่อมต่อกับร่างกาย
[7] : หัวใจของโยคี
ก่อนหน้า > 🧌🧣< อ่านต่อ
: ตอนต่อไป; การเสียสละของ Vrihadyumna: เรื่องราวของ Arvavasu และ Paravasu
สรุปโดยย่อของบท: เรื่องราวที่เล่าโดย
Lomasaหมุนรอบเหตุการณ์โศกนาฏกรรมที่เกิดขึ้นระหว่างพิธีบวงสรวงของพระเจ้า Vrihadyumna โดยมีพระราชโอรสสองพระองค์คือArvavasuและParavasu ช่วยเหลือ Paravasu ในช่วงเวลาแห่งความสับสน ได้ฆ่าพระบิดาโดยไม่ได้ตั้งใจ โดยเข้าใจผิดคิดว่าเป็นกวางในความมืดของราตรี Paravasu รู้สึกผิดจึงสารภาพกับ Arvavasu น้องชายของเขา ซึ่งรับหน้าที่ประกอบพิธีบวงสรวงเพียงลำพัง ขณะที่ Paravasu พยายามหาทางชดใช้ความผิดฐานฆ่าพราหมณ์Arvavasuถูกปฏิเสธจากข้าราชบริพารของกษัตริย์ ซึ่งได้รับแจ้งเหตุการณ์นี้จาก Paravasu นำไปสู่การเนรเทศพระองค์ไปยังป่าแม้จะถูกกล่าวหาอย่างไม่เป็นธรรม แต่อรวาสุก็ยังคงยืนยันความบริสุทธิ์ของตนและบำเพ็ญตบะอย่างหนักเพื่อขอความคุ้มครองจากเทพสุริยเทพ เหล่าเทพผู้เปี่ยมด้วยความศรัทธาและความบริสุทธิ์ของอรวาสุ จึงได้แต่งตั้งอรวาสุขึ้นเป็นหัวหน้านักบวชประจำเครื่องบูชาอีกครั้ง พร้อมทั้งประทานพรต่างๆ แก่เขา ด้วยการแทรกแซงจากเทพเจ้า บิดาของอรวาสุจึงกลับคืนชีพ พี่ชายของอรวาสุได้รับการอภัยบาป และบุคคลอื่นๆ ก็ฟื้นคืนชีพเช่นกัน เหล่าเทพยาวาครีได้ซักถามเหล่าเทพเกี่ยวกับความตายของอรวาสุเอง ซึ่งพวกเขาได้อธิบายถึงความสำคัญของความพยายามและความทุ่มเทในการแสวงหาความรู้
ในที่สุด เหล่าเทพก็เสด็จขึ้นสู่สวรรค์ ทิ้งยุธิษฐิ ระ ไว้กับอาศรมศักดิ์สิทธิ์ที่เหตุการณ์ต่างๆ เกิดขึ้น โดยทรงรับรองว่าการประทับอยู่ที่นั่นจะชำระล้างบาปทั้งปวง เรื่องราวเน้นย้ำถึงแก่นแท้ของการให้อภัย การไถ่บาป และความยุติธรรมของพระเจ้าเมื่อเผชิญกับโศกนาฏกรรมและข้อกล่าวหาอันผิดเพี้ยน ด้วยศรัทธาอันแน่วแน่และการอุทิศตนเพื่อการชดใช้บาปของอรวาสุ พระองค์ไม่เพียงแต่ได้รับการอภัยโทษให้แก่พี่ชายเท่านั้น แต่ยังได้รับพรและความโปรดปรานจากสวรรค์อีกด้วย เรื่องราวนี้จึงเป็นบทเรียนทางศีลธรรมเกี่ยวกับความสำคัญของความซื่อสัตย์ ความไว้วางใจ และผลที่ตามมาจากการกระทำของตนเอง
