สามก๊ก (三國演義; 三国演义; Sānguó Yǎnyì)เป็นนวนิยายอิงประวัติศาสตร์ในศตวรรษที่ 14 ที่เชื่อกันว่าประพันธ์โดยหลัว กวนจง เนื้อเรื่องเกิดขึ้นในยุคที่วุ่นวายช่วงปลายราชวงศ์ฮั่นและยุคสามก๊กในประวัติศาสตร์จีน เริ่มต้นในปี ค.ศ. 169 และสิ้นสุดลงด้วยการรวมแผ่นดินเป็นหนึ่งเดียวในปี ค.ศ. 280 โดยราชวงศ์จินตะวันตก นวนิยายเรื่องนี้มีพื้นฐานมาจาก บันทึกสามก๊ก (三國志)ที่เขียนโดยเฉินโชว
เรื่องราวนี้ผสมผสานระหว่างประวัติศาสตร์ ตำนาน และเทพนิยาย นำเสนอชีวิตของขุนนางและข้าราชบริพารที่พยายามจะเข้ามาแทนที่ราชวงศ์ฮั่นที่กำลังเสื่อมถอย หรือฟื้นฟูราชวงศ์ฮั่นขึ้นมาใหม่ แม้ว่านวนิยายจะติดตามตัวละครนับร้อย แต่จุดสนใจหลักอยู่ที่กลุ่มอำนาจสามกลุ่มที่เกิดขึ้นจากซากปรักหักพังของราชวงศ์ฮั่น และในที่สุดก็ก่อตั้งเป็นสามรัฐ ได้แก่ โจเว่ย ซู่ฮั่น และอู่ตะวันออก นวนิยายกล่าวถึงแผนการ การต่อสู้ส่วนตัวและทางทหาร การชิงอำนาจ และการต่อสู้ดิ้นรนของรัฐเหล่านี้เพื่อครองความเป็นใหญ่เป็นเวลาเกือบ 100 ปี
สามก๊กได้รับการยกย่องว่าเป็นหนึ่งในสี่นวนิยายคลาสสิกที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของวรรณกรรมจีน มีจำนวนคำทั้งหมด 800,000 คำ และตัวละครเอกเกือบพันตัว (ส่วนใหญ่เป็นตัวละครทางประวัติศาสตร์) ใน 120 บท นวนิยายเรื่องนี้เป็นหนึ่งในผลงานวรรณกรรมที่ได้รับความรักมากที่สุดในเอเชียตะวันออก และอิทธิพลทางวรรณกรรมในภูมิภาคนี้ได้รับการเปรียบเทียบกับผลงานของเชกสเปียร์ที่มีต่อวรรณกรรมอังกฤษ อาจกล่าวได้ว่าเป็นนวนิยายอิงประวัติศาสตร์ที่อ่านกันอย่างแพร่หลายที่สุดในจีนยุคปลายจักรวรรดิและยุคใหม่ เฮอร์เบิร์ต ไจล์สกล่าวว่าในหมู่ชาวจีนเอง นวนิยายเรื่องนี้ถือเป็นนวนิยายที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของพวกเขา
เมื่อจบบทสุดท้ายซุนเกี๋ยนและพวกของเขาถูกล้อมโดยกองกำลังของหลิวเปียวต้องขอบคุณความพยายามอย่างไม่เห็นแก่ตัวของแม่ทัพทั้งสามของเขาเฉิงผู่ฮวงไกและหานตังยังไม่รวมถึงการสูญเสียกำลังพลไปครึ่งหนึ่ง ที่ทำให้ซุนเกี๋ยนสามารถหาทางออกและเดินทางกลับแดนใต้ได้ นับแต่นั้นมาซุนเกี๋ยนและหลิวเปียวกลายเป็นศัตรูคู่แค้น หลังจากออกเดินทางจากลั่วหยางเพื่อกลับไปทางตะวันออกหยวนเส้าและกองกำลังของเขาได้ตั้งค่ายอยู่ที่กองบัญชาการเหอเน่ย์หยวนเส้าขาดแคลนเสบียงเพียงพอสำหรับกองทัพของเขา และ หา นฟู่ผู้เลี้ยงแกะแห่งมณฑลจี๋ก็ส่งสายลับพร้อมข้าวมาเลี้ยงดูเขาอยู่เรื่อยเฟิงจี๋ที่ปรึกษาของหยวนเส้าเสนอว่า "ลูกผู้ชายตัวจริงย่อมยึดครองดินแดนทั้งหมดเป็นของตน ทำไมท่านถึงเลือกที่จะพึ่งพาอาหารจากคนอื่น ในเมื่อมณฑลจี๋ร่ำรวยด้วยทรัพย์สมบัติมากมายเช่นนี้ ท่านนายพล เหตุใดท่านจึงไม่ยึดครองไว้เองเล่า"
หยวนเส้าบอกเขาว่า “ฉันยังไม่ได้คิดแผนที่ดี ๆ เลย”
“ท่านน่าจะให้คนแอบนำจดหมายไปให้กงซุนจ้านสั่งการบุกโจมตีมณฑลจีโดยสัญญาว่าจะโจมตีจากอีกฝั่งด้วย” เฟิงจี้เสนอ “นั่นจะทำให้กงซุนจ้านระดมกำลังพลอย่างแน่นอน และเมื่อหานฟู่ผู้โง่เขลารับรู้ถึงภัยคุกคามเช่นนี้ เขาคงจะเสนอมอบอำนาจการควบคุมมณฑลให้กับท่านอย่างแน่นอน ท่านนายพล ท่านจะสามารถยึดครองทั้งหมดได้โดยไม่ต้องขยับนิ้วแม้แต่น้อย”
หยวนเส้าประทับใจกับความคิดนี้มาก จึงส่งจดหมายไปให้กงซุนจ้านเมื่อกงซุนจ้านได้รับจดหมายและอ่านข้อเสนอให้บุกมณฑลจี๋และแบ่งครึ่ง เขาก็ดีใจมากจนระดมพลในวันนั้น เขาไม่รู้เลยว่าหยวนเส้ายังแอบส่งสายลับไปแจ้งฮั่นฝูถึงการโจมตีของเขา
หานฟู รีบเรียก ซุนเฉินและซินผิงที่ปรึกษามาถามว่าจะทำอย่างไรซุนเฉินบอกเขาว่า “กงซุนจ้านจะนำทัพจากแคว้นหยานและไตบุกโจมตีเราโดยตรง และเราจะต้านทานการโจมตีของพวกเขาไม่ได้ เมื่อมีเล่าปี่กวนอูและจางเฟยคอยช่วยเหลือ เขาจะเป็นศัตรูที่ยากจะรับมือ แต่หยวนเปิ่นชู่กลับมีไหวพริบและความกล้าหาญเหนือกว่าใคร และมีขุนพลชื่อดังมากมาย ท่านแม่ทัพ ทำไมไม่ขอให้เขาร่วมบริหารกิจการของแคว้นกับท่านล่ะ ท่านคงจะดีกับท่าน ส่วนท่านก็ไม่ต้องกลัวกงซุนจ้าน อีกต่อไป ”
ฮั่นฟู่กำลังจะส่งกวนชุน ขุนนางคนหนึ่งของเขาไปเชิญหยวนเส้าให้เข้ามณฑล แต่เกิ้งอู๋ เสนาบดีใหญ่ของเขา กลับคัดค้าน “ท่านแม่ทัพหยวนเส้าเป็นแม่ทัพที่โดดเดี่ยว กองทัพอ่อนล้า พึ่งพาอาศัยท่านดุจทารกน้อยในอ้อมกอดแม่ พอน้ำนมหยุดไหล เขาก็อดตายทันที ทำไมท่านถึงอยากมอบอำนาจหน้าที่ของมณฑลให้เขา ท่านก็เท่ากับนำเสือมาอยู่ท่ามกลางฝูงแกะ”
หานฟู่ตอบว่า “ข้าเคยเป็นข้าราชการรับใช้ตระกูลหยวน และข้ารู้ดีว่าความสามารถและพรสวรรค์ของข้าเทียบไม่ได้กับเบ๊นชู่ยิ่งไปกว่านั้น แม้แต่คนโบราณก็ยังยอมสละอำนาจต่อหน้านักปราชญ์ ทำไมท่านสุภาพบุรุษทั้งหลายต้องหวาดระแวงเช่นนี้?”
เกิงหวู่ถอนหายใจ “จังหวัดจี้จบสิ้นแล้ว!”
เจ้าหน้าที่ของ ฮั่นฟู่กว่าสามสิบคนลาออกจากตำแหน่งและลาออกเกิงอู่และกวนชุนเลือกที่จะหลบซ่อนตัวอยู่นอกเมืองหลวงของมณฑลเพื่อรอการมาถึงของหยวนเส้า
พวกเขารอไม่นานนัก หยวนเส้าก็มาถึงพร้อมกับทหารของเขาหลายวัน ทั้งคู่ชักดาบออกมาและรีบออกจากที่ซ่อน หวังจะลอบสังหารหยวนเส้าแต่ทว่าเยี่ยนเหลียงแม่ทัพของหยวนเส้ากลับตัดหัวเกิงหวู่ตรงที่เขายืนอยู่ ขณะที่เหวินโจวฟันกวนชุนจนตาย
เมื่อหยวนเส้าเข้ามาในเมือง เขาก็แต่งตั้งหานฟู่เป็นแม่ทัพผู้ปลุกพลัง แต่เขาก็ชิงอำนาจที่แท้จริงของหานฟู่ ไปทั้งหมดด้วยการแบ่งหน้าที่ของมณฑลให้กับผู้ใต้บังคับบัญชาของเขาเอง ได้แก่ เทียนเฟิง จู โช่วสวีโหยวและเฟิงจีเมื่อตระหนักว่าสายเกินไปที่จะเสียใจและสำนึกผิด หานฟู่จึงละทิ้งครอบครัวและขี่ม้าหนีไปหาจางเหมี่ยว ผู้ว่าราชการจังหวัดเฉินหลิว
เมื่อทราบว่ามณฑลจี้ เป็น ของ หยวนเส้า แล้วกงซุนจ้านจึง ส่ง กงซุนเยว่น้องชายไปพบ โดยหวังว่าหยวนเส้าจะแบ่งให้ หยวนเส้าจึงบอกกงซุนเยว่ว่า “ให้น้องชายของเจ้ามาหาข้าเอง ข้ามีเรื่องต้องปรึกษา”
กงซุนเยว่จึงขอตัวลาไป ทว่าห่างจากเมืองไม่ถึงห้าสิบลี้ ก็มีกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งวิ่งเข้ามาจากข้างทาง ประกาศว่า “พวกเราคือแม่ทัพของผู้ช่วยเสนาบดี ตงจั๋ว !” พวกเขายิงธนูชุดใหญ่สังหารกงซุนเยว่เหล่าลูกน้องจึงหนีกลับไปยังกงซุนจ้านและแจ้งข่าวการตายของพี่ชายให้ทราบ
กงซุนจ้านโกรธ จัด “ หยวน เส้าหลอกข้าให้ระดมกำลังพลโจมตีหานฟู่เพียงเพื่อยึดมณฑลเป็นของตน ตอนนี้เขาส่งสายลับปลอมตัวเป็น ทหารของ ตงจั๋วเพื่อยิงพี่ชายข้าตาย ข้าจะไม่ยอมแก้แค้นความอยุติธรรมเหล่านี้ได้อย่างไร”
เขาระดมพลทั้งหมดที่มีและเริ่มบุกโจมตีมณฑลจีเมื่อหยวนเส้ารู้ว่ากองทัพของกงซุนจ้าน กำลังเข้ามาใกล้ เขาก็นำทัพออกไปสกัดกั้น กองทัพทั้งสองพบกันที่สะพานริมแม่น้ำปัน โดย หยวนเส้าอยู่ฝั่งตะวันออกและกงซุนจ้าน อยู่ฝั่งตะวันตก กงซุน จ้าน ตะโกน จากบนหลังม้าบนสะพานว่า “เจ้าคนหลอกลวง เจ้ากล้าดียังไงมาโกงข้า”
หยวนเส้าก็บังคับม้าไปยังปลายสะพานเช่นกัน ชี้ไปที่กงซุนจ้าน แล้ว ตอบว่า “หานฟู่ยอมยกมณฑลจีให้ข้าเพราะเขาไม่เท่าเทียมกับกฎเกณฑ์ แล้วเจ้าจะกังวลอะไร”
กงซุนจ้านตอบว่า “ข้าเคยยกย่องเจ้าให้เป็นผู้นำพันธมิตร เพราะคิดว่าเจ้าเป็นคนซื่อสัตย์และเที่ยงธรรม แต่บัดนี้ข้าเห็นเจ้าอย่างที่เจ้าเป็นอยู่จริง ๆ เป็นคนโง่เขลาหัวใจหมาป่า พฤติกรรมดุจสุนัข เจ้าจะแสดงหน้าต่อหน้าโลกได้อย่างไร”
“ใครจะจับเขา” หยวนเส้า ร้อง ด้วยความโกรธ
คำพูดแทบจะหลุดออกจากปากของเขาเมื่อเหวินโจวควบม้าออกไปพร้อมหอกที่ถืออยู่ พุ่งตรงลงสะพานกงซุนจ้านควบม้าขึ้นมาจากด้านข้างเพื่อเข้าต่อสู้กับเหวินโจวแต่หลังจากผ่านไปประมาณสิบรอบ เมื่อรู้สึกว่าตามไม่ทันกงซุนจ้านจึงหยุดและหนีไปเหวินโจวใช้ข้อได้เปรียบไล่ตามเขา และแม้ว่ากงซุนจ้านจะพยายามหลบอยู่หลังแนวของตนเอง แต่เหวินโจวก็กระโจนตามมาและพุ่งทะลุขบวนของศัตรู พุ่งเข้าใส่ไปมา นายทหารผู้ทรงพลังสี่นายที่รับใช้กงซุนจ้านเข้ามาเผชิญหน้า แต่เหวินโจวแทงหอกของเขาจนร่วงลงมาหนึ่งนาย และอีกสามคนก็หนีไป จากนั้นเหวินโจวก็ทะลวงผ่านอีกฝั่งของ ลูกน้อง กงซุนจ้านเมื่อเห็นหุบเขาใกล้ๆ กงซุนจ้าน ก็ ถอยหนีไป ขณะที่เหวินโจวเร่งม้าและตะโกนว่า "ลงจากหลังม้าและยอมจำนนทันที!"
ธนูและกระบอกธนูของ กงซุนจ้านหลุดจากไหล่ หมวกเหล็กร่วงลงพื้น เส้นผมปลิวไสวไปตามหลัง ขณะที่เขาขี่ม้าเข้าออกระหว่างเนินเขาที่ลาดชัน ทันใดนั้น ม้าของเขาก็สะดุดล้มลง กลิ้งไปมาที่เชิงเขา
เหวินโจวเตรียมหอกของเขาอย่างรวดเร็วเพื่อเตรียมโจมตี แต่ทันใดนั้น ผู้นำหนุ่มผู้มีท่าทางสง่างามก็ปรากฏตัวขึ้นจากด้านหลังเนินหญ้าด้านซ้าย ขี่ม้าอย่างแข็งแกร่งและถือหอกอันแข็งแกร่ง เขาขี่ม้าตรงไปยังเหวินโจวขณะที่กงซุนจ้านคลานขึ้นไปบนเนินเขาเพื่อมองดู
ชายหนุ่มผู้นี้รูปร่างสูงปานกลาง คิ้วหนา ตาโต ใบหน้ากว้าง กรามใหญ่ ชายหนุ่มผู้มีบุคลิกโดดเด่น แม้จะแลกหมัดหนักๆ กับเหวินโจว ไปห้าสิบหกสิบครั้งแล้ว ชายหนุ่มก็ยังคงยืนหยัดได้ ในที่สุดกองกำลังกู้ภัยก็มาถึงเหวินโจวหันหลังกลับและขี่ม้าออกไป ชายหนุ่มไม่ได้ไล่ตามไป
กงซุนซานรีบวิ่งลงเนินเขาและถามชายหนุ่มว่าเขาเป็นใคร
ชายหนุ่มโค้งคำนับต่ำและตอบว่า “ฉันคือจื่อหลงผู้เป็นจ้าวหยุนจากเจิ้นติงในฉางซาน ”
“จริงๆ แล้วข้าเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของหยวนเส้าแต่เมื่อข้าเห็นว่าเขาไม่มีความตั้งใจที่จะจงรักภักดีต่อกษัตริย์ของเขาหรือช่วยเหลือประชาชน ข้าจึงละทิ้งเขา และตั้งใจจะเสนอบริการของข้าให้กับท่าน จึงมาพบท่านที่นี่”
กงซุนซานรู้สึกดีใจมากและพาจ่าวหยุนกลับไปที่ค่ายของเขา จากนั้นพวกเขาก็ยุ่งอยู่กับการเตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้ครั้งใหม่ทันที
วันรุ่งขึ้นกงซุนจ้านเตรียมการรบโดยแบ่งกองทัพออกเป็นสองกลุ่ม ดุจดังปีกนก เขามีทหารม้าประมาณห้าพันนาย ส่วนใหญ่ขี่ม้าขาวตามธรรมเนียมปฏิบัติ เพราะในช่วงแรกๆ ของการรบกับชาวเฉียง เขาเป็นที่รู้จักในนาม “แม่ทัพม้าขาว” เพราะมักจะนำม้าขาวมาประจำการแถวหน้าเสมอ อันที่จริง ชาวเฉียงมักจะหนีทันทีที่เห็น จึงทำให้เขามีกำลังพลจำนวนมากติดตัวไว้เสมอ
หยวนเส้าสั่งให้หยานเหลียงและเหวินโจวนำทัพหน้าของตนเอง แต่ละคนมีพลธนูและพลหน้าไม้หนึ่งพันนาย และพวกเขาก็แยกออกเป็นสองกลุ่มทางซ้ายและขวา สั่งให้ยิงใส่ฝ่ายเดียวกันในกองทัพของกงซุนจ้าน เขายังสั่งให้ ฉู่ยี่นำทัพกลางด้วยพลธนูแปดร้อยนายและพลทหารหนึ่งหมื่นห้าพันนายหยวนเส้าเองก็นำทัพม้าและพลเดินเท้าหลายหมื่นนายไปเป็นกำลังสำรอง
เนื่องจากจู้หยุนเพิ่งเข้ารับราชการ และกงซุนจ้านยังไม่แน่ใจในเจตนารมณ์ของตน จึงสั่งให้จู้หยุนบัญชาการกองพลด้านหลัง พร้อมกับมอบหมายให้หยานกัง แม่ทัพคนสำคัญของเขา นำทัพหน้ากงซุนจ้านนำทัพที่เหลือไปประจำการตรงกลาง เขาขี่ม้าประจำตำแหน่งบนสะพานข้างธงแดงขนาดมหึมา บนนั้นมีคำว่า “แม่ทัพ” ปักด้วยทองคำ
ตลอดช่วงเช้า กลองดังก้องราวกับประกาศการโจมตี แต่กองทัพของหยวนเส้า ไม่ได้เคลื่อนไหว ฉู่ยี่ได้สั่งให้พลธนูซ่อนตัวอยู่หลังโล่โดยปล่อยธนูให้หลวม ไม่ยิงจนกว่าจะได้ยินเสียงระเบิดของระเบิดสัญญาณ ในที่สุดแยนกังก็เริ่มตีกลองของตัวเองและปลุกเร้าความบ้าคลั่ง เดินทัพตรงไปยังฉู่ยี่แต่แม้กองทัพของแยนกัง จะเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ พลของฉู่ยี่ ก็ยังคงก้มตัวลงโดยไม่ขยับเขยื้อน จากนั้นทันทีที่ทหารของ แยนกังกำลังจะถึง ระเบิดสัญญาณก็ดังขึ้น ทันใดนั้นพลธนูแปดร้อยคนก็เริ่มยิงธนูชุดแยนกังรีบสั่งถอนกำลัง แต่ฉู่ยี่ตบหลังม้าและหมุนดาบ และในทันทีเขาก็ฟันแยนกังลงจากหลังม้ากองทัพของกงซุนจ้าน ได้รับความสูญเสียอย่างหนัก แม้ปีกทั้งสองข้างจะพยายามรักษาศูนย์กลางไว้ แต่กลับถูกตรึงไว้ด้วยลูกธนูที่ยิงโดย พลธนูของ เหยียนเหลียงและเหวินโจวที่อยู่ฝั่งตรงข้าม ต่อมา ทหารของ หยวนเส้าก็เริ่มรุกคืบตัดผ่านสะพาน ส่วนฉวีอี้ก็ควบม้าไปข้างหน้า แม้กระทั่งตัดศีรษะ ผู้ถือธงของ กงซุนจ้านและตัดธงปักของเขาลง เมื่อเห็นธงของเขาร่วงลงกงซุนจ้านก็หันหลังกลับและควบม้าออกจากสะพานไป
ฉู่ยี่นำทัพบุกโจมตีกองหลังของกงซุนจ้าน แต่ จู่ๆ จู่ๆ ก็ ปรากฏตัวขึ้น กระโดดโลดเต้นพร้อมหอกเตรียมโจมตี เขาควบตรงเข้าหาฉู่ยี่หลังจากประลองกำลังกันไม่กี่ครั้งจู่ๆก็แทงหอกทะลุฉู่ยี่จนล้มลง จากนั้น จู่ๆ ก็พุ่งเข้าใส่ทหาร หยวนพุ่งเข้าใส่ราวกับมีสนามรบเป็นของตัวเองกงซุนจ้านรวบรวมกำลังพลและหันกลับมาโจมตีอีกครั้ง และตอนนี้เป็น ทหารของ หยวนเส้าที่เริ่มสูญเสียอย่างหนัก
จากตำแหน่งที่อยู่ด้านหลังกองทัพของตนเองหยวนเส้าเพิ่งได้ยินข่าวว่าชวีอี๋ได้นำศีรษะของผู้ถือธงของกงซุนจ้าน ไป และกำลังไล่ล่ากองกำลังที่พ่ายแพ้อย่างขะมักเขม้น สมมติว่าการรบครั้งนี้ได้ชัยชนะแล้ว หยวนเส้าจึงนำเทียนเฟิงออกไปพร้อมกับพลหอกสั้น ๆ ไม่กี่ร้อยนายและพลธนูอีกไม่กี่สิบนาย เพื่อสังเกตการณ์การรบครั้งสุดท้าย
“อา กงซุนจ้าน ” หยวนเส้าพูดขณะหัวเราะ “เจ้าช่างไร้ค่าเสียจริง!”
ขณะที่เขากำลังพูดประโยคนี้อยู่จู่ๆ จู่ๆ จู่ๆ จู่ๆ ก็ปรากฏตัวขึ้นในสายตาพลธนูของหยวน เส้าพยายามจัดกลุ่มเพื่อยิงเขา แต่ จู่ๆ จู่ๆก็แทงพวกเขาด้วยหอก ส่วนที่เหลือก็หนีไป ตามมาติดๆ กองทหารของ กงซุนจ้านที่รวมพลกัน กระจายกำลังล้อมหยวนเส้าและพรรคพวกไว้
เทียนเฟิงตกใจและร้องออกมาว่า “ท่านชาย โปรดปกป้องท่านภายในกำแพงนี้ด้วย!”
แต่หยวนเส้ากลับโยนหมวกลงพื้นแล้วประกาศว่า “ลูกผู้ชายตัวจริงจะยืนหยัดแม้ต้องเผชิญความตาย! ใครจะขี้ขลาดถึงขั้นหลบอยู่ในกำแพงกันเล่า?”
ด้วยแรงบันดาลใจจากคำพูดที่กล้าหาญนี้ทหารของหยวนเส้า จึงตัดสินใจสู้รบแม้จะต้องแลกด้วยชีวิตของตนเอง แต่ จูหยุนก็ไม่สามารถฝ่าฟันไปได้ ในไม่ช้ากองกำลังหลักของหยวนเส้าที่เหลือก็เข้ามา ขณะเดียวกันเหยียนเหลียงก็เปลี่ยนทิศทางเพื่อเสริมกำลังนายของตนเช่นกัน การต่อสู้ประชิดเลือดก็เกิดขึ้นอีกครั้งจูหยุนทำได้เพียงปกป้องกงซุนจ้านนานพอที่จะลอดผ่านวงล้อมและกลับไปยังสะพานกองทัพของหยวนเส้าบีบ ทหารของก งซุนจ้านให้กลับขึ้นไปบนสะพาน และเมื่อพวกเขาฝ่าฟันข้ามอีกครั้ง ทหารของ กงซุนจ้าน จำนวนนับไม่ถ้วน ก็ตกลงไปในแม่น้ำและจมน้ำตาย
หยวนเส้ากำลังนำทัพไล่ตาม ทว่าก่อนที่พวกเขาจะเดินทางได้ห้าลี้ เสียงตะโกนโหวกเหวกก็ดังขึ้นจากด้านหลังเนินเขา และทหารกลุ่มใหม่ก็เดินทัพเข้าสู่สนามรบ นำโดยแม่ทัพสามนาย ได้แก่เสวียนเต๋อ กวนหยุนชางและจางอี้เต๋อ
ที่ผิงหยวนพวกเขาได้ทราบถึงการต่อสู้ระหว่างกงซุนจ้านและหยวนเส้าจึงรีบลงมือช่วยเหลือทันที เมื่อเผชิญหน้ากับพี่น้องทั้งสาม ซึ่งแต่ละคนถืออาวุธทรงพลังของตนเอง ต่างพุ่งเข้าใส่อย่างดุเดือดและตรงเข้ามาหาหยวนเส้าก็ตั้งตัวไม่ทัน วิญญาณของเขาราวกับจะทะยานขึ้นสู่สรวงสวรรค์ เขาจึงทิ้งดาบอันล้ำค่าลงพื้น หันหลังม้าหนีอย่างเร่งรีบ ขณะที่เหล่าทหารต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอดเพื่อกลับข้ามสะพานกงซุนจ้านตัดสินใจดึงทหารของตนกลับคืน และพวกเขาก็ถอยกลับไปยังค่าย
หลังจากที่เสวียนเต๋อกวนหยูและจางเฟยอธิบายเสร็จแล้วกงซุนจ้านก็บอกพวกเขาว่า “หากเจ้าไม่เดินทางมาไกลขนาดนี้เพื่อช่วยพวกเราเสวียนเต๋อพวกเราคงจะต้องลำบากมากแน่”
กงซุนจ้านยังใช้โอกาสนี้แนะนำพี่น้องทั้งสองให้จ้าวหยุนรู้จักเสวียนเต๋อหลงใหล ชายผู้นี้ทันที จนเขาตั้งใจว่าจะไม่แยกจากเขาไป
หลังจากย้ายค่ายของตนเองแล้ว หยวนเส้าก็ยังคงตั้งรับและไม่เปิดศึกอีกต่อไป ทั้งสองฝ่ายจึงอยู่ในภาวะชะงักงันนานกว่าหนึ่งเดือน มีคนนำข่าวการเผชิญหน้าระหว่างพวกเขามาที่เมืองฉางอันเพื่อแจ้งสถานการณ์ ให้ ตงจั๋ว ทราบ
หลี่หรูแนะนำเขาว่า “หยวนเส้าและกงซุนจ้านยังคงเป็นผู้นำที่ทรงอิทธิพลในยุคสมัยของเรา ในเมื่อทั้งสองกำลังเผชิญหน้ากันอย่างดุเดือดที่แม่น้ำปัน ท่านควรออกคำสั่งในนามของโอรสสวรรค์และส่งทูตไปเจรจาสันติภาพระหว่างกัน ทั้งสองจะซาบซึ้งในการแทรกแซงของราชสำนักและจะเชื่อฟังท่านอย่างแน่นอน”
ต้งจั๋วรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่งกับความคิดนี้ วันรุ่งขึ้นจึงได้ส่งราชครูหม่าหมี่และเสนาบดีจ้าวฉี เดินทางไป พร้อมกับพระราชโองการ เมื่อเสนาบดีทั้งสองเข้าใกล้จุดปะทะหยวนเส้าเดินทางออกไปหนึ่งร้อยลี้เพื่อต้อนรับการมาถึงของพวกเขา พร้อมกับโค้งคำนับสองครั้งด้วยความเคารพขณะรับพระราชโองการ วันรุ่งขึ้น ทูตได้เดินทางไปยัง ค่ายของ กงซุนจ้านเพื่อนำคำสั่งมายังกงซุนจ้านเช่นกันกงซุนจ้าน จึง ส่งทูตของตนเองไปยังหยวนเส้าพร้อมกับจดหมายที่ตกลงจะสงบศึกกัน เสนาบดีทั้งสองจึงเดินทางกลับเมืองหลวงเพื่อรายงานความสำเร็จของภารกิจ ในวันเดียวกันนั้นกงซุนจ้านได้นำกองทัพกลับไปยังดินแดนของตน โดยใช้โอกาสนี้ยื่นคำร้องขอให้หลิวเสวียนเต๋อดำรงตำแหน่งเสนาบดีแห่งผิงหยวน
ขณะที่เซวียน เต๋อ กำลังกล่าวอำลาจ่าวหยุนเขาจับมือชายคนนั้นไว้ด้วยน้ำตาในดวงตา ไม่ต้องการเห็นเขาไป
จ้าวหยุนถอนหายใจ “เมื่อก่อนข้าถูกหลอกให้คิดว่ากงซุนจ้านเป็นวีรบุรุษผู้สูงศักดิ์ แต่จากสิ่งที่ข้าเห็นในตัวเขาตั้งแต่นั้นมา เขาก็ไม่ดีไปกว่าหยวนเส้าเลย !”
“ตอนนี้เจ้าต้องยอมรับใช้เขาก่อน” เสวียนเต๋อบอกเขา “สักวันหนึ่งเราจะได้พบกันอีกครั้ง”
ชายทั้งสองร้องไห้อย่างโล่งใจเมื่อพวกเขาแยกจากกัน
ที่หนานหยาง เมื่อหยวนชู่ พี่ชายของเขาได้ข่าวว่าหยวนเส้าเพิ่งยึดครองมณฑลจีหยวนชู่จึงส่งสายลับไปขอม้าหนึ่งพันตัว แต่หยวนเส้ากลับปฏิเสธ ทำให้หยวนชู่ โกรธแค้น และนับแต่นั้นเป็นต้นมา ทั้งสองก็เริ่มมีความเป็นศัตรูกัน ขณะเดียวกันหยวนชู่ยังส่งสายลับไปยังมณฑลจิงเพื่อขอให้หลิวเปียวยืมธัญพืชสองร้อยหน่วย แต่หลิวเปียวก็ปฏิเสธเช่นกัน ทำให้หยวนชู่โกรธแค้น ในเวลานี้หยวนชู่จึงแอบส่งจดหมายถึงซุนเกี๋ยนเพื่อขอให้เขาออกปฏิบัติการต่อต้านหลิวเปียวจดหมายมีใจความดังนี้
“เมื่อ ก่อนตอนที่ หลิวเปียวขวางทางกลับบ้าน มันเป็นส่วนหนึ่งของแผนการของเบญจฉู่ พี่ชายของข้า และตอนนี้ เบญจฉู่กำลังเจรจาลับกับหลิวเปียวเพื่อโจมตีแดนใต้อย่างกะทันหัน เจ้าควรโจมตีก่อนโดยรวบรวมกำลังพลอย่างรวดเร็วเพื่อต่อสู้กับหลิวเปียวขณะเดียวกันข้าจะยึดเบญจฉู่ให้เจ้า เพื่อแก้แค้นศัตรูทั้งสอง และเจ้าจะยึดแคว้นจิงส่วนข้า จะยึดแคว้น จี้อย่าเข้าใจผิด!”
“ ถ้าอย่างนั้นก็หลิวเปียว !” ซุนเจี้ยน กล่าว ขณะอ่านจดหมายจบ “เขาเคยขัดขวางทางกลับบ้านฉันไว้จริงๆ นะ ถ้าฉันไม่คว้าโอกาสนี้ไว้แก้แค้นตอนนี้ ใครจะรู้ว่าฉันจะต้องรออีกนานแค่ไหน”
ซุนเจี้ยนเรียกกัปตันของเขา รวมทั้งเฉิงปู้หวางไกและฮั่นตังเพื่อหารือเกี่ยวกับแนวคิดนี้เพิ่มเติม
เฉิงปูเตือนเขาว่า “หยวนซู่เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม อย่าด่วนเชื่อเขา”
“ฉันต่างหากที่ต้องการแก้แค้น” ซุนเจี๋ยน กล่าว “เธอคิดว่าฉันต้องให้หยวนซู่ช่วยโน้มน้าวฉันอย่างนั้นเหรอ”
และเขารีบส่งหวงไกไปเตรียมกองเรือรบล่วงหน้าเพื่อล่องไปตามแม่น้ำแยงซี โดยส่วนใหญ่มีอาวุธยุทโธปกรณ์และเสบียง ส่วนลำใหญ่มีอาวุธยุทโธปกรณ์สำหรับบรรทุกม้าศึกซุนเกี๋ยนได้กำหนดวันเดินทางของกองทัพไว้แล้ว
เมื่อรายละเอียดแรกสุดเกี่ยวกับ การเตรียมการของ ซุนเกี๋ยนเริ่มเดินทางขึ้นแม่น้ำแยงซี ก็ได้มีการรายงานให้หลิวเปียว ทราบ หลิวเปียวรู้สึกประหลาดใจจึงรีบเรียกเจ้าหน้าที่ทั้งฝ่ายพลเรือนและฝ่ายทหารมาหารือเรื่องนี้ แต่ไควเหลียงแนะนำเขาว่า “ไม่ต้องกังวลมากนัก เพียงให้หวงซู่นำกองทหารรักษาการณ์ที่เจียงเซียเป็นกองหน้าไปก่อนเถิด ท่านลอร์ด ขณะที่ท่านนำกำลังพลส่วนใหญ่ของภูมิภาคนี้มาเป็นกองหนุนซุนเกี๋ยนจะต้องข้ามแม่น้ำและลุยน้ำเพื่อมาที่นี่ เขาจะสามารถสร้างความเสียหายอะไรได้บ้าง”
หลิวเปียวเห็นด้วย และเขาสั่งให้หวงซู่เตรียมตัวด้วยตัวเอง ในขณะที่หลิวเปียวจัดการนำกองทัพหลักตามหลังเขาขึ้นมา
ในเวลานั้นซุนเกี๋ยนมีบุตรชายหกคนและบุตรสาวหนึ่งคน ภรรยาคนแรกของเขาคือเลดี้วูได้ให้กำเนิดบุตรชายสี่คนแรก ได้แก่ ซุนเซ่อชื่อปั๋ว ฝู ซุนกวนชื่อจงโหมว ซุน อี้ ชื่อชู่ ปี้ ซุนกวงชื่อจีจั๋ว
และน้องสาว ของ เลดี้วูได้ให้กำเนิดบุตรชายคนที่ห้าและบุตรสาว ได้แก่ ซุนหลางชื่อจ่าวอัน
ซุนเหริน
บุตรชายคนที่หกซุนเส้าชื่อกงหลี่ได้รับการรับเลี้ยงจากตระกูลหยูซุนเกี๋ยนยังมีน้องชายหนึ่งคน คือซุนจิงชื่อโยวไถ
ขณะที่ซุนเกี๋ยนกำลังจะออกเดินทางซุนจิงก็พา บุตรชายของ ซุนเกี๋ยน ทั้งหมด มายืนเรียงแถวหน้าม้าและก้มศีรษะลง ขณะที่ซุนเกี๋ยนพยายามเกลี้ยกล่อมไม่ให้ไป “ ตงจั๋วกำลังผูกขาดอำนาจเหนือราชสำนัก โอรสสวรรค์เป็นเพียงเด็กหนุ่มที่ไร้อำนาจ และแทบทุกหนแห่งในสี่คาบสมุทรกำลังตกอยู่ในความโกลาหลวุ่นวาย เหล่าขุนศึกต่างพยายามแย่งชิงอำนาจ เราเพิ่งสร้างความมั่นคงให้กับแดนใต้ได้เพียงบางส่วน การระดมพลมหาศาลเพียงเพื่อแก้แค้นความคับแค้นส่วนตัวเล็กๆ น้อยๆ นั้นไม่ใช่สิ่งที่ถูกต้อง พี่ชาย โปรดคิดให้รอบคอบ”
แต่ซุนเจี๋ยนกลับตอบเพียงว่า “น้องชาย อย่าพูดอะไรอีกเลย หากข้าตั้งใจจะอวดเจตจำนงไปทั่วทั้งอาณาจักรสักวันหนึ่ง ข้าจะทนปล่อยให้การดูถูกเหยียดหยามเช่นนี้ได้อย่างไร”
“ถ้าท่านพ่อยืนกรานที่จะไป” ซุนเซ่อ บุตรชายคนโตกล่าว “ข้าพเจ้าก็อยากไปกับท่านด้วย”
ซุนเจี๋ยนยินยอม พ่อกับลูกจึงขึ้นเรือไปด้วยกัน จากนั้นกองเรือก็ออกเดินทางมุ่งหน้าสู่ฝานเฉิง
หวงจื่อได้วางพลธนูและพลธนูไว้ตามริมฝั่งแม่น้ำ และทันทีที่พวกเขาเห็น เรือของ ซุนเกี๋ยนแล่นเข้ามาถึงฝั่ง พวกเขาก็เริ่มยิงธนูใส่เรือเป็นชุดๆ ซุนเกี๋ยนสั่งไม่ให้เคลื่อนไหวโดยพลการซุนเกี๋ยนจึงให้ทหารซ่อนตัวอยู่ในเรือ โดยให้เรือเข้ามาใกล้ฝั่งเพื่อดึงดูดความสนใจของพลธนูก่อนจะถอยกลับ พวกเขายังคงใช้กลยุทธ์นี้ต่อไปอีกสามวัน ยกพลขึ้นบกผิดพลาดหลายสิบครั้งตามแนวฝั่ง ทหารของ หวงจื่อไม่ได้คิดอะไรมากไปกว่าการยิงธนูทุกครั้งที่เรือเข้ามาใกล้ ในที่สุดลูกธนูก็หมดลงซุนเกี๋ยนจึงเก็บลูกธนูที่ยิงใส่เรือของเขาไว้ได้ ทำให้ได้ลูกธนูมามากกว่าหนึ่งแสนลูก วันหนึ่งเมื่อลมสงบซุนเกี๋ยนจึงสั่งให้ลูกธนูระดมยิงเข้าฝั่ง เมื่อไม่สามารถยึดครองพื้นที่ได้พลธนูของหวงจื่อ
จึงได้แต่หลบหนีไป ในที่สุดซุนเกี๋ยนก็ส่งกองทัพของเขาขึ้นไปบนฝั่งเฉิงผู่และหวงไก๋จึงแยกออกเป็นสองกองพลมุ่งตรงไปยังค่ายของหวงจู่ ขณะที่ หานตงตามมาด้วยกำลังพลที่เหลือ พวกเขาโจมตีจากสามทิศทาง เอาชนะหวงจู่ อย่างราบคาบ ซึ่งทิ้งฟานเฉิงและถอยทัพไปยังเติงเฉิง
ซุนเกี๋ยนสั่งให้หวงไก๋อยู่ด้านหลังเพื่อคุ้มกันกองเรือ ซุนเกี๋ยน จึงนำทัพออกไล่ล่าข้าศึกหวงจู่ๆก็ออกจากเมืองและเตรียมทัพในสนามรบ เมื่อซุนเกี๋ยนจัดทัพของตนเองเรียบร้อยแล้ว เขาก็ขี่ม้าออกไปรออยู่ใต้ธงรบที่ประตูค่ายซุนเซ็กขี่ม้าของตนเคียงข้างบิดา สวมชุดเกราะเต็มยศและถือหอกไว้ในมือ
หวงจื่อขี่ม้าออกไปพร้อมกับแม่ทัพสองนาย คือจางหูแห่งเจียงเซียและเฉินเซิง แห่งเซียงหยาง หวงจื่อโบกแส้พลางร้องตะโกนว่า “เจ้าพวกกบฏชั่วร้ายจากแดนใต้ กล้าดียังไงมารุกรานดินแดนของญาติของราชวงศ์ปกครอง”
และเขาสั่งให้จางหู่ขี่ม้าออกไปเพื่อขอการดวลทันทีหานตังโผล่ออกมาจากขบวนของซุนเจี๋ยน เพื่อรับมือกับความท้าทาย ทั้งสองปะทะกันนานกว่าสามสิบรอบ ก่อนที่ เฉินเซิงจะสังเกตเห็นว่าพลังของจางหู่กำลังลดลง จึงรีบขี่ม้าออกไปช่วย ทว่าเมื่อซุนเซิงเห็นสิ่งที่เฉินเซิงกำลังทำอยู่ เขาก็วางหอกลง เอื้อมมือไปหยิบธนู และยิงธนูออกไป ทันทีที่สายธนูดีด เฉิน เซิง ก็ ร่วงลงจากหลังม้าซุนเซิงยิงเข้าที่ใบหน้าของเขาเต็มๆ จางหู่กลั้นเสียงร้องด้วยความตื่นตระหนกขณะที่เขามองดูสหายของเขาล้มลงกับพื้น เขาไม่สามารถตอบสนองต่อการโจมตีครั้งต่อไปได้ทันเวลา และดาบของหานตังที่ฟันเข้าที่ศีรษะของเขาขาดไปครึ่งหนึ่ง
จากนั้น เฉิงผู่ก็ควบม้าตรงไปข้างหน้า ตั้งใจจะคว้าตัวหวงจื่อขณะที่ยังว่างอยู่ แต่หวงจื่อถอดหมวกเกราะออก หลุดจากหลังม้า แล้ววิ่งหนีเอาชีวิตรอดโดยหลบซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางทหารราบซุนเกี๋ยนนำการโจมตีและเอาชนะข้าศึกได้อย่างเฉียบขาด เขารุกคืบขึ้นไปจนถึงแนวแม่น้ำฮั่นใกล้เซียงหยาง พร้อมกับสั่งให้หวงไกนำกองเรือขึ้นไปตามแม่น้ำหยางจื่อเพื่อจอดเทียบท่าที่ปากแม่น้ำฮั่น
หวงจื่อรวบรวมกำลังพลที่พ่ายแพ้ไปพบหลิวเปียวที่เซียงหยาง โดยโต้แย้งว่าพวกเขาไม่อาจเผชิญหน้า กับ ซุนเกี๋ยนได้หลิว เปียว รู้สึกไม่สบายใจ จึงเรียกประชุมสภาและขอคำแนะนำจากไควเหลียง ไควเหลียงกล่าวว่า “ตอนนี้กำลังพลของเราที่พ่ายแพ้ใหม่ไม่มีใจสู้แล้ว ทางเลือกเดียวคือการเสริมกำลังป้องกันและหลีกเลี่ยงการสู้รบ แต่ตราบใดที่เราแอบส่งคนไปขอความช่วยเหลือจากหยวนเส้าการปิดล้อมครั้งนี้ก็จะสลายไปเอง”
แต่ไฉ่เหมากลับอุทานว่า “ คำแนะนำของ จื่อโหรวมันแย่มาก! ทหารข้าศึกอยู่ใต้กำแพงเมืองเรา ผู้บัญชาการของพวกเขาอยู่ที่แม่น้ำฮั่น เราจะยอมสงบศึกและรอความตายได้อย่างไรกัน ข้าเองก็ไม่มีความสามารถอะไรนักหรอก แต่ข้าขอแค่นำกองทัพออกจากเมืองไปก็พอแล้ว ข้าจะจัดการให้สิ้นซากในศึกเดียว”
หลิวเปียวอนุญาตไฉ่เหมา จึง นำทหารกว่าหมื่นนายออกจากเซียงหยางและตั้งทัพที่เทือกเขาเซียนซุนเกี๋ยนนำทัพผู้รุกรานซึ่งตอนนี้ประสบความสำเร็จอย่างล้นหลาม เดินหน้าเข้าปะทะทันที เมื่อไฉ่เหมาขี่ม้าออกจากขบวนซุนเกี๋ยนจึงถามแม่ทัพว่า “ชายคนนั้นเป็นน้องชายของ ภรรยาใหม่ของ หลิวเปียวใครจะร่วมมือกับข้าจับตัวเขา”
เฉิงผู่ตั้งหอกหนามเหล็กขึ้นขี่ออกไป ปะทะกับไฉ่เหมาแต่เพียงไม่กี่การต่อสู้ไฉ่เหมาก็พ่ายแพ้ซุนเกี๋ยนจึงนำทัพบุกโจมตี สังหารศัตรูจนศพเกลื่อนกลาดไปทั่วสนามรบไฉ่เหมาจึงหนีกลับเซียงหยาง
ไค่เหลียงเสนอว่า เนื่องจากไฉ่เหมาละเลยแผนการอันชอบธรรมของตนและสร้างความพ่ายแพ้อย่างย่อยยับ ตามกฎหมายทหาร เขาจึงควรถูกตัดศีรษะ แต่หลิวเปียวไม่เต็มใจที่จะลงโทษพี่ชายของภรรยาที่เพิ่งแต่งงานใหม่
ซุนเกี๋ยนแบ่งกองทัพออกเป็นสี่กลุ่ม ปิดล้อมเซียงหยาง โจมตีซ้ำแล้วซ้ำเล่า วันหนึ่ง พายุรุนแรงพัดกระหน่ำจนเสากลาง ค่ายของ ซุนเกี๋ยน หักไปครึ่งหนึ่ง ขณะธงประจำค่ายของเขามีตราประจำตำแหน่ง “แม่ทัพ” กำกับไว้
ฮันดังกล่าวว่า “นี่ไม่ใช่ลางดีเลย บางทีเราควรยุติการรณรงค์ไว้ก่อน”
แต่ซุนเจี๋ยนตอบว่า “ข้าชนะทุกศึกแล้ว และเซียงหยางจะเป็นของข้าในเร็ววันนี้ ทำไมข้าต้องปลดทหารเพียงเพราะลมพัดเสาธงขาดด้วยล่ะ”
และแทนที่จะฟังคำแนะนำของฮันตัง เขากลับโจมตีเซียงหยางด้วยความดุร้ายยิ่งขึ้น
ไควเหลียงบอกหลิวเปียวว่า “เมื่อข้าเฝ้าดูท้องฟ้ายามค่ำคืนเพื่อหาความเปลี่ยนแปลงใดๆ บนท้องฟ้า ข้าสังเกตเห็นดาวของแม่ทัพดวงหนึ่งกำลังจะตก และเมื่อพิจารณาจากตำแหน่งของดาวบนท้องฟ้าแล้ว ก็น่าจะหมายถึงซุนเกี๋ยน อย่างแน่นอน ท่านเจ้าข้า ท่านควรส่งจดหมายไปหาหยวนเส้าทันที เพื่อขอความช่วยเหลือจากท่าน”
หลิวเปียวเขียนจดหมายฉบับนั้นออกมา แล้วถามว่าใครกันที่กล้าฝ่าวงล้อมเข้ามาส่งจดหมาย ทันใดนั้นก็มีแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่นามลู่กงเสนอ ตัวไป ไคว่เหลียงกล่าวกับเขาว่า “ในเมื่อเจ้ากล้าพอที่จะไป จงฟังคำแนะนำของข้า จงนำทหารห้าร้อยนายไปพร้อมกับพลธนูฝีมือดีให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ แล้วบุกทะลวงแนวปิดล้อมของข้าศึกไปยังเทือกเขาเซียน ข้าศึกจะไล่ตามเจ้าอย่างแน่นอน ดังนั้นจงส่งกำลังพลหนึ่งร้อยนายขึ้นไปบนเนินเขาเพื่อหาหินใช้ พร้อมกับส่งพลธนูและหน้าไม้อีกร้อยนายไปซ่อนตัวในป่า เมื่อข้าศึกไล่ตามมาใกล้ อย่าใช้เส้นทางที่เร็วที่สุด แต่จงเดินตามเส้นทางที่คดเคี้ยวและอ้อมค้อม จนกว่าจะนำพวกเขาไปยังที่ที่กองทหารซุ่มโจมตีอยู่
จากนั้นจึงปล่อยก้อนหินและลูกธนูทั้งหมดออกไปพร้อมกัน หากเจ้าสู้และชนะที่นั่น จงส่งพลุสัญญาณสีแดงเข้มขึ้นไป ทหารที่เหลือของเราจะเคลื่อนพลออกจากเมืองทันทีเพื่อติดตามชัยชนะ และหากไม่มีใครไล่ตามเจ้า อย่าจุดพลุสัญญาณ แต่จงออกเดินทาง คืนนี้พระจันทร์จะไม่แจ่มใสนัก ดังนั้นจงออกจากเมืองตอนพลบค่ำ”
หลฺหวี่กงใช้เวลาที่เหลือของวันเตรียมการและเลือกผู้ที่เขาจะพาไปด้วย เมื่อพลบค่ำลง เขาเปิดประตูเมืองด้านตะวันออกอย่างลับๆ และนำทัพออกไปซุนเกี๋ยนอยู่ในเต็นท์ของเขา แต่ทันทีที่ได้ยินเสียงอึกทึกครึกโครม เขาก็ขึ้นม้าและขี่ม้าออกจากค่ายพร้อมกับทหารม้าเพียงสามสิบนายเพื่อดูว่าเกิดอะไรขึ้น นายทหารคนหนึ่งบอกเขาว่า "ทหารกลุ่มหนึ่งต่อสู้ฝ่าฟันและมุ่งหน้าไปยังเทือกเขาเซียน"ซุนเกี๋ยน ไม่รอช้าที่จะรวบรวมนายพล เขา ก็ขี่ม้าไล่ตามอย่างกระชั้นชิดพร้อมกับทหารม้าเพียงสามสิบนาย
เมื่อ กองทัพของ ซุนเกี๋ยนมองเห็นข้าศึกหลฺหวี่กงได้ส่งกองกำลังทั้งสองไปยังเนินเขาและป่าเพื่อเตรียมการซุ่มโจมตี ม้า ของ ซุนเกี๋ยนนั้นว่องไวเป็นพิเศษ เขาขี่ม้านำหน้าทหารคุ้มกันเพื่อเข้าประชิดศัตรู พร้อมกับตะโกนว่า "หยุดตรงนั้น!"ลือกงหันหลังม้าและควบม้าเข้าหาซุนเกี๋ยนราวกับจะดวลกับเขา แต่หลังจากการต่อสู้เพียงครั้งเดียว เขาก็หันหลังกลับและควบม้าออกไป ไปตามทางลงสู่เนินเขาซุนเกี๋ยนไล่ตามเขาไป แต่ในที่สุดก็มองไม่เห็นศัตรู
ขณะที่ซุนเกี๋ยนหันหลังกลับจากเนินเขา เสียงฆ้องก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน ก้อนหินจำนวนมากร่วงลงมาจากยอดเขา พร้อมกับลูกธนูจำนวนมากพุ่งออกมาจากป่า ท่ามกลางการต่อสู้อันดุเดือดนี้ซุนเกี๋ยนถูกก้อนหินและลูกธนูจำนวนมากยิงใส่จนเหลือเพียงเลือดและเครื่องใน ทั้งตัวเขาและม้าก็ตายคาที่กลางหุบเขาเซียน ขณะนั้นเขามีอายุเพียงสามสิบหกปีเท่านั้น
ลือกง สังหารทหารม้าคุ้มกันของ ซุนเกี๋ยนทั้ง 30 นาย จากนั้นจึงปล่อยพลุสีแดงเข้มขึ้น เมื่อได้รับสัญญาณนี้หวงจู๋ไควเยว่และไฉ่เหมาต่างนำกองพลออกจากเมืองเพื่อบุกโจมตีแนวข้าศึก กองทัพของฝ่ายใต้ตกอยู่ในความสับสนอลหม่าน
เมื่อหวงไกได้ยินเสียงอึกทึกครึกโครมดังมาจากทางเซียงหยางราวกับจะสะเทือนสะท้านไปทั่วฟ้า เขาจึงนำทหารที่อยู่กับกองเรือเดินทัพไปยังจุดที่เกิดการรบ เขาบังเอิญวิ่งเข้าใส่ กองกำลังของ หวงจู่และภายในสองการต่อสู้ เขาก็จับหวงจู่เป็นเชลยได้
เฉิงผู่กำลังปกป้องซุนเซ็กและพยายามหาทางออกอย่างสิ้นหวัง ทันใดนั้นเขาก็บังเอิญไปพบลู่กงเขาจึงรีบเร่งม้าศึกไปข้างหน้า เพียงไม่กี่การต่อสู้ก็แทง หอกเข้าใส่ ลู่กงจนล้มลง การสังหารหมู่ระหว่างทั้งสองฝ่ายดำเนินไปตลอดทั้งคืน จนกระทั่งรุ่งเช้า ทั้งสองฝ่ายจึงแยกย้ายกันไปตั้งหลักใหม่หลิวเปียวจึงสั่งให้กองทัพของเขากลับเข้าเมือง
ซุนเซ็ก เดินทางถึงแม่น้ำหานอีก ครั้งจึงได้ทราบว่าบิดาของเขาถูกยิงธนูจนเสียชีวิต และร่างของเขาถูก ทหารของ หลิวเปียว นำ ตัวกลับไปยังเซียงหยาง เสียงคร่ำครวญดังก้องไปทั่วกองทัพ กองทัพเต็มไปด้วยเสียงร่ำไห้และน้ำตา
“ฉันจะกลับบ้านได้อย่างไรโดยทิ้งศพพ่อไว้กับพวกเขา” ซุนเซ่อ ร้อง ขึ้น
หวงไกกล่าวว่า “เรามีหวงจู่เป็นเชลยศึกอยู่ที่นี่ เชิญใครสักคนเข้าไปในเมืองเพื่อหารือเรื่องสันติภาพ มอบเชลยศึกของเราให้แก่ท่านเจ้าเมืองเถิด”
เขาพูดไม่ทันจบก็มีคนในกองทัพคนหนึ่งชื่อฮวนเจี๋ยเดินเข้ามาพูดว่า “ข้ามีประวัติกับหลิวเปียวข้ายินดีที่จะเข้าเมืองในฐานะทูต” ซุนเซ็กเห็นด้วย จากนั้น ฮวนเจี๋ยก็เข้าไปในเซียงหยางและพบกับหลิวเปียวเพื่ออธิบายภารกิจหลิวเปียวบอกเขาว่า “ข้าได้เตรียมโลง ศพและศีรษะของ เหวิน ไถไว้ที่นี่แล้ว หากท่านปล่อยและส่งหวงจู่ กลับ ทันที พวกเราแต่ละคนก็สามารถสลายกองทัพและละเว้นจากการละเมิดดินแดนของอีกฝ่ายได้”
ฮวนเจี๋ยทำความเคารพและวางแผนจะขอตัวกลับ แต่จากเชิงบันไดกวยเหลียง ก็เข้ามาพูดว่า “อย่า อย่า! ปล่อยให้ข้าพูดเถอะ ข้าจะจัดการให้เกราะอกของกองทัพใต้ไม่กลับมาแม้แต่น้อย ตัดหัว ฮวนเจี๋ยก่อนแล้วค่อยใช้กำลังของข้า”
