ไวสัมปยานะกล่าวต่อไปว่า “เมื่อกล่าวเช่นนี้แล้วภีมเสน ผู้ทรงพลัง อาวุธอันเกรียงไกร ก็กราบลงต่อหนุมานผู้เป็นพี่ชายของตนด้วยความรักใคร่และด้วยใจที่เบิกบานแล้วกล่าวด้วยถ้อยคำอันอ่อนโยนว่า
“ไม่มีใครโชคดีไปกว่าข้าอีกแล้ว บัดนี้ข้าได้เห็นพี่ชายของข้าแล้ว นี่เป็นความโปรดปรานอันยิ่งใหญ่ที่ข้าได้รับ และข้าก็พอใจในตัวท่านมาก บัดนี้ข้าปรารถนาให้ท่านสนองความปรารถนาของข้า ข้าปรารถนาที่จะได้มองเห็น วีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ รูปลักษณ์อันหาที่เปรียบมิได้ของท่าน ซึ่งท่านเคยมีในขณะนั้น เมื่อข้ามแม่น้ำใหญ่ ที่อยู่อาศัยของฉลามและจระเข้ ข้าจะพอใจและเชื่อในคำพูดของท่านด้วย”
เมื่อกล่าวถึงเรื่องนี้แล้ว ลิงตัวใหญ่ก็พูดด้วยรอยยิ้มว่า
'รูปกายของเรานั้น ไม่ว่าท่านหรือผู้ใดก็มิอาจเห็นได้ ในยุคนั้น สภาพของสิ่งต่างๆ แตกต่างออกไป และไม่มีอยู่ในปัจจุบัน ในกฤต ยุคสมัย สภาวะของสรรพสิ่งเป็นหนึ่ง ในเทรตะเป็นอีกสภาวะหนึ่ง และในทวาปาระก็เป็นอีกสภาวะหนึ่ง ความเสื่อมถอยกำลังดำเนินไปในยุคนี้ และข้าพเจ้าไม่มีรูปนั้นอีกต่อไป พื้นดิน แม่น้ำ พืชพรรณ และหิน และสิทธะเทพ และฤๅษีสวรรค์ ล้วนสอดคล้องกับกาลเวลา สอดคล้องกับสภาวะของสรรพสิ่งในยุค ต่างๆ ฉะนั้น อย่าปรารถนาที่จะเห็นรูปเดิมของข้าพเจ้าเลย โอ้ ผู้สืบสาน เผ่าพันธุ์ กุรุข้าพเจ้ากำลังสอดคล้องกับแนวโน้มของยุคสมัย แท้จริงแล้ว กาลเวลาไม่อาจต้านทานได้
ภีมะเสนกล่าวว่า
“จงบอกฉันถึงความยาวนานของยุคต่างๆ และมารยาทและประเพณีที่แตกต่างกัน และคุณธรรม ความสุข และผลกำไร และการกระทำ และพลัง และชีวิตและความตายในยุคต่างๆ”
จากนั้นหนุมานก็กล่าวว่า
“โอ้ เด็กน้อยยุค นั้น ถูกเรียกว่า กฤต ในสมัยที่ศาสนานิรันดร์หนึ่งเดียวยังดำรงอยู่ และในยุคที่ดีที่สุดนั้น ทุกคนล้วนมีความสมบูรณ์แบบทางศาสนา ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องมีการปฏิบัติทางศาสนาใดๆ เมื่อนั้นคุณธรรมก็ไม่มีวันเสื่อมถอย และมนุษย์ก็มิได้เสื่อมถอยลง ด้วยเหตุนี้เอง ยุคนี้จึงถูกเรียกว่า กฤต (สมบูรณ์) แต่เมื่อเวลาผ่านไป ยุคนั้นก็ถูกมองว่าเป็นยุคที่ด้อยกว่า
โอ้เด็ก น้อย ในยุคกฤตนั้น ไม่มีทั้งเทพ อสูร คันธรรพ์ ยักษ์ ยักษ์ นาค และไม่มีการซื้อขาย และไม่มีสามเศรษฐีและยชุและไม่มี แรงงาน มือและเมื่อนั้น ปัจจัยจำเป็นในการดำรงชีวิตก็หาได้ด้วยการนึกถึงเท่านั้น
และคุณธรรมเดียวที่ได้มาคือการละทิ้งโลก และในยุคนั้น ไม่มีโรคภัยไข้เจ็บหรือความเสื่อมของประสาทสัมผัส ไม่มีความอาฆาตพยาบาท ไม่มีความเย่อหยิ่ง ไม่มีความหน้าซื่อใจคด ไม่มีความขัดแย้ง ไม่มีความพยาบาท ไม่มีเล่ห์เหลี่ยม ไม่มีความกลัว ไม่มีความทุกข์ ไม่มีความริษยา และไม่มีความโลภ และด้วยเหตุนี้ สวรรค์ชั้นสูงของเหล่าโยคี แม้แต่ พระพรหมสูงสุดจึงเป็นที่พึ่งอันประเสริฐของทุกคน และพระนารายณ์ผู้ทรงสวมชุดขาวคือดวงวิญญาณของสรรพสัตว์
และในยุคกฤตลักษณะพิเศษของพราหมณ์กษัตริย์แพศย์และศูทรล้วน เป็นธรรมชาติ และ ยึดมั่นในหน้าที่ของตนเสมอ พรหมจึงเป็นที่พึ่งเพียงหนึ่งเดียว มารยาทและธรรมเนียมปฏิบัติของพราหมณ์เหล่านี้ล้วนปรับให้เข้ากับการบรรลุถึงพรหม และวัตถุแห่งความรู้ของพราหมณ์คือพรหมเพียงหนึ่งเดียว การกระทำทั้งหมดของพราหมณ์ล้วนอ้างอิงถึงพรหม ด้วยเหตุนี้ บรรดาพระสงฆ์จึงบรรลุถึงคุณธรรม และวิญญาณเดียวที่เป็นหนึ่งเดียวกันคือเป้าหมายของการทำสมาธิ และมีเพียงมนตรา เดียว ( โอม ) และมีบัญญัติเพียงหนึ่งเดียว
แม้จะมีลักษณะที่แตกต่างกัน แต่ทุกคนก็ปฏิบัติตามพระเวท เดียวกัน และมีศาสนาเดียวกัน และตามการแบ่งยุคสมัย พวกเขาดำเนินชีวิตตามหลักสี่ประการ โดยไม่มุ่งหมายสิ่งใด และด้วยเหตุนี้พวกเขาจึงบรรลุถึงการหลุดพ้น ศาสนาที่ประกอบด้วยการผูกพันตนเองกับพรหมนั้น บ่งบอกถึงกฤตยุค และในกฤตยุค คุณธรรมของเหล่าเทพทั้งสี่นั้นมีอยู่สี่ประการตลอดทั่วทุกยุค นั่นคือกฤตยุคที่ปราศจากคุณธรรมสามประการ
ท่านได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับลักษณะของยุคเทรตะ จากฉันบ้างไหม ในยุคนี้ การบูชายัญได้เข้ามามีบทบาท และคุณธรรมก็ลดลงไปหนึ่งในสี่ และพระนารายณ์ (ผู้เป็นดวงวิญญาณของสรรพสัตว์) ก็มีสีแดง มนุษย์ทั้งหลายปฏิบัติธรรม อุทิศตนให้กับศาสนาและพิธีกรรมทางศาสนา และจากนั้น การบูชายัญและพิธีกรรมทางศาสนาต่างๆ จึงเกิดขึ้น
และในยุคเทรตะ ผู้คนเริ่มคิดค้นวิธีการเพื่อบรรลุถึงเป้าหมาย และพวกเขาบรรลุถึงเป้าหมายนั้นด้วยการกระทำและการให้ทาน และพวกเขาไม่เคยเบี่ยงเบนจากคุณธรรม พวกเขาอุทิศตนเพื่อการบำเพ็ญตบะและการให้ทานและเหล่านักบวชทั้งสี่ก็ปฏิบัติตามหน้าที่ของตน และปฏิบัติพิธีกรรม บุคคลเหล่านี้คือบุคคลแห่งยุคเทรตะ
ในยุคทวาปรศาสนาลดลงครึ่งหนึ่ง และพระนารายณ์มีสีเหลือง และพระเวทถูกแบ่งออกเป็นสี่ภาค จากนั้นมนุษย์บางคนยังคงรักษา (ความรู้) พระเวท ทั้งสี่ ไว้ บางคนในสามพระเวท บางคนในพระเวทเดียว ในขณะที่บางคนไม่รู้แม้กระทั่งความร่ำรวย และเมื่อศาสตร์ต่างๆถูกแบ่งแยกเช่นนี้ การกระทำต่างๆ ก็ทวีคูณขึ้น และโดยส่วนใหญ่แล้ว ผู้คนได้รับอิทธิพลจากกิเลสตัณหา จึงประกอบพิธีกรรมบำเพ็ญตบะและของขวัญ
และเนื่องจากความไร้ความสามารถในการศึกษาพระเวททั้งเล่ม พระเวทจึงถูกแบ่งออกเป็นหลายภาคส่วน และเนื่องจากสติปัญญาเสื่อมถอยลง จึงมีคนเพียงไม่กี่คนที่ยึดมั่นในสัจธรรม และเมื่อผู้คนละทิ้งสัจธรรม พวกเขาก็จะต้องเผชิญกับโรคภัยไข้เจ็บต่างๆ ตามมาด้วยตัณหาและภัยพิบัติทางธรรมชาติ เมื่อเผชิญกับสิ่งเหล่านี้ ผู้คนจึงบำเพ็ญตบะ บางคนเฉลิมฉลองการเสียสละ ปรารถนาที่จะเสพสุขกับสิ่งดีๆ ในชีวิต หรือขึ้นสวรรค์
เมื่อยุคทวาปรมาถึง มนุษย์ก็เสื่อมทรามลง อันเนื่องมาจากความไร้ศีลธรรม โอ้ โอรสแห่งกุนตีในยุคกาลีมีเพียงคุณธรรมเพียงหนึ่งในสี่เท่านั้นที่คงอยู่ และในตอนต้นของยุคเหล็กนี้ พระนารายณ์ทรงสวมชุดสีดำ พระเวท สถาบัน คุณธรรม การบูชายัญ และพิธีกรรมทางศาสนาก็ถูกละเลย และ (เมื่อนั้น) อาณาจักรอิติ[ 1]และโรคภัยไข้เจ็บ และความเกียจคร้าน ความโกรธและความพิกลพิการอื่นๆ และภัยพิบัติทางธรรมชาติ ความทุกข์ทรมาน และความกลัวต่อความขาดแคลน
และเมื่อยุคเสื่อมถอย คุณธรรมก็เสื่อมถอยลง และเมื่อคุณธรรมเสื่อมถอยลง สรรพสัตว์ก็เสื่อมถอยลง และเมื่อสรรพสัตว์เสื่อมถอย ธรรมชาติของพวกมันก็เสื่อมถอยลง พิธีกรรมทางศาสนาที่กระทำในช่วงสิ้นยุคก็ก่อให้เกิดผลตรงกันข้าม แม้แต่ผู้ที่มีชีวิตอยู่หลายยุคก็ยังปรับตัวเข้ากับการเปลี่ยนแปลงเหล่านี้
โอ้ผู้ปราบปรามศัตรูทั้งหลาย ข้าพเจ้าขอกล่าวเกี่ยวกับความอยากรู้อยากเห็นของข้าพเจ้าว่า เหตุใดผู้มีปัญญาจึงใคร่ครวญถึงเรื่องฟุ่มเฟือยเช่นนี้ (ฉะนั้น โอ้ผู้มีอาวุธยาว ข้าพเจ้าได้เล่าสิ่งที่ท่านถามข้าพเจ้าเกี่ยวกับลักษณะของยุคต่างๆ ครบถ้วนแล้ว โชคดีเถิด! ท่านจงกลับมาเถิด')
เชิงอรรถและเอกสารอ้างอิง: [1]
อิติ หมายถึง สิ่งต่างๆ หกประการนี้ ที่ไม่เอื้ออำนวยต่อพืชผล คือ ฝนตกมากเกินไป ภัยแล้ง หนู ตั๊กแตน นก และกษัตริย์ศัตรูที่อยู่ใกล้เคียง
" ภีมเสนกล่าวว่า
“หากมิได้ทรงเห็นรูปร่างเดิมของเจ้า ข้าพเจ้าก็จะไม่มีวันจากไป หากข้าพเจ้าเป็นที่โปรดปรานแก่เจ้าแล้ว ข้าพเจ้าขอทรงสำแดงรูปร่างของเจ้าให้ข้าพเจ้าเห็นเถิด”
ไวสัมปยานะกล่าวต่อไปว่า “เมื่อ ภีมะกล่าวเช่นนี้แล้วลิงก็แสดงกายที่มันเคยกระโดดข้ามแม่น้ำใหญ่ให้เขาเห็นพร้อมกับรอยยิ้ม หนุมานปรารถนาจะเอาใจพี่ชาย จึงสวมร่างใหญ่โตมโหฬารซึ่งขยายใหญ่ทั้งความยาวและความกว้างอย่างมหาศาล ลิงที่มีรัศมีเหลือคณานับนั้นยืนอยู่ตรงนั้น ปกคลุมป่ากล้วยที่ปกคลุมด้วยต้นไม้ และยกตัวขึ้นสูงเท่าที่พระวินธยะทรง บรรลุถึง
และลิงนั้นได้บรรลุถึงกายอันสูงใหญ่ไพศาลเหมือนสู่ภูเขาลูกหนึ่ง ประดับด้วยดวงตาสีทองแดง ฟันแหลมคม ใบหน้าบึ้งตึง ปกคลุมไปทั่วทุกด้าน หางยาวสยาย ภีมะ บุตรแห่งชาวกุรุ มองเห็นร่างอันมหึมาของพี่ชายตน ประหลาดใจ ขนบนกายก็ลุกตั้งชันขึ้นเรื่อยๆ ภีมะหลับตาลง มองเห็นเขาดุจดังดวงตะวันที่ส่องประกายเจิดจ้า ดุจดังภูเขาสีทองอร่าม และดุจดังผืนฟ้าอันสว่างไสว
จากนั้นหนุมานจึงพูดกับภีมะด้วยรอยยิ้มว่า
“โอ้ผู้ไร้บาป ท่านทรงสามารถโอบอุ้มขนาดตัวของข้าไว้ได้มากเพียงนี้ แต่ข้าสามารถขยายขนาดตัวข้าต่อไปได้ตราบเท่าที่ข้าปรารถนา และโอ ภีมะ ท่ามกลางศัตรู ขนาดของข้าก็เพิ่มขึ้นอย่างมหาศาลด้วยพลังของมันเอง”
ไวสัมปยานะกล่าวว่า "เมื่อเห็นร่างอันน่าสะพรึงกลัวและน่าอัศจรรย์ของหนุมาน ดังภูเขาวินธยะ บุตรแห่งเทพแห่งลมก็เกิดความงุนงง ทันใดนั้น ภีมะผู้มีจิตใจสูงส่งก็ทรงยืนตรง ประสานพระหนุมานตอบไปว่า
ข้าแต่พระผู้เป็นเจ้า ข้าพระองค์ได้เห็นกายอันกว้างใหญ่ไพศาลของพระองค์ บัดนี้ พระองค์ผู้ทรงฤทธานุภาพยิ่งนัก โปรดทรงลดพระทัยลงด้วยพระกำลังของพระองค์เองเถิด ข้าพระองค์ไม่อาจมองพระองค์ดุจดังดวงตะวันที่ขึ้น ทรงอานุภาพอันหาประมาณมิได้ ไม่อาจระงับ ดุจดังภูเขาไมนากะได้ โอ้วีรบุรุษ วันนี้ความอัศจรรย์ใจของข้าพระองค์ยิ่งใหญ่ยิ่งนัก ที่พระองค์ยังทรงอยู่เคียงข้างพระรามพระองค์คงได้ทรงพบราวณะด้วยพระองค์เอง ด้วยกำลังพระกรอันเข้มแข็งของพระองค์ พระองค์สามารถทำลายเมืองลังกาพร้อมนักรบ ม้า ช้าง และรถรบได้ในทันที โอ้ โอรสแห่งเทพแห่งสายลม พระองค์ไม่มีสิ่งใดที่พระองค์ทำไม่ได้ และในการต่อสู้ ราวณะพร้อมด้วยบริวารของพระองค์ ไม่อาจเทียบเคียงพระองค์ได้แม้เพียงลำพัง
ไวสัมปยานะกล่าวต่อไปว่า “เมื่อภีมะกล่าวเช่นนี้ หนุมานผู้เป็นหัวหน้าแห่งลิงก็ตอบด้วยถ้อยคำที่แสดงความรักใคร่ด้วยสำเนียงเคร่งขรึม
"โอ้ ภารตะ ผู้ทรงฤทธิ์ แท้จริงแล้วเป็นดังที่ท่านกล่าว โอ ภีมเสน ยักษ์ร้ายผู้นั้นหาคู่ต่อสู้มิได้ หากข้าสังหารราวณะ หนามแห่งโลก เกียรติยศของ โอรสของ ราฆุก็คงจะเลือนหายไป และด้วยเหตุนี้ ข้าจึงปล่อยเขาไว้ลำพัง ด้วยการสังหารเจ้าแห่งยักษ์ร้ายนั้นพร้อมกับบริวาร และนำนางสีดากลับคืนสู่นคร วีรบุรุษผู้นี้จึงได้สถาปนาชื่อเสียงในหมู่มนุษย์ บัดนี้ โอ้ ผู้ทรงปรีชาญาณยิ่ง ทรงมุ่งหมายให้พี่น้องทั้งหลายปลอดภัย และได้รับการปกป้องจากเทพแห่งลม ขอพระองค์ทรงดำเนินไปในวิถีอันเป็นมงคลและโชคดี
โอ้ เหล่ากุรุผู้เลิศล้ำ ทางนี้จะนำท่านไปสู่ ป่าเสา คันธิกะ (เมื่อเดินไปทางนี้) ท่านจะได้เห็นสวนกุเวรซึ่งได้รับการคุ้มครองโดยยักษ์และยักษ์ ท่านอย่าเด็ดดอกไม้ (ที่นั่น) ด้วยกำลังของท่านเองเลย เพราะเหล่าทวยเทพสมควรได้รับความเคารพเป็นพิเศษจากมนุษย์ โอ้ เหล่าทวยเทพผู้เลิศล้ำแห่งเผ่าภารตะ เหล่าทวยเทพต่างประทานความโปรดปราน (แก่มนุษย์) (ด้วยการเอาใจ) ด้วยเครื่องเซ่น ไหว้ โหมะการไหว้การสวดมนต์และการเคารพบูชา โอ้ ภารตะ
ฉะนั้น เจ้าอย่าได้กระทำการอย่างหุนหันพลันแล่นเลยหรือ โอ้ เด็กน้อย และอย่าได้เบี่ยงเบนไปจากหน้าที่ของคณะของเจ้าเลย จงยึดมั่นในหน้าที่ของคณะของเจ้า เข้าใจและปฏิบัติตามศีลธรรมอันสูงสุดเถิด หากปราศจากความรู้หน้าที่และรับใช้ผู้เฒ่าผู้แก่ แม้แต่บุคคลเช่นวฤหัสปติก็ไม่อาจเข้าใจถึงผลกำไรและศาสนาได้ เราควรพิจารณาอย่างพินิจพิเคราะห์ถึงกรณีที่ความชั่วร้ายถูกเรียกว่าคุณธรรมและความดีก็อยู่ภายใต้ชื่อของความชั่วร้าย—(กรณี) ที่ผู้คนซึ่งไม่มีสติปัญญาจะเกิดความสับสน
บุญกุศลเกิดขึ้นจากการปฏิบัติธรรมทางศาสนา และพระเวทก็ทรงสถาปนาขึ้นด้วยบุญกุศลและจากพระเวท การบูชายัญจึงบังเกิด และด้วยการบูชายัญ เทพเจ้าก็ทรงสถาปนาขึ้นด้วย (การเฉลิมฉลอง) การบูชายัญตามที่พระเวทและบัญญัติทางศาสนากำหนดไว้ ขณะที่มนุษย์ดำรงชีวิตอยู่ด้วย (การปฏิบัติตาม) บัญญัติของวฤหัสปติและอุษณะและด้วยอาชีพเหล่านี้ ซึ่งเป็นอาชีพที่หล่อเลี้ยงโลกไว้ เช่น รับจ้าง จ่ายภาษี ขายสินค้า ทำการเกษตร และเลี้ยงโคและแกะ โลกดำรงอยู่ได้ด้วยอาชีพ
การศึกษาพระเวทสามประการ เกษตรกรรม การค้า และการปกครอง ประกอบกันเป็นอาชีพของผู้ที่เกิดมาสองครั้ง ซึ่งนักปราชญ์ได้บัญญัติไว้ และแต่ละอาชีพย่อมดำรงอยู่ได้ด้วยการปฏิบัติตามอาชีพที่กำหนดไว้ และเมื่อปฏิบัติอาชีพเหล่านี้อย่างถูกต้อง โลกก็จะดำรงอยู่ได้โดยง่าย อย่างไรก็ตาม หากผู้คนไม่ดำเนินชีวิตอย่างถูกต้อง โลกก็จะไร้กฎเกณฑ์ อันเนื่องมาจากการขาดคุณธรรมและการปกครองตามพระเวท และหากผู้คนไม่ยึดถืออาชีพที่กำหนดไว้ พวกเขาก็จะพินาศ แต่ด้วยการปฏิบัติตามอาชีพทั้งสามประการอย่างสม่ำเสมอ พวกเขาก็จะนำมาซึ่งศาสนา
ศาสนาของพราหมณ์ประกอบด้วยความรู้เกี่ยวกับวิญญาณและสีสันของพระสงฆ์นั้นเท่านั้นที่เหมือนกันทุกประการ การเฉลิมฉลองการบูชายัญ การศึกษา และการประทานของกำนัล เป็นที่ทราบกันดีว่าเป็นหน้าที่สามประการร่วมกัน (ของพระสงฆ์ทั้งหมด) การประกอบพิธีบูชายัญ การสอน และการรับของกำนัลเป็นหน้าที่ของพราหมณ์การปกครอง (ราษฎร) เป็นหน้าที่ของกษัตริย์และการดูแล (ปศุสัตว์) เป็นหน้าที่ของไวศยะในขณะที่การรับใช้พระสงฆ์ที่เกิดสองครั้งนั้นกล่าวกันว่าเป็นหน้าที่ของศูทร
เหล่าศูทรไม่สามารถขอทาน ทำโฮมัส หรือปฏิบัติตามคำปฏิญาณได้ และพวกเขาต้องพำนักอยู่ในบ้านของเจ้านายของตน อาชีพของเจ้า โอรสแห่งกุนตีคืออาชีพของกษัตริย์ ซึ่งก็คือการปกป้อง (ราษฎร) เจ้าจงปฏิบัติหน้าที่ของเจ้าด้วยความถ่อมตน ควบคุมสติของเจ้าไว้ กษัตริย์องค์นั้นเท่านั้นที่จะปกครองได้ ผู้ทรงรับฟังคำปรึกษาจากผู้มีประสบการณ์ และได้รับความช่วยเหลือจากเสนาบดีที่ซื่อสัตย์ เฉลียวฉลาด และมีความรู้ แต่กษัตริย์ผู้ติดอยู่ในความชั่วร้ายจะพ่ายแพ้ เมื่อนั้นเท่านั้นที่ระเบียบโลกจะมั่นคง เมื่อกษัตริย์ลงโทษและประทานความโปรดปรานอย่างเหมาะสม
ดังนั้น จึงจำเป็นต้องสืบหาธรรมชาติของประเทศศัตรู ป้อมปราการ และกำลังพันธมิตรของศัตรู ตลอดจนความเจริญรุ่งเรืองและความเสื่อมถอยของศัตรู และวิธีที่พวกเขารักษาการยึดครองอำนาจที่พวกเขาดึงมาไว้ฝ่ายตน สายลับเป็นหนึ่งในกำลังสำคัญที่กษัตริย์ทรงใช้ และไหวพริบ การทูต ความสามารถ การลงโทษ ความโปรดปราน และความเฉลียวฉลาดล้วนนำไปสู่ความสำเร็จ และความสำเร็จนั้นต้องมาจากสิ่งเหล่านี้ ไม่ว่าจะแยกจากกันหรือรวมกัน กล่าวคือ การปรองดอง การให้พร การหว่านความแตกแยก การลงโทษ และการมองเห็น
และ โอ้ หัวหน้าแห่งภารตะ ระบอบการเมืองมีรากฐานมาจากการทูต และการทูตก็เป็นคุณสมบัติหลักของสายลับเช่นกัน และระบอบการเมือง หากพิจารณาอย่างรอบคอบย่อมนำมาซึ่งความสำเร็จ ฉะนั้น ในเรื่องการปกครอง ควรใช้คำแนะนำของพราหมณ์ และในเรื่องลับๆ ไม่ควรปรึกษาหารือกัน เช่น สตรี บุตร เด็กชาย คนโลภ ผู้มีใจต่ำช้า และผู้ที่แสดงอาการวิกลจริต
ควรปรึกษาเฉพาะผู้มีปัญญาเท่านั้น และเรื่องต่างๆ ควรส่งผ่านเจ้าหน้าที่ที่มีความสามารถการเมืองต้องปฏิบัติผ่านบุคคลที่เป็นมิตร แต่คนโง่เขลาควรได้รับการยกเว้นในทุกกรณี ในเรื่องศาสนาต้องอาศัยผู้เคร่งศาสนา ในเรื่องผลประโยชน์ต้องอาศัยปราชญ์ ในเรื่องการดูแลครอบครัวต้องอาศัยขันที และในเรื่องคดโกงต้องอาศัยคนคดโกง และความเหมาะสมหรือความไม่เหมาะสมในการตัดสินใจของศัตรู รวมถึงความแข็งแกร่งหรือความอ่อนแอของศัตรู ต้องได้รับการตรวจสอบจากสายลับของตนเองและสายลับที่เป็นศัตรู
ควรให้ความโปรดปรานแก่ผู้ซื่อสัตย์ที่แสวงหาความคุ้มครองอย่างรอบคอบ แต่ผู้ฝ่าฝืนกฎหมายและไม่เชื่อฟังควรได้รับการลงโทษ และเมื่อกษัตริย์ลงโทษอย่างยุติธรรมและแสดงความโปรดปราน ศักดิ์ศรีแห่งกฎหมายก็ย่อมดำรงอยู่ โอรสแห่งพระปรีตาข้าพเจ้าได้ชี้แจงแก่ท่านถึงหน้าที่อันหนักหน่วงของกษัตริย์ที่ยากจะเข้าใจดังนี้
ท่านทั้งหลายจงประพฤติตามบัญญัติเหล่านี้ด้วยใจสงบเถิด พราหมณ์บรรลุสวรรค์ด้วยบุญกุศล บำเพ็ญตบะ และการเสียสละ ไวศยะบรรลุถึงความเป็นเลิศด้วยของกำนัล การต้อนรับขับสู้ และการประกอบพิธีกรรมทางศาสนากษัตริย์บรรลุสวรรค์ด้วยการปกป้องและลงโทษราษฎร โดยไม่ตกอยู่ภายใต้อิทธิพลของราคะ ความอาฆาตพยาบาท ความโลภ และความโกรธ หากกษัตริย์ลงโทษ (ราษฎรของตนอย่างยุติธรรม) พวกเขาก็จะไปในที่ซึ่งสถาปนาบุคคลผู้มีบุญ
ไวสัมปยานะกล่าวว่า “แล้วลิงก็หดร่างอันใหญ่โตของตน ซึ่งตนได้ตั้งขึ้นตามใจชอบ เข้าโอบกอดภีมะ เสนอีกครั้ง โอภรตเมื่อภีมะถูกพี่ชายกอด ความเหน็ดเหนื่อยก็หายไป พลังกายและพลังใจทั้งหมดก็กลับคืนมา ครั้นเมื่อภีมะมีกำลังมากแล้ว เขาก็คิดว่าไม่มีใครเทียบเท่าเขาในด้านพลังกายได้
และด้วยน้ำตาในดวงตาของมัน ลิงก็แสดงความรักต่อภีมะอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่ติดขัดว่า
“โอ้ วีรบุรุษ จงกลับไปอยู่ ณ ที่พำนักของท่านเถิด ขอให้ท่านระลึกถึงข้าพเจ้าโดยบังเอิญในคำพูดของท่านเถิด โอ้ เหล่ากุรุ ผู้ประเสริฐ อย่าบอกใครว่าข้าพเจ้าอยู่ที่นี่ โอ้ ท่านผู้ทรงพลังยิ่ง เหล่าภริยาของเหล่าทวยเทพและชาวคันธรรพ์ ผู้ประเสริฐที่สุด จงเดินทางมายังที่แห่งนี้ และถึงเวลาที่พวกเขาจะมาบรรจบกัน นัยน์ตาของข้าพเจ้าได้รับพร (จากการได้เห็นท่าน)”
และโอ ภีมะ เมื่อได้สัมผัสกายมนุษย์กับท่านแล้ว ข้าพเจ้าก็ระลึกถึงโอรสของพระราฆุผู้เป็นพระวิษณุในพระนามพระรามผู้ทำให้หัวใจของโลกเบิกบาน และทรงเป็นดั่งพระอาทิตย์ในพระพักตร์ดอกบัวของพระนาง สีดา และยัง ทรง เป็น ราวณะแห่งความมืดมิดนั้นด้วย
ฉะนั้น โอรสผู้กล้าหาญแห่งกุนตีอย่าให้การพบปะกับข้าไร้ผลเลย โอ ภารตะ ท่านขอพรจากข้าด้วยจิตอันเป็นพี่น้องกันเถิด หากว่าท่านปรารถนาเช่นนี้ คือให้ข้าไปยังพาราณวตาเพื่อทำลายเหล่าบุตรน้อยแห่งธฤตราษฎร์ข้าจะกระทำสิ่งนี้ทันที หรือหากว่าท่านปรารถนาให้ข้าทำลายเมืองนั้นด้วยก้อนหิน หรือให้ข้ามัดทุรโยธนะแล้วนำตัวมาเฝ้าท่าน ข้าจะกระทำสิ่งนี้ในวันนี้ โอ ผู้ทรงฤทธิ์เดช
ไวสัมปยานะกล่าวว่า “เมื่อได้ยินถ้อยคำเหล่านี้ของผู้มีจิตใจสูงส่งแล้ว ภีมเสนก็ตอบหนุมานด้วยใจเบิกบานว่า
'โอ ลิงทั้งหลายเอ๋ย ข้าถือว่าสิ่งนี้เจ้าได้ทำไปหมดแล้ว เป็นเรื่องดีที่เกิดขึ้นแด่ท่าน โอ้ ผู้ทรงฤทธิ์! ข้าพเจ้าขอวิงวอนท่านว่า จงทรงพอพระทัยข้าพเจ้าเถิด โอ้ ผู้ทรงฤทธิ์ เมื่อท่านได้เป็นผู้คุ้มครองพวกเราเหล่าปาณฑพก็ได้รับความช่วยเหลือ แม้ด้วยฤทธิ์เดชของท่าน ข้าพเจ้าก็จะสามารถปราบศัตรูทั้งปวงได้
เมื่อกล่าวเช่นนี้แล้ว หนุมานจึงกล่าวแก่ภีมเสนว่า
“ด้วยความรู้สึกฉันพี่น้องและความรักใคร่ ข้าจะทำความดีแก่เจ้า ด้วยการบุกทะลวงกองทัพศัตรูของเจ้าที่เพียบพร้อมไปด้วยลูกธนูและหอก และ โอ้ ผู้ทรงอำนาจยิ่งนัก โอ้ วีรบุรุษ เมื่อเจ้าเปล่งเสียงคำรามดุจสิงโต ข้าจะเปล่งเสียงตะโกนด้วยพลังของข้าเอง ข้าจะทรงส่งเสียงตะโกนอันดุเดือด ขณะประทับอยู่บนเสาธง รถของ อรชุนข้าจะเปล่งเสียงตะโกนอันดุเดือดที่จะดับพลังของศัตรูของเจ้า ด้วยวิธีนี้ เจ้าจะสังหารพวกมันได้อย่างง่ายดาย”
เมื่อได้กล่าวคำนี้แก่ บุตร ปาณฑุแล้ว และได้ชี้ทางให้หนุมานด้วย หนุมานจึงหายลับไป ณ ที่นั้น
ไวสัมปยานะกล่าวว่า “เมื่อลิงตัวเอกนั้นจากไปแล้วภีมะผู้เป็นบุรุษผู้แข็งแกร่งที่สุด ก็เริ่มเดินเลียบคันธมทนะ อันกว้างใหญ่ ไปตามทางนั้น แล้วท่านก็เดินต่อไป โดยคิดถึง กายและรัศมีอันหาที่เปรียบมิได้ ของหนุมานบนโลก และคิดถึงความยิ่งใหญ่และศักดิ์ศรีของโอรสทศรถ ภีมะจึงออกตามหาสถานที่ซึ่งเต็มไปด้วยดอกบัวเช่นนั้น ได้เห็นป่าไม้อันสวยงาม ป่าละเมาะ แม่น้ำ และทะเลสาบ ประดับประดาไปด้วยต้นไม้ที่ออกดอก และป่าไม้อันอุดมสมบูรณ์ด้วยดอกไม้นานาพันธุ์
โอ้ภารตะพระองค์ทรงเห็นฝูงช้างบ้าเปื้อนโคลน ราวกับก้อนเมฆที่โปรยปรายลงมา พระองค์ผู้สง่างามนั้นเสด็จไปอย่างรวดเร็ว ทอดพระเนตรเห็นกวางคู่ใจยืนอยู่ในป่าริมทาง พวกมันคาบหญ้าไว้ในปากพร้อมกับฝูงกวางที่มองดูอย่างรวดเร็ว
และ ภีมะเสน ผู้กล้าหาญ ประหนึ่งได้รับเชิญจากต้นไม้ในป่าที่ปลิวไสวไปด้วยสายลม มีกลิ่นหอมของดอกไม้อยู่เสมอ กิ่งก้านสีทองแดงอันบอบบาง ได้ทะยานเข้าสู่เขตภูเขาอันอุดมสมบูรณ์ไปด้วยควายป่า หมี และเสือดาว ระหว่างทาง พระองค์เสด็จผ่านบึงบัวอันพลุกพล่าน เต็มไปด้วยผึ้งดำที่คลุ้มคลั่ง ลงมาตามทางและในป่าอันแสนโรแมนติก เนื่องจากมีดอกบัวตูมปรากฏอยู่ จึงปรากฏประหนึ่งว่าพวกมันได้ประสานมือกัน(ต่อหน้าภีมะ) ภีมะได้นำคำกล่าวของเทราปที มาเป็นเสบียงในการเดินทาง พระองค์ จึงทรงเดินทางต่อไปอย่างรวดเร็ว จิตและสายตาจดจ้องอยู่ที่เนินเขาที่เบ่งบานสะพรั่ง
เมื่อพระอาทิตย์ลับขอบฟ้าไป พระองค์ทอดพระเนตรเห็นธารน้ำอันกว้างใหญ่ไพศาล ไหลผ่านผืนป่าอันกว้างใหญ่ไพศาล เต็มไปด้วยฝูงกวาง ธารน้ำอันกว้างใหญ่ไพศาลนั้นเปรียบเสมือนพวงมาลัยดอกบัวสดที่ประดับประดาด้วยภูเขา ธารน้ำนั้น บุรุษผู้มีกำลังมาก ได้พบธารน้ำสายนั้น สว่างไสวดุจดวงตะวันขึ้น งามจับใจเมื่อทอดพระเนตรเห็นธารน้ำสายนั้น พระโอรสของ ปาณฑุทรงดำริว่า พระองค์ได้บรรลุถึงสิ่งที่ปรารถนาแล้ว จึงทรงแสดงพระทัยต่อพระมเหสีผู้เป็นที่รักซึ่งอ่อนล้าจากการเนรเทศ
ไวสัมปยาณกล่าวว่า “เมื่อถึงที่นั้นแล้วภีมเสน ได้เห็น สระบัวที่งดงาม ล้อมรอบด้วยป่าไม้งดงาม มีเหล่ายักษ์ เฝ้าอยู่ ณ บริเวณหน้าผาไกรลาส สระบัวนั้น ผุดขึ้นมาจากน้ำตกที่ต่อเนื่องกันจนถึงที่ประทับของกุเวรสวยงามน่าชม ร่มรื่นด้วยต้นไม้และไม้เลื้อยนานาชนิด ปกคลุมไปด้วยดอกลิลลี่สีเขียว
และทะเลสาบอันเหนือธรรมชาติแห่งนี้เต็มไปด้วยดอกบัวทอง และนกนานาพันธุ์ ริมฝั่งงดงามไร้โคลน ผืนน้ำอันกว้างใหญ่ไพศาลนี้ตั้งอยู่บนเนินหิน งามวิจิตรตระการตายิ่งนัก นับเป็นสิ่งมหัศจรรย์ของโลก ดีต่อสุขภาพ และน่าชมยิ่งนัก ในทะเลสาบนั้น โอรสของพระนางกุนตีทรงเห็นน้ำที่มีรสหวานเย็น ใสสะอาด และสดชื่น และปาณฑพทรงดื่มอย่างล้นเหลือ
และแหล่งน้ำเหนือโลกนั้นปกคลุมไปด้วย ดอกบัว สาย สวรรค์ และแผ่กระจายไปด้วยดอกบัวสีทองหลากหลายสีงดงาม กลิ่นหอมเลิศ มีก้านไพฑูรย์ งดงาม ดอกบัวเหล่านี้ พลิ้วไหวด้วยหงส์และกรันทพราว กระจายพันธุ์พืชสด และทะเลสาบแห่งนี้เป็นพื้นที่กีฬาของกุเวรผู้มีจิตใจสูงส่ง ราชาแห่งยักษ์และเป็นที่เคารพนับถืออย่างสูงในหมู่คนธรรพ์อัปสราและเหล่าเทพ
และเป็นที่ประทับของเหล่าฤษีสวรรค์ ยักษ์ คิมปุรุษ ยักษ์กินนร และยักษ์ต่าง ๆ และได้รับการปกป้องคุ้มครองอย่างดีจากพระกุเวร เมื่อพระองค์ทอดพระเนตรเห็นแม่น้ำและทะเลสาบอันลึกลับนั้น ภีมเสน บุตรของกุนตีผู้มีพละกำลังมหาศาลก็ทรงปิติยินดียิ่งนัก และเป็นที่พอพระทัยพระราชโองการของกษัตริย์ ยักษ์นับร้อยนับพันนามว่าโครธวาสะเฝ้ารักษาทะเลสาบนั้น สวมเครื่องแบบและอาวุธต่าง ๆ
และในฐานะผู้ปราบปรามศัตรู บุตรของกุนตี ภีมะผู้กล้าหาญผู้มีความสามารถอันน่าสะพรึงกลัว สวมชุดหนังกวาง สวมปลอกแขนทองคำ ถืออาวุธ และคาดดาบไว้ กำลังดำเนินการอย่างไม่เกรงกลัว โดยมุ่งหมายที่จะรวบรวมดอกบัว เหล่าอสูรทั้งหลาย (อสูร) เห็นเขาแล้วก็เริ่มร้องตะโกนใส่กันทันทีว่า
'ท่านจำเป็นต้องสอบถามถึงภารกิจที่บุรุษผู้เป็นผู้นำกลุ่มนี้ซึ่งสวมชุดหนังกวางและมีอาวุธมาทำ'
จากนั้นพวกเขาทั้งหมดก็เข้าไปหาพระวรสารวริโกธาระผู้ทรงฤทธิ์และทรงถามว่า
“ท่านเป็นใคร? ท่านควรตอบคำถามของเรา เราเห็นท่านอยู่ในคราบนักพรตแต่กลับมีอาวุธ โอ้ ท่านผู้ทรงปัญญายิ่งนัก ท่านได้เปิดเผยแก่เราถึงสิ่งที่ท่านมา (ที่นี่)”
ภีมะ กล่าวว่า
ข้าพเจ้าเป็นบุตรของปาณฑุเกิดในตระกูลยุธิษฐิระผู้ชอบธรรม ชื่อข้าพเจ้าคือภีม เสน โอ้ ยักษ์ทั้งหลายข้าพเจ้าได้มายังต้นพุทราชื่อวิศาล พร้อมกับพี่น้องของข้าพเจ้า ณ ที่นั้นปัญจลี ได้เห็นดอกบัว เสนาบดีอันวิจิตรงดงามซึ่งแน่นอนว่าถูกพัดพาไปตามลมจากแคว้นนี้ นางปรารถนาให้มีดอกไม้เหล่านั้นมากมาย ยักษ์เอ๋ย จงรู้เถิดว่า ข้าพเจ้ากำลังทำความดีเพื่อสนองความปรารถนาของภรรยาผู้เป็นภรรยาซึ่งมีหน้าตาผ่องใส ข้าพเจ้าจึงมาที่นี่เพื่อนำดอกไม้เหล่านั้นมา
ในเวลานั้น ยักษ์ทั้งหลายก็กล่าวว่า
“โอ้ บุรุษผู้ยิ่งใหญ่ทั้งหลาย สถานที่แห่งนี้เป็นที่รักยิ่งของกุเวรและเป็นพื้นที่สำหรับกีฬาของเขา บุรุษผู้ถึงแก่ความตายไม่อาจเล่นสนุกที่นี่ได้ โอ้วริกอทระ เหล่าฤษีสวรรค์และเหล่าทวยเทพ ต่างได้รับอนุญาตจากยักษ์ผู้ยิ่งใหญ่จงดื่มน้ำจากทะเลสาบแห่งนี้และเล่นสนุกในทะเลสาบแห่งนี้”
โอ้ปาณฑพเหล่าคนธรรพ์และอัปสราก็พากันมาเล่นน้ำในทะเลสาบนี้ด้วย คนชั่วผู้นั้นละเลยเจ้าแห่งทรัพย์สมบัติ มุ่งเล่นสนุกอย่างผิดกฎหมายในทะเลสาบนี้ ย่อมประสบกับความพินาศ ละเลยเขา เจ้าจึงพยายามแย่งชิงดอกบัวไปจากที่นี่ด้วยกำลังพลใหญ่ ทำไมเจ้าจึงกล่าวว่าเจ้าเป็นพี่น้องของยุธิษฐิระผู้เที่ยงธรรม? ขออนุญาตจากเจ้าแห่งยักษ์ก่อน แล้วดื่มน้ำจากทะเลสาบนี้และแย่งชิงดอกไม้ไป หากเจ้าไม่ทำเช่นนี้ เจ้าจะเหลือบมองดอกบัวแม้แต่ดอกเดียวไม่ได้
ภีมะเสนกล่าวว่า
“พวกยักษ์ทั้งหลาย ข้าพเจ้าไม่เห็นเจ้าแห่งทรัพย์สมบัติอยู่ที่นี่ และถึงแม้ข้าพเจ้าจะเห็นพระราชาผู้ยิ่งใหญ่นั้น ข้าพเจ้าก็จะไม่วิงวอนพระองค์กษัตริย์ทั้งหลายก็จะไม่วิงวอน (บุคคลใด) นี่คือศีลธรรมอันเป็นนิรันดร์ และข้าพเจ้าก็มิปรารถนาที่จะละทิ้ง ศีลธรรม ของกษัตริย์เลย ยิ่งกว่านั้น บึงบัวนี้ผุดขึ้นมาจากน้ำตกบนภูเขา ไม่ได้ถูกขุดขึ้นในคฤหาสน์กุเวร ดังนั้น จึงเป็นของสัตว์ทั้งปวงที่มีไวศรวณ เท่าเทียมกัน ใครเล่าจะไปวิงวอนผู้อื่นในเรื่องเช่นนี้”
ไวสัมปยานะตรัสว่า “ภีมเสนผู้มีกำลังพลมากและมีอาวุธมาก ได้กล่าวคำนี้แก่พวกยักษ์แล้ว ก็ได้กระโดดลงไปในบึงบัว ในเวลานั้น ยักษ์ผู้ทรงพลังนั้นถูกพวกยักษ์ห้ามไว้ โดยกล่าวว่า ‘อย่าทำเช่นนี้’ พวกยักษ์เหล่านั้นจึงพากันก่นด่าด้วยความโกรธ แต่ด้วยความไม่เคารพต่อเหล่ายักษ์ผู้ทรงพลังและเก่งกาจยิ่งนัก ภีมเสนผู้ทรงพลังและเก่งกาจยิ่งนัก จึงกระโดดลงไป (ไกลออกไป) บัดนี้ เหล่ายักษ์เหล่านั้นได้เตรียมตัวที่จะต่อต้านเขา
และด้วยตาที่กลอกไปมา พวกเขาก็ยกแขนขึ้นและพุ่งเข้าใส่ภีมเสนด้วยความโกรธ พร้อมกับร้องว่า
'จับมันไว้!'
“มัดมันไว้! ฟันมัน! เราจะต้มภีมเสนแล้วกินมัน!”
ทันใดนั้น บุรุษผู้ทรงพลังยิ่งยวดผู้นั้น ถือกระบองอันใหญ่โตและทรงพลังประดับแผ่นทองคำ ดุจกระบองของพระยมหันไปทางพวกนั้น แล้วกล่าวว่า “จงหยุด!”
ครั้นแล้ว พวกเขาก็พุ่งเข้าใส่เขาด้วยความรุนแรง ถือหอก ขวาน และอาวุธอื่นๆ เหล่ากโรธวาสะ ผู้ดุร้ายและน่าสะพรึงกลัวจึง ล้อมภีมะไว้รอบด้าน แต่บุรุษผู้นี้ ทรงเปี่ยมด้วยพละกำลัง บังเกิดโดยวายุในครรภ์ของพระนางกุนตีเขาเป็นวีรบุรุษผู้เปี่ยมด้วยพลัง ทรงปราบศัตรู อุทิศตนเพื่อคุณธรรมและความจริงอย่างไม่ย่อท้อ ไม่อาจพ่ายแพ้แก่ศัตรูด้วยฤทธิ์อำนาจได้
ด้วยเหตุนี้ ภีมะผู้มีจิตใจสูงส่งผู้นี้จึงสามารถเอาชนะกลอุบายของศัตรูทั้งหมด และหักอาวุธของศัตรูได้ สังหารผู้คนบนฝั่งทะเลสาบไปกว่าร้อยคน เริ่มจากคนสำคัญที่สุด จากนั้นเมื่อเห็นถึงฤทธิ์อำนาจ พละกำลัง และพละกำลังของทักษะ และพละกำลังของอาวุธ วีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่เหล่านั้นไม่อาจต้านทาน (การปะทะ) ได้ ทันใดนั้นก็พากันหนีไปทุกทิศทุกทาง
"พวกโครธาวาสถูกภีมะเสนตีและแทง ต่างก็ละทิ้งสนามรบ และรีบหนีไปทาง หน้าผา ไกรลาส ด้วยความสับสนวุ่นวาย คอยช่วยเหลือตนเองในท้องฟ้า เมื่อทรงใช้กำลังความสามารถนี้แล้ว ทรงปราบกองทัพเหล่านั้นได้ เฉกเช่นพระศากยะได้ปราบกองทัพของไดตยะและทณพเมื่อพระองค์ (ภีมะ) ทรงปราบศัตรูได้แล้ว พระองค์ก็ทรงกระโดดลงไปในทะเลสาบและเริ่มเก็บดอกบัว โดยมีเป้าหมายที่จะบรรลุพระประสงค์ของพระองค์
ขณะที่พระองค์กำลังเสวยน้ำดุจน้ำอมฤต พลังและกำลังกายก็กลับคืนสู่สภาพปกติอีกครั้ง พระองค์จึงทรงเด็ดและรวบรวมดอกบัวสายสุคันธิกะซึ่งมีกลิ่นหอมอันเลิศ ขณะเดียวกันเหล่ากโรธวาสซึ่งถูกพลังของภีมะผลักดันและหวาดกลัวยิ่ง ได้เข้าเฝ้าเจ้าแห่งทรัพย์สมบัติ และทรงรายงานถึงวีรกรรมและพละกำลังในการต่อสู้ของภีมะอย่างแม่นยำ
เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้น เทพกุเวระก็ยิ้มและกล่าวว่า
“ให้ภีมะนำดอกบัวไปถวายพระกฤษณะกี่ดอกก็ได้ตามชอบใจ เรื่องนี้ฉันรู้อยู่แล้ว”
ครั้นแล้ว เหล่าอสูรทั้งหลาย (อสูร) ที่ละความโกรธแล้ว ทูลพระอนุญาตจากพระเจ้าแห่งทรัพย์สมบัติ ไปหาผู้เป็นหัวหน้าในหมู่พวกกุรุและในบึงบัวนั้น ได้เห็นแต่ภีมะผู้เดียว กำลังเล่นสนุกด้วยความยินดี
ไวสัมปยานะกล่าวว่า "จากนั้น โอ้ ผู้เลิศแห่งภรตะทั้งหลายภีมะก็เริ่มรวบรวมดอกไม้ที่หายากจากต่างโลก มีสีสัน และสดใหม่เป็นจำนวนมาก
"และแล้วลมแรงพัดกระหน่ำ พัดผ่านกรวด ราวกับเป็นลางบอกเหตุแห่งการสู้รบ อุกกาบาตอันน่าสะพรึงกลัวเริ่มพุ่งขึ้น พร้อมกับเสียงคำรามกึกก้อง เมื่อความมืดปกคลุมดวงอาทิตย์ ดวงตะวันก็ซีดจาง รัศมีของพระองค์ถูกบดบัง เมื่อภีมะแสดงฤทธิ์อำนาจ เสียงระเบิดอันน่าสะพรึงกลัวก็ดังก้องไปทั่วท้องฟ้า แผ่นดินเริ่มสั่นสะเทือน ฝุ่นผงโปรยปรายลงมาเป็นสายฝน ปลายฟ้าแดงก่ำ สัตว์ร้ายและนกเริ่มส่งเสียงร้องแหลมสูง ทุกสิ่งตกอยู่ในความมืดมิด มองไม่เห็นสิ่งใดเลย และลางร้ายอื่นๆ ก็ปรากฏขึ้นที่นั่น
เมื่อได้เห็นปรากฏการณ์ประหลาดเหล่านี้บุตรของธรรมะยุธิษฐิระผู้เป็นวิทยากรชั้นนำ กล่าวว่า
“ใครเล่าจะชนะพวกเราได้? พวกเจ้าปาณฑพผู้ชอบรบ จงทำความดีเถิด! พวกเจ้าจงเตรียมอาวุธให้พร้อมเถิด จากที่ข้าเห็น ข้าอนุมานได้ว่าเวลาแห่งการแสดงฤทธิ์ของพวกเราใกล้เข้ามาแล้ว”
เมื่อตรัสดังนี้แล้ว พระราชาจึงทอดพระเนตรไปรอบ ๆ เมื่อไม่พบภีมะ ผู้ปราบปรามศัตรู ยุธิษฐิระ บุตรของธรรมะ จึงทรงซักถามพระกฤษณะและพวกฝาแฝดที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ โดยทรงพิจารณาภีมะ พี่ชายผู้ก่อเหตุร้ายในสงคราม โดยตรัสว่า
“โอปัญจลีภีมะตั้งใจทำสิ่งยิ่งใหญ่อะไรอยู่หรือ หรือว่าผู้ที่ยินดีในการกระทำอันกล้าหาญนั้นได้กระทำการอันกล้าหาญไปแล้ว? ลางบอกเหตุเหล่านี้ปรากฏขึ้นทั่วทุกแห่ง บ่งบอกถึงการสู้รบอันน่าสะพรึงกลัว”
เมื่อยุธิษฐิระกล่าวเช่นนี้พระราชินี ผู้เป็นที่รักของพระองค์ พระกฤษณะผู้มีจิตใจสูงส่งและยิ้มหวาน ได้ตอบพระองค์เพื่อคลายความวิตกกังวลของพระองค์
“ข้าแต่พระราชาดอกบัวเสนซึ่งถูกลมพัดพามาในวันนี้ ข้าพระองค์ได้แสดงความรักต่อภีมเสน อย่างเหมาะสมแล้ว และข้าพระองค์ได้กล่าวแก่วีรบุรุษผู้นั้นว่า หากท่านพบดอกบัวชนิดนี้จำนวนมาก และได้ทั้งหมดแล้ว ขอท่านจงกลับมาโดยเร็วเถิด โอ้ปาณฑพ ผู้มีอาวุธอันเกรียงไกรผู้นั้น ด้วยเจตนาที่จะสนองความปรารถนาของข้าพระองค์ พระองค์อาจเสด็จไปยังไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือเพื่อนำพวกเขามา'
เมื่อทรงได้ยินถ้อยคำเหล่านี้ของนางแล้ว กษัตริย์ก็ตรัสแก่ฝาแฝดว่า
'ขอให้เราเดินตามทางที่พระวรีโกธาระ ทรงนำทางไป เถิด ขอให้เหล่ายักษ์แบกพราหมณ์ที่อ่อนล้าและอ่อนแอ โอฆตโตกชะโอ้ ท่านเปรียบเสมือนเทพ ท่านแบกพระกฤษณะด้วยหรือ ข้าเชื่อมั่นและเห็นชัดว่าภีมะได้เสด็จเข้าไปในป่าแล้ว เพราะพระองค์เสด็จไปนานแล้ว ด้วยความเร็วดุจสายลม และเมื่อทรงแผ่ขยายไปทั่วแผ่นดิน พระองค์ก็ทรงว่องไวดุจ บุตรของ พระวิณะ และจะทรงกระโดดขึ้นสู่ท้องฟ้าและลงจอดตามพระทัยของพระองค์เสมอ โอ ยักษ์ เราจะติดตามพระองค์ด้วยฤทธิ์เดชของพระองค์ พระองค์จะไม่ทรงทำผิดใดๆ ต่อเหล่า สิทธะผู้รอบรู้ในพระเวทตั้งแต่แรก'
โอ้ เหล่าภารตะผู้ประเสริฐที่สุด ตรัสว่า “จงเป็นเช่นนั้นเถิด” บุตรของหิทิมาวะและเหล่ายักษ์ตนอื่น ๆ ผู้รู้จักถิ่นที่ตั้ง ของ บึงบัวกุเวร ต่างพากันออกไปอย่างเบิกบานใจกับ โลมาสะ ผู้มีพี่น้องปาณฑพและพราหมณ์อีกจำนวนมาก เมื่อไปถึงที่นั่นไม่นาน ทั้งสองก็เห็นบึงอันแสนโรแมนติกนั้นปกคลุมไปด้วยดอกบัวสายและดอกบัวชนิดอื่น ๆ ล้อมรอบไปด้วยป่าไม้ที่งดงาม
และบนฝั่งทะเลสาบนั้น พวกเขาได้เห็นภีมะผู้มีจิตใจสูงส่งและดุดัน เช่นเดียวกับยักษ์ ที่ถูกสังหาร ด้วยดวงตากลมโต ร่างกาย ดวงตา แขน และต้นขา แหลกสลาย และศีรษะแหลกสลาย เมื่อได้เห็นภีมะผู้มีจิตใจสูงส่งยืนอยู่ริมทะเลสาบนั้นด้วยอารมณ์โกรธเกรี้ยว ดวงตาแน่วแน่ กัดริมฝีปาก ประทับอยู่ริมทะเลสาบ ชูกระบองขึ้นด้วยพระหัตถ์ทั้งสอง เฉกเช่นพระยมที่ถือกระบองอยู่ในพระหัตถ์ในยามที่จักรวาลสลายไป
ยุธิษฐิระผู้ชอบธรรมกอดเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่าและกล่าวด้วยถ้อยคำอันอ่อนหวานว่า
“โอกวนเตยะเจ้าทำอะไรลงไป? ดีแล้ว! หากเจ้าปรารถนาจะทำดีต่อข้า อย่าได้กระทำ การ อันหุนหันพลันแล่น เช่นนี้อีก และอย่าได้ทำให้เหล่าเทพโกรธเคือง”
เมื่อได้สั่งสอนโอรสของกุนตี แล้ว และนำดอกไม้เหล่านั้นไป เหล่าเทพผู้ประดุจเทพก็เริ่มเล่นสนุกกันในทะเลสาบนั้นเอง ทันใดนั้น เหล่าทหารรักษาสวนร่างใหญ่พร้อมหินเป็นอาวุธ ก็ปรากฏตัว ณ ที่นั้น เมื่อเห็นยุธิษฐิระผู้เที่ยงธรรม มหาฤษีโลมาสะ นากุล สหเทวะและพราหมณ์ชั้นสูงอื่นๆ ต่างก็กราบลงด้วยความนอบน้อม เมื่อยุธิษฐิระผู้เที่ยงธรรมสงบลงแล้ว เหล่ายักษ์ก็พอใจ และด้วยความรู้ของกุเวร เหล่าเทพกุรุ ชั้นสูง ก็ประทับ ณ ที่นั้นบนเนินเขาคันธมทนะ อย่างสงบสุขชั่วขณะ หนึ่งเฝ้ารออรชุน
ไวสัมปยานะกล่าวว่า "กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ขณะที่ ยุธิษฐิระประทับอยู่ ณ ที่แห่งนั้น ได้กล่าวกับพระกฤษณะ พระอนุชาของพระองค์ และพราหมณ์ทั้งหลายว่า
พวกเราได้เห็นพระตีรตะ อันศักดิ์สิทธิ์และเป็นมงคล และป่าไม้อันน่ารื่นรมย์น่าชมเชยทีละแห่ง ซึ่งก่อนหน้านี้เหล่าเทวดาและนักปราชญ์ผู้มีจิตใจสูงส่งได้มาเยือน และเป็นที่เคารพบูชาของพราหมณ์ และในสถานสงเคราะห์ศักดิ์สิทธิ์ต่างๆ เราได้ทำพิธีอาบน้ำละหมาดกับพราหมณ์ และได้ฟังเรื่องราวชีวิตและกิจวัตรของนักปราชญ์หลายท่าน และเรื่องราวของพระราชาหลายพระองค์ในอดีตกาล และเรื่องราวอันน่ารื่นรมย์อื่นๆ จากพวกเขา
และด้วยดอกไม้และน้ำ เทพเจ้าทั้งหลายก็ได้รับการบูชาโดยเรา และด้วยเครื่องบูชาของผลและรากไม้ตามที่มีในแต่ละแห่ง เราได้สนองพระทัยปิตริสและเราได้ร่วมอาบน้ำละหมาดกับผู้มีจิตใจสูงส่งในภูเขาและทะเลสาบอันศักดิ์สิทธิ์และงดงามทุกแห่ง และในมหาสมุทรอันศักดิ์สิทธิ์ยิ่ง
และเราได้อาบน้ำในแม่น้ำอิลา แม่น้ำสรัสวดี แม่น้ำสินธุแม่น้ำย มุ นา แม่น้ำนัมทและแม่น้ำติรฐะโรแมนติกอื่นๆ อีกมากมาย ด้วยพราหมณ์ทั้งหลาย และเมื่อผ่านต้นน้ำคงคาแล้ว เราได้เห็นเนินเขาอันงดงามมากมายและ เทือกเขา หิมาลัยที่มีนกนานาพันธุ์อาศัยอยู่ และยังมีต้นพุทราชื่อวิศาลซึ่งเป็นที่ตั้งของอาศรมของพระนารายณ์และพระนารายณ์ อีก ด้วย
และ (ในที่สุด) เราได้เห็นทะเลสาบอันเหนือธรรมชาตินี้ ซึ่งเหล่า สิทธะเทพ และนักปราชญ์ ต่างเคารพสักการะ แท้จริงแล้ว โอ้ พราหมณ์ผู้ยิ่งใหญ่ เราได้เห็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์และมีชื่อเสียงทุกแห่งอย่างละเอียดถี่ถ้วนพร้อมกับ โลมาสะ ผู้มีจิตใจสูงส่ง บัดนี้ โอภีมะ เราจะไปยังที่ประทับอันศักดิ์สิทธิ์ของ ไวศรวณะ ซึ่งเหล่าสิทธะอาศัยอยู่ได้ อย่างไร? ท่านคิดถึงวิธีที่จะเข้าไป (ที่เดียวกัน) บ้างหรือไม่?
พระไวสัมปยาณกล่าวว่า "เมื่อพระราชาตรัสดังนี้แล้ว ก็มีเสียงจากอากาศดังขึ้นว่า
“เจ้าจะไปยังที่ซึ่งเข้าถึงไม่ได้นั้นไม่ได้ จงเดินทางโดยวิธีนี้เถิด จากแคว้นกุเวร นี้ ไปยังที่ซึ่งเจ้าได้มาถึงอาศรมนาระและนารายณ์ ซึ่งรู้จักกันในชื่อวาดารีจากที่นั่น โอเกานเตยะเจ้าจะเดินทางต่อไปยังอาศรมวฤษปรรวะซึ่งอุดมด้วยดอกไม้และผลไม้ มีสิทธะและจรณะอาศัยอยู่ โอปารตะ เมื่อผ่านที่นั่นไปแล้ว เจ้าจะเดินทางต่อไปยังอาศรมอรษิเสน และจากที่นั่นเจ้าจะเห็นที่ประทับของกุเวร”
ในขณะนั้นเอง ลมก็พัดมาสดชื่น สดชื่น เย็นสบาย และมีกลิ่นอายของธรรมชาติ และโปรยดอกไม้ลงมา และเมื่อได้ยินเสียงสวรรค์จากท้องฟ้า ทุกคนก็ประหลาดใจ โดยเฉพาะอย่างยิ่งฤๅษีและพราหมณ์ บนโลก
พราหมณ์ ธรรมยะ ได้ฟังปาฏิหาริย์อันยิ่งใหญ่นี้แล้วจึงกล่าวว่า
“ไม่ควรจะโต้แย้งเรื่องนี้เลย โอ้ภารตะขอให้เป็นเช่นนี้เถิด”
ครั้นแล้ว พระเจ้ายุธิษฐิระก็ทรงเชื่อฟัง และเมื่อเสด็จกลับถึงอาศรมของพระนารายณ์และพระนารายณ์แล้ว พระองค์ก็เริ่มประทับอย่างสงบสุข โดยมีภีมเสนและพี่น้องคนอื่นๆ คือพราหมณ์ปัญจลี ล้อมรอบอยู่
CLV - การเดินทางของยุธิษฐิระสู่สถานที่ศักดิ์สิทธิ์ร่วมกับพระกฤษณะ ตอนต่อไป; CLVI - การต่อสู้ระหว่างภีมะและยักษ์ชาตสูร: สรุปฉบับเต็ม
ก่อนหน้า > 🧌< อ่านต่อ
สรุปโดยย่อของบทนี้: เหล่า
ปาณฑพและเทราป ที อาศัยอยู่บนภูเขาโดยไม่มีอรชุน ยักษ์ตนหนึ่งชื่อชาต สูร ปลอมตัวเป็นพราหมณ์ได้ฉวยโอกาสจากความไว้วางใจของเหล่ายักษ์ตนนั้น และลักพาตัวยุธิษฐิระ ฝาแฝด และเทราปทีไป ยุธิษฐิระพยายามใช้เหตุผลกับยักษ์ตนนั้น โดยเตือนให้ระลึกถึงหลักคุณธรรมและการต้อนรับขับสู้สหเทวะหนึ่งใน พี่น้อง ปาณฑพพยายามต่อสู้กลับ แต่ก็ไม่สามารถหยุดยั้งยักษ์ตนนั้นไม่ให้หนีไปได้ เมื่อภีมะกลับมา พระองค์ทรงกริ้วยิ่งนักเมื่อเห็นพี่น้องและเทราปทีถูกพรากไป ภีมะจึงเผชิญหน้ากับยักษ์ ซึ่งท้าให้สู้รบ เกิดการต่อสู้อย่างดุเดือดระหว่างภีมะและยักษ์ โดยใช้ต้นไม้ ก้อนหิน และมือเปล่าเป็นอาวุธ ภีมะจึงสามารถเอาชนะยักษ์ได้ในที่สุด และสังหารยักษ์ด้วยการทุบทำลายพระวรกายและตัดศีรษะ พราหมณ์ที่อยู่ที่นั่นต่างยกย่องภีมะถึงความกล้าหาญและพละกำลัง โดยเปรียบเทียบเขากับมรุต ผู้ยิ่งใหญ่ ที่สรรเสริญพระอินทร์ ชัยชนะของภีมะเหนือยักษ์แดงไม่เพียงแต่ช่วย ชีวิตพี่น้องและเทราปทีไว้ได้เท่านั้น แต่ยังแสดงให้เห็นถึงความกล้าหาญและความสามารถในการต่อสู้ของพระองค์ด้วย เหล่าปาณฑพต่างโล่งใจที่ยักษ์แดงพ่ายแพ้ และรู้สึกขอบคุณที่ภีมะเข้าแทรกแซงได้ทันท่วงที เหตุการณ์นี้เป็นเครื่องเตือนใจถึงความท้าทายที่พวกเขาเผชิญอยู่เสมอในช่วงลี้ภัย และความสำคัญของการเฝ้าระวังและสามัคคีกันในฐานะครอบครัว
ตอนนี้ยังเน้นย้ำถึงความสำคัญของธรรมะและความประพฤติที่ถูกต้องเมื่อเผชิญกับความยากลำบาก การที่ยุธิษฐิระวิงวอนต่อเหล่ายักษ์ให้ยึดมั่นในคุณธรรมและน้ำใจไมตรี สะท้อนให้เห็นถึงความมุ่งมั่นของพระองค์ที่จะธำรงไว้ซึ่งหลักศีลธรรมแม้ในยามยากลำบาก ความเต็มใจของภีมะที่จะเผชิญหน้าและเอาชนะเหล่ายักษ์แสดงให้เห็นถึงความทุ่มเทอย่างไม่ลดละในการปกป้องครอบครัวและธำรงไว้ซึ่งความยุติธรรม ความอดทนและความมุ่งมั่นของเหล่าปาณฑพเมื่อเผชิญกับอันตรายได้แสดงให้เห็นถึงความแข็งแกร่งและความสามัคคีของพวกเขาอีกครั้ง ในฐานะพลังที่น่าเกรงขามที่ต้องนับถือ โดยรวมแล้ว การเผชิญหน้ากับเหล่ายักษ์ถือเป็นบททดสอบอุปนิสัยและความมุ่งมั่นของเหล่าปาณฑพ ตอกย้ำสายสัมพันธ์อันแน่นแฟ้นในฐานะพี่น้องและความมุ่งมั่นในความชอบธรรม ชัยชนะของภีมะเป็นสัญลักษณ์ของชัยชนะเหนือความชั่ว และยิ่งตอกย้ำชื่อเสียงของเขาในฐานะนักรบผู้กล้าหาญ เหล่าปาณฑพแข็งแกร่งขึ้นและมุ่งมั่นยิ่งขึ้นที่จะเผชิญกับความท้าทายใดๆ ที่รออยู่ข้างหน้าในการแสวงหาความยุติธรรมและสถานะอันชอบธรรมในโลก
ฟิล์ม
สหรัฐอเมริกา
นิยายแนวเก็งกำไร
การ์ตูน
