วีดีโอ : สามก๊ก 2010 ตอนที่ 11 ช่อง 13 Three Kingdoms 
บุรุษผู้เสนอแผนทลายการปิดล้อมของโจโฉ เป็นชาวเมือง Qu ในเขตการ ปกครอง Donghai ซึ่ง มีชื่อเรียกว่าZizhong
ครอบครัวของ หมี่จู่ผู้นี้มั่งคั่งร่ำรวยและมีชื่อเสียงมาหลายชั่วอายุคน ครั้งหนึ่งเมื่อหมี่จู่เดินทางไปค้าขายที่ลั่วหยาง เขากำลังนั่งรถม้ากลับบ้าน ระหว่างทางพบหญิงสาวสวยคนหนึ่งเดินเข้ามาหาและขอนั่งรถม้าไปกับเขาหมี่จู่รีบลงจากรถทันทีเพื่อให้หญิงสาวนั่งรถม้าไปกับเขาเอง
ขณะที่เขาเดินต่อไป แม้เธอจะชวนหมี่จู่นั่งรถม้าร่วมกับเธอ และเขาก็นั่งลงด้วย เขาก็ยังคงรักษาท่าทางที่สงวนท่าทีไว้และไม่ปล่อยให้สายตาของเขาละสายตาไป หลังจากเดินทางได้ไม่กี่ลี้ หญิงสาวก็ลาเขาไป แต่ก่อนจะจากไป เธอได้บอกกับเขาว่า “ข้าคือนางแห่งดวงดาวเพลิงใต้ และข้ากำลังปฏิบัติตามคำสั่งของเทพเจ้าสูงสุดให้เดินทางไปเผาบ้านของท่าน ความเอื้อเฟื้อที่ท่านแสดงให้ข้าเห็นนั้นทำให้ข้าต้องแจ้งเรื่องนี้ให้ท่านทราบอย่างตรงไปตรงมา ท่านควรรีบกลับบ้านและขนย้ายข้าวของของท่านออกไปเสีย เพราะข้าจะมาถึงในคืนนี้”
และด้วยคำเตือนนั้น เธอก็หายไปหมี่จู ตกใจมาก จึงรีบวิ่งกลับบ้านและขนข้าวของออกจากบ้านอย่างเร่งรีบ ดังเช่นที่หญิงสาวกล่าวอ้าง คืนนั้นไฟในครัวลุกไหม้ไปทั้งหลัง
นับแต่นั้นเป็นต้นมาMi Zhuได้อุทิศทรัพย์สมบัติของตนเพื่อช่วยเหลือผู้ยากไร้และปลอบโยนผู้ที่ได้รับผลกระทบ และTao Qianก็ได้คัดเลือกเขาให้เป็นเจ้าหน้าที่ติดตามของจังหวัดในเวลาต่อมา
แผนที่เขาเสนอในตอนนี้คือ “ข้ายินดีที่จะไปที่กองบัญชาการเป่ยไห่ด้วยตนเอง เพื่อขอให้กงหรงระดมกำลังพลมาเสริมกำลัง ส่วนคนอื่นควรไปที่มณฑลชิงเพื่อขอความช่วยเหลือจากเทียนไคหากกองทัพของทั้งสองแห่งมาถึงโจโฉจะถอนทัพอย่างแน่นอน”
เต๋าเฉียนเห็นด้วย เขาจึงเขียนจดหมายสองฉบับส่งถึงผู้นำทั้งสอง ขอร้องให้นายทหารที่กล้าเดินทางไปชิงโจวขอความช่วยเหลือ ทันใดนั้นก็มีชายคนหนึ่งก้าวออกมาอาสา ทุกคนก็หันมามอง ชายคนนั้นคือชาวกวงหลิงเฉินเติ้งเรียกหยวน หลงว่า หยวนหลง เต๋าเฉี ยนจึงส่งเฉินหยวนหลงไปเข้าเฝ้าที่ชิงโจวก่อน จากนั้นจึงสั่งให้หมี่จูนำจดหมายอีกฉบับไปให้ คง หรงที่เป่ยไห่ ขณะที่เขานำทหารซูโจวไปป้องกันเมืองและป้องกันการโจมตี
กงหรงผู้นี้ซึ่งถูกเรียกว่าเหวินจูไม่เพียงแต่เป็นชาวเมืองชวีฟู่ในดินแดนศักดินาของราชวงศ์ลู่เท่านั้น แต่แท้จริงแล้วเขายังเป็นทายาทรุ่นที่ 25 ของขงจื๊อ (ขงจื๊อ) เองด้วย กงโจว บิดาของเขาเคยดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการไท่ซาน
แม้ในวัยเยาว์กงหรงก็เฉลียวฉลาดและเฉียบแหลม เมื่ออายุเก้าขวบ เขาพยายามไปเยี่ยมผู้ว่าราชการจังหวัดหลี่อิงผู้ดูแลประตูพยายามปฏิเสธ แต่กงหรงกลับอ้างว่า “ครอบครัวของข้าเข้าใจกันดีกับครอบครัวของท่านหลี่เสมอมา”
แม้ว่าผู้ดูแลประตูจะยอมรับเขาแล้ว แต่หลี่อิงกลับท้าทายเขาโดยกล่าวว่า “บรรพบุรุษของคุณเคยมีความสัมพันธ์อะไรกับของฉันบ้าง”
กงหรงตอบว่า “ข้าคือกง ส่วนเจ้าคือหลี่ กงชิวไม่เคยปรึกษาหารือกับหลี่เอ๋อร์ (เล่าจื่อ) เกี่ยวกับรายละเอียดของพิธีกรรมเลยหรือ? เจ้าจะพูดได้อย่างไรว่าตระกูลของเราไม่ได้สืบเชื้อสายมาไกล”
เจ้าภาพของเขาประหลาดใจกับไหวพริบอันเฉียบแหลมของเด็กชาย เมื่อไม่นานหลังจากนั้น ผู้ยิ่งใหญ่ในวังคนหนึ่งเฉินเหว่ยก็มาถึงเช่นกันหลี่อิงได้ชี้ไปทางกงหรงพร้อมกับพูดว่า "เด็กคนนี้มหัศจรรย์มาก"
เฉินเหว่ยตอบว่า “แม้แต่เด็กที่มีพรสวรรค์ก็อาจเติบโตมาเป็นคนโง่เขลาได้” “ถ้าเป็นอย่างนั้น” กงหรงกล่าวอย่างราบรื่น “คุณต้องเป็นหนึ่งในคนที่มีพรสวรรค์”
เฉินเหว่ยและคนอื่นๆ หัวเราะออกมาพร้อมพูดว่า “เมื่อเด็กคนนี้เติบโตขึ้น เขาจะเป็นสมบัติล้ำค่าแห่งยุคสมัย”
นับแต่นั้นมากงหรงก็มีชื่อเสียงโด่งดัง ในที่สุดก็ได้รับแต่งตั้งเป็นเจ้ากรมวังและต่อมาก็ถูกย้ายไปเป็นเจ้ากรมเป่ยไห่ เขาชอบต้อนรับแขกและข้ารับใช้มากจนชอบพูดติดตลกว่า
ขอให้ห้องโถงเต็มไปด้วยแขกเสมอ
และแก้วไวน์ไม่เคยหมด
เป็นเวลาหกปีแล้วที่เขาได้ดำรงตำแหน่งผู้บริหารและสามารถครองใจผู้คนได้อย่างมาก ในวันนี้กงหรงนั่งอยู่ท่ามกลางแขกของเขา ทันใดนั้นก็มีใครบางคนเข้ามาแจ้งว่าหมี่จูแห่งซูโจวมาถึงแล้ว เมื่อกงหรงเชิญเขาเข้ามาและถามถึงเหตุผลที่มาหมี่จูจึงหยิบจดหมายของเต้าเฉียน ออกมา พร้อมกล่าวเสริมว่า “ โจโฉกำลังโจมตีและปิดล้อมเมืองอย่างดุเดือด ท่านผู้เจริญ และเราหวังว่าท่านจะกรุณาช่วยพวกเราด้วย” “ในเมื่อข้าสนิทกับเต๋ากงจู่ ขนาดนี้ และเจ้าเองก็เดินทางมาไกลถึงเพียงนี้จื่อจง ” กงหรงตอบ
“ข้าจะไม่ไปได้อย่างไร? แต่ในเมื่อข้าไม่ได้ทะเลาะกับโจเหมิงเต๋อข้าควรจะส่งคนไปทำจดหมายให้เขาก่อน เพื่อยุติข้อขัดแย้งนี้ ถ้าเขาปฏิเสธ ข้าก็จะระดมพล”
“ โจโฉไม่มีวันสร้างสันติภาพ” หมี่จู กล่าว “เขามั่นใจในอำนาจของกองทัพตัวเองมากเกินไป”
ดังนั้นกงหรงจึงแบ่งความสนใจระหว่างการสั่งให้รวบรวมทหารและการส่งจดหมายไปหาโจโฉ
ขณะที่พวกเขากำลังถกเถียงกันอยู่นั้น ทันใดนั้นก็มีรายงานว่ากวนไห่ ผู้นำ กลุ่มผ้าโพกหัวเหลือง กำลังนำกองกำลังกบฏนับหมื่นคน มุ่งหน้าไปยังเป่ยไห่กง หรงตกใจกลัวอย่างยิ่ง จึงเรียกกำลังพลและม้าทั้งหมดที่มีออกมา และเดินทัพออกจากเมืองเพื่อเผชิญหน้ากับศัตรู
กวน ไห่ขี่ม้าออกไปข้างหน้าพลางกล่าวว่า “ข้ารู้ว่าโรงเก็บข้าวของเป่ยไห่มีข้าวสารอุดมสมบูรณ์ หากเจ้าให้ยืมข้าวสารหนึ่งหมื่นบุชเชล เราจะถอนทัพทันที ไม่เช่นนั้น เราจะบุกทะลวงกำแพงและคูเมือง โดยไม่ไว้ชีวิตทั้งคนแก่และคนหนุ่ม!” กงหรงตำหนิเขาว่า “ข้าเป็นข้ารับใช้ของราชวงศ์ฮั่น และได้รับมอบหมายให้ดูแลความปลอดภัยของแผ่นดินนี้ ข้าจะแจกเสบียงให้โจรได้อย่างไร”
กวนไห่โกรธจัด ฟาดม้าและหมุนดาบรอบศีรษะ ควบตรงไปหากงหรง จงเป่ากัปตันคนหนึ่ง ของ กงหรงวางหอกและควบออกไปรับการท้าทาย แต่หลังจากการต่อสู้เพียงไม่กี่ครั้ง กวนไห่ฟันอย่างเฉียบขาดเพียงครั้งเดียวก็ทำให้จงเป่า ล้ม ลงทหารของกงหรง ตื่นตระหนกและหนีกลับเข้าไปในกำแพง ขณะที่ กวนไห่แบ่งกำลังออกล้อมเมืองจากทุกด้านกงหรงรู้สึกหดหู่ใจมาก และหมี่จูซึ่งตอนนี้ไม่เห็นความหวังสำหรับความสำเร็จของภารกิจของเขา ไม่รู้จะพูดอะไรอีกต่อไป
วันรุ่งขึ้น ขณะที่ คงหรงขึ้นกำแพงเมืองเพื่อมองดูทิวทัศน์ พลังอันมหาศาลของกองทัพ กบฏดูราวกับจะมหึมาจนเขาเริ่มรู้สึกสิ้นหวังเป็นสองเท่า ทันใดนั้นเขาก็สังเกตเห็นทหารม้าผู้โดดเดี่ยวอยู่นอกเมือง ถือหอกและม้าศึกควบม้าพุ่งเข้าใส่ขบวนข้าศึก พุ่งไปมาราวกับครอบครองทุ่งนาเพียงลำพัง เมื่อถึงเชิงกำแพง ทหารม้าผู้นี้ร้องเรียก “เปิดประตู!” แต่เนื่องจากจำชายผู้นี้ไม่ได้ คงหรงจึงไม่กล้าเปิดประตู พวกโจรเริ่มรุมล้อมทหารม้าริมคูน้ำ แต่เขากลับหันกลับมาและผลักพวกโจรออกจากม้าไปมากกว่าสิบคน ส่วนที่เหลือก็ถอยร่นไป คงหรงรีบสั่งให้เปิดประตูและนำทหารม้าเข้าไปข้างใน ชายคนนั้นลงจากหลังม้า ทิ้งหอก รีบขึ้นไปบนกำแพง ก้มลงกราบกองหรง
เมื่อกงหรงถามถึงตัวตน ชายคนนั้นก็ตอบว่า “ผมเป็นชาวมณฑลหวง สังกัดกองบัญชาการตงไหล ชื่อของผมคือไท่ซือ ฉือ หรือชื่อเล่นว่าจื่ออี๋ มารดาชราของผมได้รับความกรุณาและความนับถือจากท่านอย่างมาก ดังนั้นเมื่อวานนี้ เมื่อผมกลับจากเหลียวตงไปเยี่ยมท่าน และได้ทราบว่าพวกโจรกำลังโจมตีเมือง ท่านจึงแนะนำผมว่า ‘ด้วยความเมตตาอันลึกซึ้งที่ท่านได้รับจากข้าราชบริพาร ท่านควรไปช่วยเขา’ ผมจึงขี่ม้าออกไปเพียงลำพัง และตอนนี้ผมอยู่ที่นี่”
กงหรงรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง แม้จะไม่เคยมีโอกาสได้พบชายผู้นี้ด้วยตนเองมาก่อน แต่เขาก็เคยได้ยินเรื่องเล่ามากมายที่บรรยายถึงไท่ซือฉือว่าเป็นนักสู้ผู้กล้าหาญ และเนื่องจากไท่ซือฉืออยู่ไกล แต่มารดาของเขาอยู่ห่างจากเป่ยไห่เพียงยี่สิบลี้กงหรงจึงมักส่งสายลับไปนำอาหารและเสื้อผ้ามาให้นางอยู่เสมอ ความกตัญญูต่อคุณธรรมในอดีตของนางเป็นแรงบันดาลใจให้นางส่งไท่ซือฉือมาช่วยเหลือเขาในเวลานี้
กงหรงแสดงความขอบคุณโดยการปฏิบัติต่อแขกของเขาด้วยความเคารพอย่างสูง โดยมอบเสื้อผ้าและชุดเกราะ พร้อมทั้งอานม้าและม้าเป็นของขวัญ ไทชิฉือเสนอว่า “ให้ฉันยืมทหารดีๆ หนึ่งพันนาย แล้วฉันจะออกไปสังหารพวกโจรพวกนั้น” “เจ้าอาจกล้าหาญ แต่พวกโจรมีพละกำลังที่น่าเกรงขามมาก เจ้าไม่สามารถออกไปอย่างหุนหันพลันแล่นเช่นนั้นได้” กงหรงกล่าว
“ความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ที่ท่านมีต่อแม่ข้าในอดีตทำให้ท่านส่งข้ามาที่นี่” ไทชิฉือตอบ “ข้าจะเผชิญหน้ากับท่านได้อย่างไร หากข้าไม่สามารถเปิดล้อมได้? ขอให้ข้าจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อยในคราวเดียว”
กงหรงเสนอว่า “ข้าได้ยินมาว่าหลิวเสวียนเต๋อเป็นกำลังสำคัญในยุคสมัยของเรา หากเราขอความช่วยเหลือจากเขา การปิดล้อมก็จะยุติลงเอง หากเพียงแต่มีใครสักคนที่เราสามารถส่งเขาไปช่วยได้”
“ท่านข้าหลวงครับ หากท่านช่วยเรียบเรียงจดหมายฉบับนี้ ผมจะรีบนำไปให้เขาทันที”
กงหรงพอใจ จึงเขียนจดหมายฉบับนั้นส่งให้ ไท่ซือฉือสวมชุดเกราะ ขึ้นม้า ผูกธนูและกระบอกธนูไว้ที่เข็มขัด ถือหอกไว้ในมือ มัดกระสอบทรายให้เรียบร้อย ทันทีที่ประตูเปิดออก เขาก็ควบม้าออกไป
ขณะที่เขากำลังเข้าใกล้คูน้ำ กัปตันฝ่ายกบฏได้นำกำลังพลบางส่วนเข้าสกัดกั้นเขา แต่ด้วยหอกเพียงไม่กี่นัดไทชิฉือก็สามารถสังหารโจรได้หลายคน และทะลวงแนวปิดล้อมได้สำเร็จ เมื่อกวนไห่รู้ว่ามีคนออกจากเมืองไป เขามั่นใจว่าต้องมีคนกำลังหากำลังเสริม ทันใดนั้นเขาก็นำทหารม้าหลายร้อยนายไล่ตามผู้หลบหนี และไม่นานพวกเขาก็ล้อมเขาไว้ทุกด้าน กระนั้น ไท่ ซื อฉื อก็เก็บหอก กำคันธนูและเตรียมลูกธนู ยิงออกไปทุกทิศทาง ไม่มีผู้ใดพลาดพลั้งแม้แต่คนเดียวที่ล้มลงกับพื้นอย่างรวดเร็วราวกับเสียงสะบัดของสายธนู ฝ่ายกบฏที่เหลือไม่กล้าไล่ตามต่อไป
หลังจากหนีไปแล้วไท่ซือฉือก็ขี่ม้าฝ่าราตรีไปถึงผิงหยวน และขอพบหลิวเสวียนเต๋อหลังจากไม่เอ่ยปากชม เขาก็รีบอธิบายทันทีว่า ผู้ดูแลคงถูกล้อมไว้ที่เป่ยไห่ และกำลังขอความช่วยเหลือจากเขา พร้อมกับยื่นจดหมายที่คงหรงเขียนให้ หลังจากอ่านจดหมายแล้วซวนเต๋อก็ถามเขาว่า “แล้วคุณเป็นใครล่ะเพื่อน?” “ข้าคือไท่ซือฉือเป็นเพียงบุคคลธรรมดาจากตงไห่ ” เขาตอบ
“ข้าไม่ผูกพันกับกงหรงด้วยสายเลือดหรือญาติ ไม่ใช่บ้านเกิดหรือพรรคพวก ความเห็นอกเห็นใจเพียงอย่างเดียวที่ทำให้ข้าได้ร่วมแบ่งปันความโศกเศร้าและโศกเศร้าของเขาเสมือนเป็นของข้าเอง แม้แต่ตอนนี้กวนไห่ก็ยังคงปล้นสะดมและปล้นสะดมในขณะที่เป่ยไห่ถูกปิดล้อม ไร้เรี่ยวแรงและอ่อนล้า ไม่มีใครหันไปพึ่ง และไม่มีทางพ่ายแพ้ได้ในวันใดวันหนึ่ง และเพราะกงหรงได้ยินว่าท่านเป็นคนใจดีและชอบธรรมที่จะช่วยเหลือผู้ที่ตกอยู่ในอันตรายและทุกข์ยาก ท่านจึงสั่งให้ข้าฝ่าแนวหน้าของศัตรูและฝ่าวงล้อมของพวกเขาเพื่อมาขอความช่วยเหลือจากท่าน”
ซวนเต๋อยิ้มจางๆ แล้วพูดว่า “แสดงว่าผู้ดูแลคงรู้ว่ามีหลิวเป้ยอยู่ในโลกนี้สินะ” เขา ร่วมกับหยุนชางและอี๋เต๋อคัดเลือกทหารฝีมือดีสามพันนาย ออกเดินทัพไปยังเป่ยไห่
เมื่อกวนไห่ สังเกตเห็นกองกำลังใหม่เหล่านี้กำลังเข้ามาใกล้ เขาก็นำกำลังพลเข้าสกัดกั้นด้วยตนเอง แต่เมื่อเห็นว่ากองกำลังของ เสวียนเต๋อมีน้อยเขาก็ไม่สนใจพวกเขามากนัก
เหล่าพี่น้องและไท่ซือฉือนั่งอยู่บนหลังม้านำหน้าทัพ ขณะที่กวนไห่ระบายความโกรธและควบม้าเข้าหาไท่ซือฉือกำลังจะรุกคืบตอบโต้ แต่หยุนชางกลับเดินออกไปแล้ว มุ่งตรงไปยังกวนไห่ขณะที่ผู้ขี่ทั้งสองปะทะกัน เสียงโห่ร้องดังกึกก้องในหมู่ทหาร แต่กวนไห่ จะ สู้หยุนชาง ได้อย่างไร ? หลังจากประลองไปหลายสิบครั้ง กระบี่มังกรเขียวก็พุ่งเข้าใส่กวนไห่ จนล้ม ลงกับพื้น
จากนั้น ไท่ซือฉือและจางเฟยก็ควบม้าออกไปพร้อมๆ กัน หอกสองกระบอกของพวกเขาชูขึ้นขณะบุกเข้าใส่กองกำลังกบฏ เสวียนเต๋อจึงส่งทหารเข้าโจมตีข้าศึก ขณะเดียวกัน จากบนกำแพงกงหรงมองเห็นไท่ซือฉือกำลังบุกทะลวงกองทัพกบฏเคียงข้างกวนอูและจางเฟยราวกับเสือที่หลุดออกมาจากฝูงแกะ ขี่ม้าไปมาโดยไม่มีใครต้านทานได้ เขาจึงส่งทหารออกจากเมืองไปทันที กองทัพกบฏพ่ายแพ้อย่างย่อยยับจากทั้งสองฝ่าย กองกำลังกบฏจำนวนมากยอมจำนน ขณะที่ส่วนที่เหลือแตกกระเจิงและกระจัดกระจาย
กงหรงจึงต้อนรับเสวียนเต๋อเข้าสู่เมือง และเมื่อแนะนำตัวเรียบร้อยแล้ว เขาก็จัดงานเลี้ยงใหญ่เพื่อแสดงความยินดี เขาพาหมี่จูไปพบกับเสวียนเต๋อและหมี่จู ก็ เล่าเรื่อง การตายของ โจซ่งโดยจางไค ให้ฟัง “ตอนนี้โจโฉปล่อยทหารออกไปปล้นสะดมอย่างโหดร้าย พวกมันปิดล้อมซูโจว ทำให้ข้าต้องมาที่นี่เพื่อขอความช่วยเหลือ”
ซวนเต๋อกล่าวว่า “เต๋า กงจู่เป็นชายที่มีจิตใจดีและมีคุณธรรมสูง และเป็นเรื่องน่าเสียดายที่เขาต้องทนทุกข์กับการกระทำผิดนี้โดยไม่ใช่ความผิดของเขาเลย”
“เจ้าเป็นทายาทของราชวงศ์ฮั่น” กงหรง กล่าว “ในขณะที่โจโฉกำลังทำร้ายประชาชน อวดอ้างอำนาจของตนเพื่อกดขี่ผู้ที่อ่อนแอกว่า ทำไมเจ้าไม่ไปช่วยพวกเขากับข้าล่ะ”
“ไม่ใช่ว่าข้าจะกล้าปฏิเสธหรอกนะ แต่ในเมื่อข้ามีกำลังพลน้อยและมีแม่ทัพเพียงไม่กี่คน ข้าเกรงว่าข้าจะหุนหันพลันแล่นไม่ได้” เสวียนเต๋อกล่าว
“ถึงแม้ความปรารถนาที่ข้าจะช่วยเต้ากงจู่จะเกิดจากมิตรภาพอันยาวนานของเรา แต่มันก็เป็นการกระทำที่ชอบธรรมเช่นกัน เจ้าจะเป็นคนที่จิตใจไม่เอนเอียงไปทางที่ถูกต้องได้อย่างไร” กงหรงกล่าว
เซวียนเต๋อตอบว่า “ถ้าอย่างนั้นเหวินจู่ข้าขอให้ท่านไปข้างหน้าก่อน และให้เวลาข้าไปพบกงซุนจ้าน ข้าจะยืมกำลังพลสามถึงห้าพันนายแล้วตามท่านไปโดยเร็ว” “คุณไม่ควรทำลายศรัทธา” กงหรงบอกเขา
“ท่านคิดว่าข้าเป็นคนเช่นไร” เสวียนเต๋อ กล่าว “ดังที่ปราชญ์ (ขงจื๊อ) กล่าวไว้เองว่า ‘สุดท้ายแล้วมนุษย์ทุกคนต้องตาย แต่ไม่มีใครยอมเป็นคนโกหก’ ไม่ว่าข้าจะยืมคนเหล่านั้นได้หรือไม่ ข้าก็จะไปเอง” กงหรงจึงยินยอม และสั่งให้หมี่จูกลับไปซูโจวก่อนเพื่ออธิบายสถานการณ์ ขณะที่เขาเตรียมตัวเดินทาง
ขณะนั้นไท่ซือฉือได้ลาไปพลางกล่าวว่า “แม่ของข้าสั่งให้ข้าไปช่วยเจ้า และบัดนี้เจ้าก็ปลอดภัยดีแล้ว บัดนี้ มีจดหมายจากผู้ตรวจการหยางโจวหลิวเหยาซึ่งอยู่ในหน่วยเดียวกับข้ามาถึงแล้ว ท่านสั่งให้ข้าไปพบท่าน และข้าไม่กล้าอยู่ต่อ ขอให้เราพบกันอีก” แม้กงหรงจะกดดันให้รางวัลเป็นทองและผ้าไหม แต่ไท่ซือฉือกลับไม่ยอมรับ เมื่อมารดาเห็นเขา นางก็พอใจ พูดว่า “ข้าดีใจเหลือเกินที่ท่านตอบแทนท่านผู้ว่าการ!” แล้วนางก็ส่งเขากลับไปยังหยางโจว
เรื่องการจากไปของกองทัพของกงหรงนั้น เราคงไม่ต้องพูดอะไรอีก ขณะเดียวกัน เสวียนเต๋อก็ออกจากเป่ยไห่มาพบกงซุนจ้านพร้อมกับอธิบายสถานการณ์ที่เขาต้องการปกป้องซูโจว “ โจโฉและเจ้าไม่มีความแค้น ทำไมเจ้าจึงเสียเงินเพื่อคนอื่น” กงซุนซาน กล่าว
“ข้าพเจ้าได้สัญญาไว้แล้ว” พระองค์ตรัสตอบ “และไม่กล้าจะผิดสัญญา”
“ถ้าอย่างนั้น ฉันจะให้คุณยืมทหารสองพันนาย ทั้งม้าและทหารราบ” กงซุนซาน กล่าว
“ฉันอยากยืมบริการของจ้าวจื่อหลงด้วย” ซวนเต๋อกล่าว กงซุนจ้านก็เห็นด้วยกับเรื่องนี้เช่นกัน พวกเขาเดินทัพไปยังซูโจว โดยพี่น้องทั้งสามนำทหารของตนเองสามพันนายไปข้างหน้า ในขณะที่จ้าวจื่อหลงนำทหารอีกสองพันนายเดินตามหลังมา ต่อมาหมี่จูเดินทางกลับซูโจว บอกว่าคงหรงได้ขอให้เสวียนเต๋อตกลงช่วยเหลือพวกเขาแล้วเฉินหยวนหลง ผู้ส่งสารอีกคน กลับมารายงานว่าเทียนไคยินดีนำทัพจากชิงโจวเช่นกันเต๋าเฉียนจึงรู้สึกสบายใจ
อย่างไรก็ตาม แม้แต่กองทัพของกงหรงและเทียนไคก็เดินทางมาถึงพื้นที่แล้ว ด้วยความหวาดกลัวกองกำลังอันน่าเกรงขามของ กองทัพ โจโฉพวกเขาก็ยังคงตั้งหลักปักฐานอยู่ใต้เนินเขาแทนที่จะกล้าเดินทัพเข้ามาใกล้ ขณะเดียวกัน เมื่อโจโฉสังเกตเห็นว่ากองทัพใหม่มาถึง เขาก็แบ่งกองทัพออกเป็นกลุ่มๆ และไม่เต็มใจที่จะรุกคืบไปโจมตีซูโจว
ในที่สุดเสวียนเต๋อก็มาถึงเช่นกันและไปพบกงหรงซึ่งกล่าวกับกงหรงว่า “ข้าศึกแข็งแกร่งมาก และโจโฉก็ควบคุมกองทัพได้อย่างชำนาญ ยังเร็วเกินไปที่จะเสี่ยงสู้รบ เราควรดูปฏิกิริยาของเขาก่อนที่จะยกทัพของเราไป” “แต่ด้วยเมืองที่ขาดแคลนอาหารเช่นนี้” เสวียนเต๋อตอบ
“ข้าเกรงว่าพวกเขาจะทนอยู่ได้ไม่นานนัก” “ข้าอนุญาตให้ข้าฝากทหารสี่พันนายของข้าภายใต้ การนำ ของหยุนชางและจื่ อหลง ไว้กับท่าน ขณะที่ ข้ากับ จางเฟยเดินทัพไปยัง ค่ายของ โจโฉและแวะพักที่ซูโจว เพื่อดูว่าเราจะสามารถพบกับเต้าเฉียนและปรึกษาหารือกับเขาได้หรือไม่” กงหรงพอใจกับข้อเสนอนี้มาก จึงรีบรวมกำลังกับเทียนไคในรูปแบบกองทหารเขาควาย โดยมีหยุนชางและจื่อหลงเป็นผู้นำกองกำลังทั้งสองฝ่ายเพื่อช่วยเหลือ
วันเดียวกันนั้นเสวียนเต๋อและจางเฟยนำทหารที่เหลืออีกพันนายบุกฝ่า ค่ายของ โจโฉขณะที่กำลังฝ่าเข้าไป เสียงกลองก็ดังก้องไปทั่วค่าย กองทหารม้าและทหารราบต่างกรูกันเข้ามาประจันหน้าราวกับคลื่นซัดสาด เบื้องหน้าของพวกเขาคืออวี้จิ้นนายทหารชั้นผู้ใหญ่ของโจโฉ คนหนึ่ง คุมม้าไว้และตะโกนว่า “พวกเจ้าเป็นใครกัน พวกเจ้าคิดว่าจะไปไหน?”
ทันทีที่จางเฟยสังเกตเห็น เขาก็ไม่สนใจแม้แต่จะพูดอะไร แต่ควบม้าตรงเข้าไปหา ทั้งสองปะทะกันหลายต่อหลายครั้ง ทว่าในตอนนั้นเสวียนเต๋อได้ส่งสัญญาณด้วยดาบคู่ให้กองกำลังที่เหลือเดินหน้าต่อไป กองกำลังของอวี้ จินจึงต้องถอยทัพออกไปด้วยความพ่ายแพ้จางเฟยพุ่งตามไปจนกระทั่ง กองกำลังของ เสวียนเต๋อมาถึงเชิงกำแพงเมือง
จากยอดกำแพง เหล่าทหารที่ถูกล้อมมองเห็นทหารใหม่ถือธงสีแดง มีข้อความว่า “ หลิวเสวียนเต๋อแห่งผิงหยวน” เขียนด้วยสีขาวเต้าเฉียนจึงสั่งให้พวกเขาเปิดประตูทันที เมื่อเสวียนเต๋อเข้าไปในเมืองเต้าเฉียนก็ต้อนรับเขาอย่างอบอุ่น และพวกเขาก็มุ่งหน้าไปยังสำนักงานรัฐบาลด้วยกัน หลังจากพิธีเริ่มต้นเต้าเฉียนได้จัดเตรียมงานเลี้ยงสำหรับแขกใหม่ พร้อมกับดูแลความต้องการของเหล่าทหารด้วย
เมื่อเต๋าเฉียนเห็นว่าเสวียนเต๋อมีรูปร่างสง่างามและสง่างามเพียงใด รวมถึงวาจาที่สง่างามของเสวียนเต๋อ เขาก็รู้สึกดีใจมากจนสั่งให้ หมี่จูส่งมอบตราประทับตำแหน่งผู้ตรวจการซูโจวของเขาให้ กับ เสวียน เต๋อ ทันที พร้อมเสนอที่จะยอมสละตำแหน่งของเขา
“ท่านครับ นี่มันเรื่องอะไรกัน” ซวนเต๋อ ถาม ด้วยความตกใจมาก เถาเฉียนกล่าวกับเขาว่า “ในยุคสมัยที่อาณาจักรถูกปลุกปั่นให้วุ่นวายและอำนาจของราชวงศ์หมดสิ้นไป ท่านในฐานะทายาทของราชวงศ์ฮั่นควรอุทิศตนเพื่อสนับสนุนแท่นบูชาของรัฐ ชายชราผู้นี้อายุมากแล้วและไม่มีความสามารถที่จะพูดถึง และข้าพเจ้าปรารถนาที่จะยกตำแหน่งเจ้าเมืองซูโจวให้แก่ท่าน ท่านไม่ควรปฏิเสธ ข้าพเจ้าจะเขียนคำร้องและส่งอนุสรณ์ไปยังราชสำนักเอง”
เสวียนเต๋อลุกจากเสื่อแล้วโค้งคำนับสองครั้งพลางกล่าวว่า “ข้าอาจจะเป็นทายาทแห่งราชสำนักฮั่น แต่บุญของข้าน้อยและคุณธรรมของข้าน้อยก็น้อย ข้ายังสงสัยอยู่เลยว่าข้าเหมาะสมที่จะเป็นเจ้าเมืองผิงหยวนหรือไม่ ข้ามาที่นี่เพื่อช่วยเหลือท่านเพื่อประโยชน์ส่วนรวม ท่านพูดเช่นนี้เพราะคิดว่าเล่าปี่ต้องการกลืนกินดินแดนของท่านหรือ? ขอสวรรค์โปรดทอดทิ้งข้าเถิด หากข้าเคยคิดเช่นนั้น!”
“แต่นี่คือความเชื่อที่แท้จริงของฉัน” เถาเฉียนกล่าว
แม้ว่าเขาจะเสนอที่จะยอมหลายครั้ง แต่
Xuandeก็ไม่อาจยอมรับได้ จากนั้นหมี่จูก็ก้าวเข้ามาพูดว่า “ทหารข้าศึกยังอยู่ใต้กำแพงของเรา ถึงเวลาแล้วที่จะหารือกันว่าจะถอนกำลังอย่างไร เราจะหารือกันเรื่องยอมจำนนในยามสงบสุขกว่านี้”
เสวียนเต๋อกล่าวว่า “ข้าควรเขียนจดหมายถึงโจโฉเพื่อกระตุ้นให้เขายุติการปิดล้อม หากเขาปฏิเสธก็จะมีเวลาเหลือพอที่จะต่อสู้” จึงมีคำสั่งให้ไปควบคุมทหารทั้งสามฝ่ายไม่ให้เคลื่อนไหว พร้อมทั้งส่งทูตไปเยี่ยมโจโฉด้วย
บังเอิญว่าโจโฉกำลังประชุมกับเหล่าแม่ทัพอยู่ ทันใดนั้นก็มีประกาศแจ้งว่ามีทูตคนหนึ่งถือจดหมายสงครามมา จดหมายฉบับนั้นถูกนำเข้ามาและยื่นให้เขา เมื่อเขาเปิดดูก็พบว่าเป็นจดหมายของเล่าปี่
จดหมายเขียนไว้ประมาณนี้:
"นับตั้งแต่พบท่านนอกช่องเขา โชคชะตาได้ส่งพวกเราไปต่างแดน และข้าก็ไม่สามารถแสดงความเคารพท่านได้ ด้วยความอาลัยต่อการจากไปของพระราชบิดาผู้ทรงเกียรติของท่าน เหตุนี้ จึงเป็นเพราะความโหดร้ายของ
จางไคและไม่ใช่ความผิดของ
เต้า กงจูบัดนี้ ขณะที่กลุ่มคนเสื้อเหลืองที่ เหลือ อยู่กำลังก่อกวนมณฑล และ พลพรรคของ
ตงจั๋วมีอำนาจเหนือกว่าในเมืองหลวง ข้าขอให้ท่าน ผู้ทรงเกียรติ ให้ความสำคัญกับตำแหน่งสำคัญของราชสำนักมากกว่าความคับข้องใจส่วนตัว และหันเหกำลังพลของท่านจากการโจมตีมณฑลสวี่ไปสู่การช่วยเหลือรัฐ เช่นนี้เพื่อความสุขของเมืองนั้นและทั่วโลก"
โจโฉระบายความโกรธแค้นออกมาอย่างหนัก “เล่าปี่ นี่ใคร กัน ถึงได้กล้าเขียนมาตักเตือนข้า แถมยังพูดจาเสียดสีอีก”
เขาออกคำสั่งประหารชีวิตผู้ถือจดหมายและเร่งปิดล้อมเมือง แต่กัวเจียกลับโต้แย้งว่า “ เล่าปี่เดินทางมาจากแดนไกลเพื่อช่วยเถาเฉียนเขาพยายามใช้ความสุภาพก่อนที่จะใช้อาวุธ ข้าขอวิงวอนท่านอาจารย์ โปรดตอบด้วยถ้อยคำอันไพเราะ เพื่อที่หัวใจของเขาจะได้สงบสุข หากเช่นนั้นจงบุกโจมตีด้วยกำลังพล เมืองจะล่มสลาย”
โจโฉเห็นว่าคำแนะนำนี้เป็นประโยชน์ จึงละเว้นให้ผู้ส่งสารบอกให้รอก่อนแล้วค่อยนำคำตอบกลับไป ระหว่างนั้นก็มีนักขี่ม้านำข่าวร้ายมาแจ้งลือโป๋ได้บุกโจมตีมณฑลเยี่ยน
เมื่อหลี่เจวี๋ยและกัวซื่อสองทหารของตงจั๋วประสบความสำเร็จในการโจมตีเมืองหลวงลือปู้จึงหนีไปหยวนซู่แต่หยวนซู่กลับมองเขาอย่างไม่ไว้วางใจเพราะความไม่มั่นคงของเขา และปฏิเสธที่จะรับเขาไว้ จากนั้นหยวนเส้าจึงพยายามใช้เขาโจมตีจางเหยียนที่ฉางซานแต่ความสำเร็จนี้ทำให้เขาเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ และท่าทางเย่อหยิ่งของเขาทำให้ผู้บัญชาการคนอื่นๆ ไม่พอใจ หยวน เส้าเกือบ จะประหารชีวิตเขาเสียแล้ว เพื่อหนีจากเรื่องนี้ เขาจึงไปหาจางหยางซึ่งยอมรับเขา
ในช่วงเวลานี้ปังชู่ผู้ซึ่งปกป้อง ครอบครัวของ ลฺหวี่โป๋ตั้งแต่เขาหายตัวไป ได้คืนครอบครัวของเขาให้กับเขา การกระทำดังกล่าวทำให้หลี่เจวี๋ยและกัวซื่อโกรธ แค้น จึงประหารปังชู่และเขียนจดหมายถึง ผู้คุ้มครองของ ลฺหวี่โป๋เพื่อขอรับใช้เขาเช่นกัน เพื่อหนีจากเหตุการณ์นี้ลฺหวี่โป๋จึงต้องหลบหนีอีกครั้ง และครั้งนี้ได้ร่วมมือกับจางเหมี่ยว
เขามาถึงพอดีตอนที่พี่ชายของจางเหมี่ยว กำลังแนะนำ เฉินกง กงกล่าวกับจางเหมี่ยวว่า “จักรวรรดิได้เริ่มแตกแยกแล้ว และเหล่านักรบกำลังยึดครองสิ่งที่พวกเขาทำได้ เป็นเรื่องน่าแปลกที่เจ้าแม้จะมีข้อได้เปรียบมากมายแต่กลับไม่ลงมือเพื่อเอกราชโจโฉได้ออกเดินทางไปโจมตีทางตะวันออกโดยทิ้งเขตแดนของตนเองไว้อย่างไร้การป้องกันลฺหวี่ปู้เป็นหนึ่งในนักรบในยุคนั้น หากเจ้าและเขาร่วมกันโจมตีและยึดครองแคว้นเยียนได้ เจ้าก็สามารถขึ้นครองราชย์ได้”
จางเหมี่ยวรู้สึกพอใจและตั้งใจที่จะลองดู ในไม่ช้าลือปู้ก็ครอบครองมณฑลหยานและพื้นที่ใกล้เคียงได้เกือบทั้งหมด ยกเว้นเพียงสามมณฑลเล็กๆ ที่ได้รับการป้องกันอย่างยากลำบากเฉาเหรินเคยรบมามากมายแต่ก็พ่ายแพ้ทุกครั้ง และผู้ส่งข่าวร้ายก็มาจากเขาเพื่อขอความช่วยเหลือ
โจโฉรู้สึกเสียใจอย่างมาก จึงกล่าวว่า “หากเมืองของข้าสูญสิ้น ข้าก็ไม่มีบ้านให้กลับ ต้องรีบทำอะไรสักอย่างแล้ว”
“สิ่งที่ดีที่สุดคือการเป็นเพื่อนกับ
Liu Beiไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตามและกลับไปยังมณฑล Yan ”
Guo Jiaกล่าว
จากนั้นเขาเขียนจดหมายถึงเล่าปี่มอบจดหมายให้ผู้ส่งสารที่รออยู่ และเก็บค่าย ข่าวที่ว่าข้าศึกได้ออกไปแล้วนั้น สร้างความยินดีอย่างยิ่งแก่ผู้ว่าการใหญ่ต่อมาท่านได้เชิญทหารรักษาการณ์ต่างๆ เข้าเมือง และจัดเตรียมงานเลี้ยงและงานเลี้ยงฉลองเพื่อแสดงความขอบคุณ ในงานเลี้ยงครั้งหนึ่ง เมื่องานเลี้ยงเสร็จสิ้นลง เขาได้ดำเนินแผนการเกษียณอายุของตนเพื่อเอื้อประโยชน์แก่เล่าปี่เขาวางเขาลงบนที่นั่งอันทรงเกียรติสูงสุด แล้วโค้งคำนับต่อผู้อาวุโส จากนั้นจึงกล่าวปราศรัยต่อที่ประชุม
“ข้าแก่ชราและอ่อนแอ บุตรชายทั้งสองของข้าไม่มีความสามารถที่จะดำรงตำแหน่งสำคัญเช่นนี้ได้เล่าปี่ ผู้สูง ศักดิ์สืบเชื้อสายมาจากราชวงศ์ ท่านมีคุณธรรมอันสูงส่งและความสามารถอันยอดเยี่ยม ให้เขารับช่วงต่อการปกครองแคว้นนี้ แล้วข้าจะยอมพักผ่อนเพื่อดูแลสุขภาพของข้าอย่างเต็มใจ” เล่าปี่ตอบว่า “ข้ามาตามคำขอของขงเหวินจู่เพราะเป็นสิ่งที่ถูกต้องแล้วมณฑลสวีรอดพ้นมาได้ แต่ถ้าข้ารับไป โลกคงด่าข้าว่าเป็นคนชั่ว”
หมี่จูกล่าวว่า “เจ้าปฏิเสธไม่ได้ราชวงศ์ฮั่นกำลังล่มสลาย อาณาจักรของพวกเขากำลังพังทลาย และบัดนี้ถึงเวลาแห่งความกล้าหาญและสัญญาณไฟ ที่นี่เป็นเขตที่อุดมสมบูรณ์ มีประชากรหนาแน่น และเจ้าคือบุรุษที่จะปกครองมัน”
“แต่ฉันไม่กล้ายอมรับ”
“ท่านผู้ว่าราชการแผ่นดินเป็นผู้ที่ทนทุกข์ทรมานอย่างยิ่ง” เฉินเติ้ง กล่าว “และไม่อาจมองเห็นปัญหาได้ ท่านไม่อาจปฏิเสธได้ ท่าน”
เสวียน เต๋อกล่าวว่า “ หยวนซู่เป็นตระกูลผู้ปกครอง และตำแหน่งสูงสุดของรัฐถูกจัดขึ้นถึงสี่ครั้งในสามชั่วอายุคน ทั่วทั้งจักรวรรดิเคารพเขา ทำไมจึงไม่เชิญเขามาทำหน้าที่นี้?”
“เพราะเขาคือกระดูกเน่าเปื่อยในหลุมศพอันมืดมิด ไม่น่าพูดถึงเลย โอกาสนี้เป็นของขวัญจากสวรรค์ และคุณจะไม่มีวันเสียใจกับการสูญเสียมันไป” กงหรงกล่าว
กงหรงพูดเช่นนั้นแต่เล่าปี่ ยังคง ปฏิเสธอย่างดื้อรั้นเถาเฉียนอ้อนวอนเขาทั้งน้ำตา “ข้าจะตายถ้าเจ้าทิ้งข้าไป และจะไม่มีใครปิดตาข้า”
“พี่ชาย คุณควรยอมรับข้อเสนอที่ให้มา” กวนยูกล่าว “ทำไมต้องวุ่นวายกันนัก” จางเฟย กล่าว “พวกเราไม่ได้ยึดครองพื้นที่นี้ไว้ เขาต่างหากที่ต้องการมอบพื้นที่นี้ให้กับท่าน” “พวกคุณทุกคนโน้มน้าวให้ฉันทำสิ่งที่ผิด” หลิวเป้ยกล่าว เต้าเฉียน ได้ อ้อนวอนเล่าปี่ ถึง สามครั้งแต่ก็ถูกปฏิเสธถึงสามครั้ง จากนั้นเขาก็กล่าวว่า “ด้วยความที่ตั้งใจแน่วแน่ บางทีเขาอาจจะยินยอมตั้งค่ายที่เซี่ยผิงก็ได้ มันเป็นแค่เมืองเล็กๆ แต่เขาสามารถเฝ้าดูแลเมืองนี้ได้จากที่นั่น”
ทุกคนต่างร้องเป็นเสียงเดียวกันว่าเล่าปี่ยินยอม เขาก็ยอม เมื่องานเลี้ยงฉลองชัยชนะสิ้นสุดลง ถึงเวลาอำลา เมื่อจูหยุนลาไป เล่าปี่ก็ยกมือขึ้นปาดน้ำตาที่ไหลริน สลับกันไปมาขงหรงและผู้นำก็กลับบ้านของตน เมื่อหลิวเป้ยและพี่น้องของเขาย้ายไปอยู่ที่เซียพีพวกเขาซ่อมแซมแนวป้องกันก่อนแล้วจึงออกประกาศเพื่อสงบสติอารมณ์ชาวเมือง ในขณะเดียวกันโจโฉกำลังนำกองทัพของตนกลับไปยังดินแดนของตน เมื่อโจเหรินมาถึงเพื่อแจ้งให้เขาทราบถึงทุกสิ่งที่เกิดขึ้น ได้แก่ลฺหวี่ ปู้ได้นำกองทัพที่แข็งแกร่งด้วยความช่วยเหลือของเฉิน กงและว่า หยานโจวและผู่หยางได้พ่ายแพ้ไปแล้ว และเหลือเพียงจวนเฉิง ตงอา และฟานเท่านั้นที่ยังคงยืนหยัดอยู่จนถึงคนสุดท้าย ต้องขอบคุณไหวพริบร่วมกันของซุนหยูและเฉิงหยู
“เท่าที่ข้ารู้เกี่ยวกับชายคนนี้” โจโฉประกาศ “ ลือโป๋อาจดูองอาจ แต่ไร้เล่ห์เหลี่ยม ไม่น่ากังวลเลย” และทรงออกคำสั่งให้กองทัพตั้งค่ายอยู่ที่นั่น ระหว่างที่ทรงเรียกเหล่าแม่ทัพมาประชุมสภาสงคราม
ครั้นลื้อปู้ทราบว่าโจโฉกำลังนำทัพกลับและผ่านเมืองเต็งไปแล้ว จึงเรียกแม่ทัพสองนาย คือเสว่หลานและหลี่เฟิงมา แล้วกล่าวว่า “ข้าตั้งใจจะให้พวกเจ้าสองคนมาช่วยงาน รวบรวมทหารหนึ่งหมื่นนายไปยึดเมืองหยานโจว ข้าจะนำทัพไปตีโจโฉ ให้กระจุย ”
พวกเขาเห็นด้วย แต่แล้วเฉินกงก็รีบเข้ามาพูดว่า “ท่านนายพล ท่านจะไปที่ไหนถึงยอมสละหยานโจว?”
“ข้าตั้งใจจะตั้งค่ายทหารไว้ที่ผู่หยาง” ลั่วปู้ตอบ “เพื่อที่จะวางโจโฉไว้ระหว่างกองไฟสองกอง”
“เราทำได้ดีกว่านี้” เฉินกง กล่าว “ท่านน่าจะให้เสว่หลานอยู่ที่นี่เพื่อยึดเมืองหยานโจวไว้ แต่ทางตอนใต้ของที่นี่ 180 ลี้ มีเส้นทางอันตรายผ่านไท่ซาน ท่านควรส่งกำลังพลหนึ่งหมื่นนายไปซุ่มโจมตีที่นั่น เมื่อได้ยินว่าหยานโจวพ่ายแพ้โจโฉจะรีบเร่งเคลื่อนพลไปตามเส้นทางนั้น หากรอจนกองทัพผ่านไปครึ่งหนึ่งแล้วจึงโจมตี ท่านก็สามารถยึดกองทัพของเขาได้ในการโจมตีครั้งเดียว”
แต่ลั่วปู้กลับตอบเพียงว่า “การตั้งแคมป์ของฉันที่ผู่หยางก็ใช้ได้เหมือนกัน อะไรทำให้คุณคิดว่าล้มเหลวล่ะ” และไม่ฟังคำแนะนำของเฉินกง เขาจึงปล่อยให้ เซว่หลานควบคุมหยานโจวและเดินจากไป
ไม่นานนัก ขณะที่โจโฉกำลังเข้าใกล้ถนนสายนั้นที่ตัดผ่านไท่ซานกัวเจียก็กล่าวว่า “เราควรหยุดได้แล้ว ข้าเกรงว่าจะมีการซุ่มโจมตีที่นี่” แต่โจโฉกลับหัวเราะและกล่าวว่า “คนไร้สมองอย่างลฺหวี่ปู้คงได้แต่สั่งเสว่หลานให้ยึดเหนี่ยวหยานโจวไว้ระหว่างที่เคลื่อนพลไปยังผู่หยาง แล้วเขาจะมาซุ่มโจมตีที่นี่ได้อย่างไรกัน?” แล้วเขาก็สั่งให้โจเหรินนำทัพบางส่วนไปล้อมหยานโจว ขณะที่เขานำทัพที่เหลือเดินทัพอย่างรวดเร็วไปโจมตีลฺหวี่ปู้หยาง
เมื่อเฉินกงได้ยินว่ากองทัพของโจโฉ ใกล้เข้ามา จึงเสนอแผนใหม่ โดยกล่าวว่า “ทหารของ โจโฉคงจะอ่อนล้าหลังจากเดินทัพมาไกลขนาดนี้ เราควรสู้รบทันทีดีกว่าปล่อยให้พวกเขาฟื้นกำลังและกำลังใจ” ลือโป๋ตอบว่า “เหตุใดข้าผู้สามารถขี่ม้าข้ามแผ่นดินอันกว้างใหญ่ไพศาลเช่นนี้ จะต้องมาวิตกกังวลเกี่ยวกับโจโฉ ? ปล่อยให้เขาตั้งถิ่นฐานอยู่ในค่ายของเขา แล้วข้าจะจับเขาเอง”
โจโฉจึงได้เข้าเฝ้าผู่หยางและตั้งค่ายอยู่ใกล้ๆ วันรุ่งขึ้น เขาจึงนำทัพออกไปจัดทัพในสนามรบโจโฉ นั่งคร่อมม้าใต้ธงประจำป้อมที่ประตูค่ายของตน มองดู กองทัพของ ลฺหวี่ ปู้ เข้ามาด้วย กองทัพทั้งหมดมีห้าหมื่นนาย เสียงกลองสะเทือนสะเทือนไปทั่วสนามรบ พวกเขาจัดทัพเป็นวงกลม ลฺหวี่ปู้ขี่ม้านำหน้า ขนาบข้างด้วยนายทหารสองคน คนแรกเป็นชาวอำเภอหม่าอี้ในสังกัดกองบัญชาการเหยียนเหมิน จางเหลียวเรียกตัวเองว่าเหวินหยวนส่วนอีกคนชื่อจางปาเรียกตัวเองว่าเสวียนเกาตามมาด้วยนายทหารอีกหกคน ได้แก่ห่าวเหมิงเฉา ซิ งเฉิงเหลียนเว่ยซูซ่งเซียนและโห่วเฉิง
โจโฉชี้ไปที่คู่ต่อสู้แล้วถามว่า “เจ้ากับข้าไม่ได้ทะเลาะกัน ทำไมเจ้าถึงขโมยจังหวัดและกองบัญชาการของข้าไป”
“มนุษย์ทุกคนมีสิทธิ์ได้รับส่วนแบ่งในปราสาทของฮั่น” ลือโป้แย้ง “ทำไมเจ้าถึงต้องเก็บมันทั้งหมดด้วยล่ะ”
ทันใดนั้นเขาก็เรียกจางปา ให้ ขี่ม้าออกมาและท้าทายเยว่จิ้นขี่ม้า จาก ทางฝั่งโจโฉออกไปรับการประลอง ม้าทั้งสองตัวพุ่งเข้าหากัน หอกสองเล่มถูกยกขึ้นพร้อมกัน ทั้งคู่แลกหมัดกันมากกว่าสามสิบครั้งโดยที่ทั้งสองฝ่ายไม่ได้เปรียบกัน จากนั้นเซี่ยโหวตุนก็ตบหลังม้าแล้วขี่ม้าออกไปช่วยเพื่อน ขณะที่จางเหลียว ออกมา จาก ทางฝั่งของ ลือปู้เพื่อตัดขาดเขา และทั้งคู่ก็ต่อสู้กันอย่างดุเดือดเช่นกัน
บัดนี้เลือดเนื้อเชื้อไขของเขาพลุ่ง พล่าน ลือโป๋ก็ยกหอกขึ้นและเร่งม้าศึกให้พุ่งเข้าโจมตีขบวนทัพของข้าศึกเซียโห่วตุนและเยว่จิ้นต่างพากันหลบหนี ขณะที่ลือโป๋รุกคืบไปข้างหน้า กองทัพของ โจโฉพ่ายแพ้อย่างย่อยยับ พวกเขาถอยทัพไปสามสิบสี่สิบลี้ ขณะที่ลือโป๋นำกำลังพลของตนกลับค่าย
หลังจากพ่ายแพ้ไปครั้งหนึ่งโจโฉก็กลับไปยังค่ายเพื่อประชุมหารือกับเหล่าแม่ทัพอีกครั้งอวี้จิ้นกล่าวว่า “วันนี้ข้าสังเกตเห็นจากยอดเขาว่าลือโป๋มีค่ายอีกแห่งทางตะวันตกของผู่หยาง แต่กลับไม่มีกำลังพลเลย คืนนี้พวกเขาคงคิดว่าเราหนีไปไกลแล้ว คงไม่เตรียมการป้องกันใดๆ ทำไมไม่นำทหารไปโจมตีค่ายนั้นล่ะ? ถ้าเรายึดได้ กองทัพของ ลือโป๋คงหวั่นไหวแน่ นั่นเป็นแผนการที่ดีที่สุด”
โจโฉทำตามคำแนะนำของเขา เขานำม้าและทหารราบที่คัดสรรแล้วจำนวนสองหมื่นตัว ภายใต้การบังคับบัญชาของโจหง หลี่เตียนเหมาเจี๋ยลฺหวี่เฉียนอวี้จิ้นและเตียนเว่ยออกเดินทางในคืนนั้นตามเส้นทางข้างเคียงเพื่อโจมตีค่าย ขณะเดียวกันลือโป๋กำลังแสดงความยินดีกับลูกน้องที่ค่ายหลักเฉินกงบอกเขาว่า “ค่ายตะวันตกเป็นสถานที่สำคัญ หากโจโฉเปิดฉากโจมตีแบบไม่ทันตั้งตัว เจ้าจะทำอย่างไร” ลือโป๋ตอบว่า “วันนี้เขาแพ้ไปแล้วหนึ่งศึก จะกล้ากลับมาอีกจริงหรือ”
“ โจโฉเป็นแม่ทัพที่เก่งกาจที่สุด” เฉินกงยืนยัน “เราต้องใช้มาตรการป้องกันเขาไม่ให้บุกโจมตีในจุดที่เราไม่ได้เตรียมการ” ดังนั้นลือโปจึงให้เกาซุ่นนำเว่ยสวีและโฮ่วเฉิงนำทัพไปคุ้มกันค่ายตะวันตก พอพลบค่ำโจโฉก็นำทัพไปยังค่ายตะวันตกและเปิดฉากโจมตีจากทุกทิศทุกทาง ทนไม่ไหว ทหารในค่ายจึงกระจัดกระจายหนีไป โจโฉจึงยึดค่ายได้ จนกระทั่งถึงยามสี่ของคืนนั้น เกาซุนจึงมาถึงพร้อมกับกำลังเสริม เขานำทัพบุกเข้าโจมตี ขณะที่โจโฉกำลังนำทัพของตนเองออกไปอีกครั้ง ทั้งสองฝ่ายปะทะกันอย่างสับสน ทันใดนั้นรุ่งสาง เสียงกลองดังกึกก้องมาจากทางทิศตะวันตก ผู้คนต่างรายงานว่าลือปู้ได้นำทัพของตนมายังพื้นที่นั้นแล้วโจโฉจึงละทิ้งค่ายเพื่อถอยทัพ
จากด้านหลังเกาชุนนำเว่ยซูและโฮ่วเฉิงไล่ตามกองทัพของโจโฉ จากด้านหน้า ลือโป๋นำกำลังที่เหลือบุกเข้าหา เมื่อหยู่จิ้นและเยว่จิ้นโจมตีจากสองฝั่งยังไม่สามารถสกัดกั้นการรุกคืบของลือโป๋ได้ โจโฉจึงหันกลับไปทางเหนือ กองกำลังอีกกองหนึ่งเดินทัพออกมาจากด้านหลังเนินเขา ใต้จางเหลียวทางซ้ายและจางปาทางขวาโจโฉสั่งให้ลือเฉียนและโจหงต่อสู้กับพวกเขา แต่เมื่อการต่อสู้มุ่งหน้าสู่พวกเขาโจโฉเปลี่ยนทิศทางอีกครั้งและหนีไปทางตะวันตก ทันใดนั้นก็มีเสียงโห่ร้องดังขึ้นอีกครั้งในขณะที่กองกำลังอีกกลุ่มหนึ่งปรากฏตัวขึ้น เพราะห่าวเห มิ งเฉาซิงเฉิงเหลียนและซ่งเซียนได้กีดขวางทางนี้ไว้
บัดนี้เหล่าทหารของโจโฉ กำลังต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอด โดยมี โจโฉเป็นผู้นำทัพบุกเข้าโจมตีแนวข้าศึก ทว่าเสียงกระทบของไม้ พลธนูของข้าศึกก็เริ่มยิงธนูใส่พวกเขาเป็นชุด โจโฉ ยังคิดจะหนีไม่พ้น จึงร้องออกมาว่า “ใครก็ได้ ช่วยข้าด้วย!”
แม่ทัพคนหนึ่งของเขารีบควบม้าออกไป มันคือเตียนเว่ยถือหอกเหล็กคู่หนึ่ง “อย่ากลัวเลย ท่านชาย!” เขาร้องออกมา แล้วกระโดดลงจากหลังม้า แทงหอกลงดิน หยิบดาบสั้นออกมาหนึ่งโหลซึ่งถืออยู่ในมือ เขาหันหน้าไปทางผู้ติดตามและกล่าวว่า “เมื่อพวกอันธพาลอยู่ห่างจากข้าสิบก้าว จงเรียกให้ออกมา”
จากนั้นเขาก็ก้าวเดินอย่างสง่างาม เดินไปข้างหน้าโดยไม่สนใจลูก ศรที่พุ่งเข้ามา พลม้าของ ลือโป๋ หลายสิบนาย ควบม้าเข้าหาเขา และขณะที่พวกเขาเข้าใกล้ เหล่าผู้ติดตามก็ตะโกนว่า “สิบก้าว!”
“ห้าโมงแล้วโทร!” เตียนเหว่ยตะโกนกลับ ขณะนี้ “ห้าก้าว!” แล้วเตียนเว่ยก็เหวี่ยงใบมีดออกไป ทุกครั้งที่เหวี่ยงออกไป ก็มีชายคนหนึ่งร่วงลงจากอานม้า และลูกดอกก็ไม่พลาดแม้แต่ครั้งเดียว
เพียงชั่วพริบตา เหล่าทหารม้าราวสิบกว่านายก็ล้มตายลง ส่วนที่เหลือก็วิ่งหนีไปเตียนเว่ยรีบขึ้นหลังม้า วางหอกคู่หนึ่ง แล้วพุ่งเข้าใส่ข้าศึก ด้วยความที่ทนไม่ไหว แม่ทัพทั้งสี่ของ ลือปู้จึงวิ่งหนีไปคนละทาง บัดนี้เตียนเว่ยได้ฝ่าแนวข้าศึกและช่วยโจโฉออกไปแล้ว เมื่อ แม่ทัพและทหารคนอื่นๆ ของ โจโฉตามทัน พวกเขาก็เดินตามทางกลับไปยังค่ายของตน
ขณะที่พวกเขากำลังมองดูท้องฟ้ามืดลง เสียงตะโกนก็ดังขึ้นจากด้านหลัง ขณะที่ลือโป๋ควบม้าตามหลังมา ถือหอกไว้ในมือ “หยุดเดี๋ยวนี้นะ พวกโจรโจ!”
ตอนนั้นพวกผู้ชายก็อ่อนล้ามาก และม้าก็อ่อนล้ามาก ต่างพากันมองหน้ากันด้วยความตกตะลึง แล้ววิ่งหนีไปทันที
ร
