หน้าต่างที่ ๒ / ๑๒ อรรถกถา ขุททกนิกาย พุทธวงศ์ รัตนะจงกรมกัณฑ์ อัพภันตรนิทาน

 อรรถกถา ขุททกนิกาย พุทธวงศ์ รัตนะจงกรมกัณฑ์ เนื้อความในพระไตรปิฎก เนื้อความในอรรถกา มีทั้งหมด ๑๒ หน้าต่าง. อรรถกถาหน้าต่างที่ [๑] [๒] [๓] [๔] [๕] [๖] [๗] [๘] [๙] [๑๐] [๑๑] [๑๒]

พรรณนารัตนจังกมนกัณฑ์

หน้าต่างที่ ๑/๑๒ อรรถกถา ขุททกนิกาย พุทธวงศ์ รัตนะจงกรมกัณฑ์ มธุรัตถวิลาสินี

 อรรถกถา ขุททกนิกาย พุทธวงศ์ รัตนะจงกรมกัณฑ์ เนื้อความในพระไตรปิฎก เนื้อความในอรรถกา มีทั้งหมด ๑๒ หน้าต่าง. อรรถกถาหน้าต่างที่ [๑] [๒] [๓] [๔] [๕] [๖] [๗] [๘] [๙] [๑๐] [๑๑] [๑๒]

ขอนอบน้อมแด่พระผู้มีพระภาคอรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้าพระองค์นั้น 

กถาปรารภคัมภีร์

                ข้าพเจ้าขอนอบน้อมพระพุทธเจ้า ผู้มีพระญาณ 

          อันหาที่สุดมิได้ มีพระกรุณาเป็นที่อาศัย ทรงทำลาย 

          มลทิน มีพระหฤทัยมั่นคง อำนวยประโยชน์เกื้อกูล. 

          ขอนอบน้อมพระธรรมอันประเสริฐ เครื่องป้องกันภพ. 

          ขอนอบน้อมพระสงฆ์ ผู้ปราศจากมลทินและเป็นบ่อเกิดคุณความดี. 

          ท่านพระสารีบุตรผู้เป็นธรรมเสนาบดี แม่ทัพ 

          ธรรม ผู้เป็นเอตทัคคะ เป็นผู้เลิศกว่าเหล่าพุทธสาวก 

          ทางปัญญา ได้ทูลถามพระศาสดาผู้เป็นพระธรรมราชา 

          จอมทัพธรรมผู้ทรงถึงฝั่ง ที่หาขอบเขตมิได้ ผู้ไร้มลทิน 

          ถึงพุทธวงศ์ใด ท่ามกลางหมู่พระประยูรญาติ. พุทธวงศ์ 

          ใด อันพระตถาคต วงศ์ผู้ตรัสรู้ดี วงศ์พระผู้บริสุทธิ์ดี 

          ผู้มีสมาธิเป็นธรรมเครื่องอยู่ ผู้เป็นนายกพิเศษ ทรง 

          เปิดโอกาสประกาศไว้แล้ว ณ ท่ามกลางหมู่พระประยูรญาตินี้. 

          เหล่าโอรสพระสุคต ไม่ทำลำดับบาลี และอรรถ 

          แห่งบาลีให้เสื่อมเสีย ช่วยกันรวบรวมตามที่ศึกษาสดับ 

          ฟังสืบต่อเรื่องกันมา จนตราบเท่าปัจจุบันนี้. 

          เพราะเหตุที่การพรรณนาพุทธวงศ์นั้นนั่นแล 

          อันไม่ขาดสายแห่งพระสัมพุทธะผู้ประเสริฐ ซึ่งเป็น 

          เรื่องไม่ตาย ฟังกันได้ให้เกิดความเลื่อมใสและปัญญา 

          แก่ชนทั้งหลายทุกเมื่อ เป็นไปตามลำดับ. 

          ฉะนั้น ข้าพเจ้าอันท่านพุทธสีหะ ผู้ยินดีใน 

          พระสัทธรรมโดยเคารพ อันคุณมีศีลเป็นต้นบันดาล 

          ใจ อ้อนวอนแล้วจึงจักเริ่มพรรณนาพุทธวงศ์นั้น เพื่อ 

          กำจัดความชั่วร้าย ของชนทั้งหลายทุกเมื่อ เพื่อความ 

          ตั้งมั่นแห่งพระพุทธศาสนา เพื่อความเกิดและเจริญ 

          แห่งบุญ แม้ของข้าพเจ้าเอง และเพื่อยังมหาชนให้เลื่อมใส. 

          ก็การพรรณนาพุทธวงศ์โดยสังเขปนี้ อาศัยทาง 

          บาลีที่มาจากสำนักมหาวิหาร ละโทษคือการปะปนกัน 

          เสีย จักเป็นสาระ. แต่เพราะเหตุที่ในที่นี้ ไม่มีเรื่องที่ 

          ควรฟัง ที่จะเป็นเครื่องยังผู้ยินดีในพระพุทธคุณให้ 

          เลื่อมใส เป็นเครื่องลอยบาป ซึ่งเป็นมลทินใหญ่ นอก 

          จากเรื่องพุทธวงศ์ ฉะนั้นแล ขอท่านทั้งหลายจงเป็น 

          ผู้ประกอบอยู่ในสมาธิโดยเคารพ ละความฟุ้งซ่าน ไม่ 

          มีจิตเป็นอื่น จงตั้งโสตประสาทดังภาชนะทองรองรับ 

          สดับมธุรสของข้าพเจ้าผู้กำลังกล่าวพรรณนา. 

                ก็กถาพรรณนาพุทธวงศ์ ควรที่จะมัจจะคนที่ 

          ต้องตาย เป็นผู้รู้จะต้องละกิจอื่นเสียให้หมดแล้ว ฟัง 

          ก็ดี กล่าวก็ดี ในที่นี้ได้ตลอดกาลเป็นนิจ โดยเคารพ 

                ด้วยว่ากถานี้ แต่งได้แสนยากแล. 

         ควรกำหนดพุทธวงศ์ก่อน เพราะในคาถาปรารภนั้น ข้าพเจ้ากล่าวไว้ว่า กถาพรรณนาพุทธวงศ์จักเป็นสาระดังนี้ ก็การกำหนดในพุทธวงศ์นั้นมีดังนี้ การกล่าวประเพณีอย่างพิศดาร โดยปริเฉทมีกัปปปริเฉทเป็นต้นอันเกิดขึ้นแต่พระพุทธเจ้า ๒๕ พระองค์ ซึ่งเสด็จอุบัติใน ๔ อสงไขยกำไรแสนกัป นับถอยหลังแต่กัปนี้ไป พึงทราบว่า ชื่อว่าพุทธวงศ์.

พุทธวงศ์กำหนดด้วยปริเฉท

         ก็พุทธวงศ์นั้น ท่านกำหนดไว้เป็นปริเฉท ๒๒ ปริเฉท ที่มาตามบาลีเหล่านี้คือ 

         ๑. กัปปปริเฉท ตอนว่าด้วย กัป 

         ๒. นามปริเฉท ตอนว่าด้วย พระนาม 

         ๓. โคตตปริเฉท ตอนว่าด้วย พระโคตร 

         ๔. ชาติปริเฉท ตอนว่าด้วย พระชาติ 

         ๕. นครปริเฉท ตอนว่าด้วย พระนคร 

         ๖. ปิตุปริเฉท ตอนว่าด้วย พระพุทธบิดา 

         ๗. มาตุปริเฉท ตอนว่าด้วย พระพุทธมารดา 

         ๘. โพธิรุกขปริเฉท ตอนว่าด้วย ต้นไม้เป็นที่ตรัสรู้ 

         ๙. ธัมมจักกัปวัตตนปริเฉท ตอนว่าด้วย การประกาศพระธรรมจักร 

         ๑๐. อภิสมยปริเฉท ตอนว่าด้วย การตรัสรู้ 

         ๑๑. สาวกสันนิบาตปริเฉท ตอนว่าด้วย การประชุมพระสาวก 

         ๑๒. อัคคสาวกปริเฉท ตอนว่าด้วย พระอัครสาวก 

         ๑๓. อุปัฏฐากปริเฉท ตอนว่าด้วย พุทธอุปัฏฐาก 

         ๑๔. อัครสาวิกาปริเฉท ตอนว่าด้วย พระอัครสาวิกา 

         ๑๕. ปริวารภิกขุปริเฉท ตอนว่าด้วย ภิกษุบริวาร 

         ๑๖. รังสิปริเฉท ตอนว่าด้วย พุทธรังสี 

         ๑๗. สรีรปริมาณปริเฉท ตอนว่าด้วย ขนาดพระพุทธสรีระ 

         ๑๘. โพธิสัตตาธิการปริเฉทตอนว่าด้วย บารมีของพระโพธิสัตว์ 

         ๑๙. พยากรณปริเฉท ตอนว่าด้วย การพยากรณ์ 

         ๒๐. โพธิสัตตปณิธานปริเฉท ตอนว่าด้วย การตั้งความปรารถนาของพระโพธิสัตว์ 

         ๒๑. อายุปริเฉท ตอนว่าด้วย พระชนมายุ 

         ๒๒. ปรินิพพานปริเฉท ตอนว่าด้วย การเสด็จปรินิพพาน. 

         ก็แม้ว่าวาระมากวาระที่ท่านมิได้ยกไว้โดยบาลี ก็พึงนำมาไว้ในกถานี้ด้วย. วาระนั้นเป็นอันท่านกำหนดไว้เป็นปริเฉท ๑๐ ปริเฉท คือ 

         ๑. อคารวาสปริเฉท ตอนว่าด้วย การอยู่ครองเรือน 

         ๒. ปาสาทัตตยปริเฉท ตอนว่าด้วย ปราสาท ๓ ฤดู 

         ๓. นาฏกิตถีปริเฉท ตอนว่าด้วย สตรีนักฟ้อน 

         ๔. อัคคมเหสีปริเฉท ตอนว่าด้วย พระอัครมเหสี 

         ๕. ปุตตปริเฉท ตอนว่าด้วย พระโอรส 

         ๖. ยานปริเฉท ตอนว่าด้วย พระราชยาน 

         ๗. อภินิกขมนปริเฉท ตอนว่าด้วย อภิเนษกรมณ์ 

         ๘. ปธานปริเฉท ตอนว่าด้วย ทรงบำเพ็ญเพียร 

         ๙. อุปัฏฐากปริเฉท ตอนว่าด้วย พุทธอุปัฏฐาก 

         ๑๐. วิหารปริเฉท ตอนว่าด้วย พุทธวิหาร 

               แต่ครั้นแสดงวาระมากวาระ แม้นั้น ตามฐาน แล้ว ก็จักกล่าวแต่โดยสังเขปในที่นั้นๆ. 

         พุทธวงศ์นั้น ข้าพเจ้ากำหนดไว้ดังนี้ว่า 

                พุทธวงศ์นี้ใครแสดง แสดงที่ไหน แสดงเพื่อประโยชน์แก่ใคร แสดงเพื่ออะไร แสดงเมื่อไร คำของ ใคร ใครนำสืบมา. 

                ครั้นกล่าววิธีนี้โดยสังเขปหมดก่อนแล้วภายหลัง จึงจักทำการพรรณนาความแห่งพุทธวงศ์. 

         ในคาถานั้น บทว่า เกนายํ เทสิโต ได้แก่ 

         ถามว่า พุทธวงศ์นี้ใครแสดง 

         ตอบว่า พระตถาคต ผู้สำรวจด้วยพระญาณ อันไม่ติดขัดในธรรมทั้งปวง ทรงทศพลญาณ ทรงแกล้วกล้าในเวสารัชญาณ ๔ จอมทัพธรรม เจ้าของแห่งธรรม ผู้เป็นสัพพัญญู สัมมาสัมพุทธเจ้าทรงแสดงแล้ว. 

         ถามว่า ทรงแสดงที่ไหน. 

         ตอบว่า พระตถาคตเจ้า ซึ่งกำลังเสด็จจงกรม เหนือรัตนจงกรมอันเป็นจุดที่ชุมนุมดวงตาของเทวดาและมนุษย์ งดงามน่าทอดทัศนายิ่งนัก ทรงแสดง ณ นิโครธารามมหาวิหาร ใกล้กบิลพัศดุ์มหานคร. 

         ถามว่า และทรงแสดงเพื่อประโยชน์แก่ใคร. 

         ตอบว่า ทรงแสดงเพื่อประโยชน์แก่พระประยูรญาติ ๘๒,๐๐๐ และแก่เทวดาและมนุษย์หลายโกฏิ. 

         ถามว่า ทรงแสดงเพื่ออะไร. 

         ตอบว่า ทรงแสดงเพื่อช่วยสัตว์โลกให้ข้ามโอฆะทั้ง ๔. 

         ถามว่า ทรงแสดงเมื่อไร.

การอยู่จำพรรษาของพระพุทธเจ้า

         ตอบว่า ความจริง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับไม่ประจำอยู่ ๒๐ พรรษา ในปฐมโพธิกาล ที่ใดๆ เป็นที่ผาสุก ก็เสด็จไปประทับอยู่ ณ ที่นั้นๆ นั่นแหละ คือ 

         ๑. พรรษาแรก ทรงประกาศพระธรรมจักร ณ ป่าอิสิปตนะ ให้เหล่าพรหม ๑๘ โกฏิดื่มน้ำอมฤต ประทับอยู่ ณ ป่าอิสิปตนะ มิคทายวัน กรุงพาราณสี. 

         ๒. พรรษาที่ ๒ ประทับอยู่ ณ พระเวฬุวันมหาวิหาร กรุงราชคฤห์.

         ๓. พรรษาที่ ๓ ที่ ๔ ก็ประทับอยู่ ณ พระเวฬุวันมหาวิหารนั้นเหมือนกัน. 

         ๔. พรรษาที่ ๕ ประทับอยู่ ณ กูฏาคารศาลาป่ามหาวันกรุงเวสาลี. 

         ๕. พรรษาที่ ๖ ประทับอยู่ ณ มกุลบรรพต. 

         ๖. พรรษาที่ ๗ ประทับอยู่ ณ ดาวดึงส์พิภพ. 

         ๗. พรรษาที่ ๘ ประทับอยู่ ณ เภสกฬาวัน สุงสุมารคิรี แคว้นภัคคะ. 

         ๘. พรรษาที่ ๙ ประทับอยู่ ณ กรุงโกสัมพี. 

         ๙. พรรษาที่ ๑๐ ประทับอยู่ ณ ราวป่าปาลิเลยยกะ. 

         ๑๐. พรรษาที่ ๑๑ ประทับอยู่ ณ บ้านพราหมณ์ ชื่อนาฬา. 

         ๑๑. พรรษาที่ ๑๒ ประทับอยู่ ณ เมืองเวรัญชา. 

         ๑๒. พรรษาที่ ๑๓ ประทับอยู่ ณ จาลิยบรรพต. 

         ๑๓. พรรษาที่ ๑๔ ประทับอยู่ ณ พระเชตวันมหาวิหาร. 

         ๑๔. พรรษาที่ ๑๕ ประทับอยู่ ณ กบิลพัศดุ์มหานคร. 

         ๑๕. พรรษาที่ ๑๖ ทรงทรมานอาฬวกยักษ์ ให้สัตว์ ๘๔,๐๐๐ ดื่มน้ำอมฤต ประทับอยู่ ณ เมืองอาฬวี. 

         ๑๖. พรรษาที่ ๑๗ ประทับอยู่ ณ กรุงราชคฤห์. 

         ๑๗. พรรษาที่ ๑๘ ประทับอยู่ ณ จาลิยบรรพต. 

         ๑๘. พรรษาที่ ๑๙ ก็ประทับอยู่ ณ จาลิยบรรพตเหมือนกัน. 

         ๑๙. พรรษาที่ ๒๐ ประทับอยู่ ณ กรุงราชคฤห์นั่นเอง. 

         ด้วยเหตุนั้น ข้าพเจ้าจึงกล่าวว่า ความจริง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ไม่ประจำ ๒๐ พรรษาในปฐมโพธิกาล ที่ใดๆ เป็นที่ผาสุก ก็เสด็จไปประทับอยู่ ณ ที่นั้นๆ นั่นแล. 

         แต่นับตั้งแต่นั้นไป ก็ประทับอยู่เป็นประจำ ณ พระเชตวันมหาวิหารและบุพพาราม ใกล้กรุงสาวัตถี. 

         ก็เมื่อใด พระศาสดาเป็นพระพุทธเจ้า เสด็จจำพรรษาแรก ณ ป่าอิสิปตนะมิคทายวัน เขตกรุงพาราณสี ออกพรรษา ปวารณาแล้ว เสด็จไปยังตำบลอุรุเวลา จำพรรษาไตรมาส ณ ที่นั้น ทรงทรมาณชฎิลสามพี่น้อง ทำภิกษุจำนวนหนึ่งพันรูปเป็นบริวาร แล้วเสด็จไปกรุงราชคฤห์กลางเดือนผุสสมาส ประทับอยู่ ณ ที่นั้นสองเดือน เมื่อนั้น เมื่อพระองค์เสด็จออกจากกรุงพาราณสี ก็กินเวลาเข้าไปห้าเดือน. ล่วงฤดูหนาวไปสิ้นทั้งฤดู นับแต่วันที่ท่านพระอุทายีเถระมาถึง ก็ล่วงไป ๗-๘ วัน. 

         ก็ท่านพระอุทายีเถระนั้น ในราวกลางเดือนผัคคุน [เดือน ๔] ก็ดำริว่า ฤดูเหมันต์ล่วงไปทั้งฤดู ฤดูวสันต์ก็มาถึงแล้ว เป็นสมัยควรที่พระตถาคตจะเสด็จไปกรุงกบิลพัศดุ์ได้ ท่านครั้นดำริอย่างนี้แล้วจึงกล่าวพรรณาการเสด็จไปด้วยคาถา ๖๐ คาถา เพื่อประโยชน์แก่องค์พระศาสดาจะเสด็จไปยังพระนครแห่งสกุล.

         ครั้งนั้น พระศาสดาทรงสดับคำของท่าน มีพระพุทธประสงค์จะทรงทำการสงเคราะห์พระประยูรญาติ จึงแวดล้อมด้วยพระขีณาสพหมดด้วยกันสองหมื่นรูป คือที่เป็นกุลบุตรชาวอังคะและมคธะหมื่นรูป ที่เป็นกุลบุตรชาวกรุงกบิลพัสดุ์หมื่นรูป นับจากกรุงราชคฤห์ถึงกรุงกบิลพัศดุ์ ระยะทาง ๖๐ โยชน์ สองเดือนจึงถึง ได้ทรงทำยมกปาฏิหาริย์ เพื่อให้พระญาติทั้งหลายถวายบังคม ณ กรุงกบิลพัสดุ์นั้น. 

         ครั้งนั้น พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงแสดงพุทธวงศ์นี้. 

         ถามว่า คำของใคร. 

         ตอบว่า พระดำรัสของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าพระองค์เดียว ไม่ทั่วไปแก่พระสาวกและพระปัจเจกพุทธเจ้า. 

         ถามว่า ใครนำมาเล่า. 

         ตอบว่า อาจารย์นำสืบๆ กันมา. 

         จริงอยู่ พุทธวงศ์นี้อันพระเถระทั้งหลายเป็นต้นอย่างนี้ คือ พระสารีบุตรเถระ พระภัททชิ พระติสสะ พระสิคควะ พระโมคคัลลีบุตร พระสุทัตตะ พระธัมมิกะ พระทาสกะ พระโสณกะ พระเรวตะ นำสืบกันมาถึงสังคายนาครั้งที่ ๓ แม้ต่อแต่นั้นไป ศิษยานุศิษย์ของพระเถระเหล่านั้นนั่นแหละก็ช่วยกันนำมา เหตุนั้นจึงควรทราบว่า อาจารย์นำสืบๆ กันมาตราบเท่าปัจจุบันนี้ อย่างนี้ก่อน. 

         คาถานี้ 

         พุทธวงศ์นี้ใครแสดง แสดงที่ไหน แสดงเพื่อประโยชน์แก่ใคร แสดงเพื่ออะไร แสดงเมื่อไร คำของใคร และใครนำสืบกันมา.

         เป็นอันมีความตามที่ข้าพเจ้ากล่าวแล้ว ด้วยกถามีประมาณเท่านี้.

นิทานกถา                พาหิรนิทาน

         บัดนี้จะพรรณาความแห่งพุทธวงศ์นั้นที่นำกันสืบมาอย่างนี้ ก็เพราะเหตุที่การพรรณาความนี้จำต้องแสดงนิทาน ๓ เหล่านี้คือ ทูเรนิทาน อวิทูเรนิทานและสันติเกนิทานแล้วพรรณนา จึงชื่อว่าเป็นอันพรรณนาด้วยดี และชื่อว่าผู้ที่ฟังนิทานนั้นรู้เรื่องได้ เพราะรู้มาตั้งแต่ต้นเหตุที่เกิด ฉะนั้น ข้าพเจ้าจักแสดงนิทานเหล่านั้นแล้ว จึงจักพรรณนา. 

         ในนิทานนั้น พึงทราบปริเฉทตอนของนิทานเหล่านั้น เริ่มตั้งแต่ต้นก่อน การแสดงความโดยสังเขป ในนิทานนั้นดังนี้ ตั้งแต่พระมหาสัตว์บำเพ็ญบารมี แทบเบื้องบาทของพระทศพลพุทธเจ้าพระนามว่าทีปังกร จนจุติจากอัตภาพเป็นพระเวสสันดรแล้ว บังเกิดในภพดุสิต. กถาที่เป็นไปเพียงเท่านั้น ชื่อว่าทูเรนิทาน. 

         ตั้งแต่จุติจากภพดุสิต จนเกิดพระสัพพัญญุตญาณ ที่โพธิมัณฑสถาน. กถาที่เป็นไปเพียงเท่านั้น ชื่อว่าอวิทูเรนิทาน. 

         ตั้งแต่ทรงบรรลุพระสัพพัญญุตญาณ ณ มหาโพธิมัณฑสถาน จนถึงเตียงเป็นที่ปรินิพพาน ในระหว่างนี้ พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ ณ ที่ใดๆ ที่นั้นๆ เช่นว่า สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ ณ พระเชตวันวิหาร อารามของท่านอนาถปิณฑิกคฤหบดี กรุงสาวัตถี ว่าประทับอยู่ ณ พระเวฬุวัน กลันทกนิวาปสถาน กรุงราชคฤห์ และว่าประทับอยู่ ณ กูฏาคารศาลา ป่ามหาวัน กรุงเวสาลีดังนี้ พึงทราบว่า ชื่อว่าสันติเกนิทาน. 

         การพรรณนาพาหิรนิทาน นิทานนอก ๓ นิทาน คือทูเรนิทาน อวิทูเรนิทานและสันติเกนิทาน โดยสังเขปนี่แล เป็นอันจบด้วยนิทานกถาเพียงเท่านี้.

จบพาหิรนิทาน

20/มหาภารตะ ตอนที่ - มาร์กันเดยะ: เรื่องราวของฟาวเลอร์และพราหมณ์

  มหาภารตะ (ภาษาอังกฤษ) โดย Kisari Mohan Ganguli | 2,566,952 คำ | ISBN-10: 8121505933 ศาสนาฮินดูปุราณะมหาภารตะฉบับแปลภาษาอังกฤษเป็นตำราขนาดใหญ่บรรยายถึงอินเดียโบราณ ประพันธ์โดยพระกฤษณะ-ทไวปายณะ วยาสะ และบรรจุบันทึกของมนุษย์โบราณ นอกจากนี้ยังบันทึกชะตากรรมของตระกูลเการพและตระกูลปาณฑพ ส่วนเนื้อหาขนาดใหญ่อีกส่วนหนึ่งกล่าวถึงบทสนทนาเชิงปรัชญามากมาย เช่น เป้าหมายของชีวิต หนังสือ...    

                        (" มาร์กันเดยะกล่าวต่อ) "นักล่าสัตว์พูดต่อ 'ข้าพเจ้าถูกฤๅษี นั้นสาปแช่ง จึง พยายามเอาใจเขาด้วยถ้อยคำเหล่านี้: “ขอพระองค์โปรดอภัยให้ข้าพระองค์เถิด ข้าแต่พระมหามุนีข้าพระองค์ได้ทำกรรมชั่วนี้ไปโดยไม่รู้ตัว พระองค์ควรอภัยให้ทั้งหมดนี้ ขอพระองค์โปรดทรงสงบพระทัยเถิด”

                        ฤาษีตอบว่า

 คำสาปที่ข้าได้กล่าวไปแล้วนั้น ย่อมไม่ปลอมแปลงได้ เรื่องนี้แน่นอน แต่ด้วยความเมตตากรุณาต่อเจ้า ข้าจะช่วยเหลือเจ้า แม้เจ้าจะเกิดใน ตระกูล ศูทรเจ้าก็ยังคงเป็นผู้มีศีลธรรม และเจ้าจะต้องให้เกียรติบิดามารดาของเจ้าอย่างไม่ต้องสงสัย และด้วยการให้เกียรติท่าน พวกเจ้าจะบรรลุถึงความสมบูรณ์ทางจิตวิญญาณอันยิ่งใหญ่ เจ้าจะระลึกถึงเหตุการณ์ในอดีตชาติของเจ้า และจะได้ขึ้นสวรรค์ และเมื่อคำสาปนี้หมดไป เจ้าจะกลับมาเป็นพราหมณ์ อีกครั้ง โอ้ บุรุษผู้ประเสริฐที่สุด ในอดีตกาลข้าถูกฤๅษีผู้ทรงอำนาจอันเกรียงไกรนั้นสาปแช่ง และข้าก็เอาใจเขาด้วย

                        โอ้พราหมณ์ผู้ประเสริฐ ข้าพระองค์ได้นำลูกศรออกจากร่างของเขา และนำเขาไปไว้ในอาศรม แต่เขาก็ยังไม่ตาย โอ้พราหมณ์ผู้ประเสริฐ ข้าพระองค์ได้เล่าเหตุการณ์ในอดีตกาลให้พระองค์ฟังแล้ว และได้เล่าว่าข้าพระองค์จะไปสวรรค์ได้อย่างไรในอนาคต

                        พราหมณ์กล่าวว่า

 “โอ้ ท่านผู้มีสติปัญญายิ่งยวด มนุษย์ทั้งปวงย่อมมีสุขมีทุกข์เป็นธรรมดา ท่านไม่ควรโศกเศร้าเสียใจถึงเรื่องนั้นเลย ท่านได้ประพฤติตามธรรมเนียมของเผ่าพันธุ์ (ปัจจุบัน) ของท่าน ประพฤติชั่วช้า แต่ท่านก็ยึดมั่นในคุณธรรมและรู้แจ้งในวิถีทางและความลับของโลกอยู่เสมอ

 และโอ ผู้มีความรู้ทั้งหลาย สิ่งเหล่านี้เป็นหน้าที่ในอาชีพของท่าน รอยด่างแห่งกรรม ชั่ว จะไม่ติดตัวท่าน และเมื่ออยู่ที่นี่ชั่วระยะเวลาหนึ่ง ท่านก็จะกลับมาเป็นพราหมณ์อีกครั้ง และแม้บัดนี้ ข้าพเจ้ายังถือว่าท่านเป็นพราหมณ์ ก็ไม่มีข้อสงสัยใดๆ เกี่ยวกับเรื่องนี้ สำหรับพราหมณ์ผู้หลงตัวเองและหยิ่งผยอง ผู้ติดในอบายมุข ผูกพันกับความชั่วและความเสื่อมทรามก็เหมือนศูทร

 ในทางกลับกันข้าพเจ้าถือว่าศูทรผู้เปี่ยมด้วยคุณธรรมเหล่านี้เสมอ คือ ความชอบธรรม ความยับยั้งชั่งใจ และความสัตย์จริง เป็นพราหมณ์ บุคคลจะกลายเป็นพราหมณ์ได้ด้วยอุปนิสัยของตน บุคคลจึงบรรลุถึงความหายนะอันเลวร้ายและน่าสะพรึงกลัวด้วยกรรมชั่วของตนโอ้ท่านผู้ประเสริฐ ข้าพเจ้าเชื่อว่าบาปในตัวท่านได้ดับสูญไปแล้ว ท่านอย่าได้โศกเศร้าเสียใจในเรื่องนี้ เพราะบุคคลเช่นท่านผู้เปี่ยมด้วยคุณธรรมและรอบรู้ในวิถีทางและความลี้ลับของโลก ย่อมไม่มีเหตุให้โศกเศร้าเสียใจได้

 “นักล่าสัตว์ตอบว่า “โรคทางกายควรรักษาด้วยยาและโรคทางใจควรรักษาด้วยปัญญาทางจิตวิญญาณ นี่คืออำนาจแห่งความรู้ เมื่อรู้เช่นนี้แล้ว ผู้มีปัญญาไม่ควรประพฤติตนเยี่ยงเด็ก ผู้มีปัญญาต่ำย่อมเศร้าโศกเสียใจเมื่อสิ่งที่ตนไม่ชอบ หรือสิ่งที่ดีหรือสิ่งที่พึงปรารถนาอย่างยิ่งไม่เกิดขึ้น”

 แท้จริงแล้ว สัตว์ทั้งปวงล้วนตกอยู่ภายใต้ลักษณะนี้ (คือความโศกเศร้าหรือความสุข) มิใช่เพียงสัตว์หรือชนชั้นใดชนชั้นหนึ่งเท่านั้นที่จะตกอยู่ภายใต้ความทุกข์ เมื่อตระหนักถึงความชั่วร้ายนี้ มนุษย์ก็รีบแก้ไขพฤติกรรมของตน และหากพวกเขาตระหนักรู้ตั้งแต่แรกเริ่ม พวกเขาก็จะสามารถเยียวยาได้อย่างสมบูรณ์ ผู้ใดโศกเศร้าเพราะความชั่วร้ายนี้ ย่อมทำให้ตนเองไม่สบายใจ บัณฑิตผู้มีความรู้ทำให้ตนเป็นสุขและอิ่มเอมใจ และไม่แยแสต่อความสุขและความทุกข์ ย่อมเป็นสุขอย่างแท้จริง

                        คนฉลาดย่อมพอใจอยู่เสมอ คนโง่ย่อมไม่พอใจอยู่เสมอ ความไม่พอใจไม่มีที่สิ้นสุด และความพอใจเป็นความสุขสูงสุด บุคคลผู้บรรลุธรรมอันสมบูรณ์แล้วย่อมไม่โศกเศร้า ย่อมรู้แจ้งถึงวาระ สุดท้าย ของสัตว์ทั้งปวงอยู่เสมอ ไม่ควรยอมแพ้ต่อความไม่พอใจ[1]เพราะความไม่พอใจนั้นเปรียบเสมือนยาพิษร้ายแรง

                        มันฆ่าคนไร้สติปัญญา เฉกเช่นเด็กถูกงูพิษกัดตาย บุคคลผู้นั้นไม่มีความเป็นชาย พลังชีวิตของเขาหมดสิ้นไป และสับสนวุ่นวายเมื่อมีโอกาสแสดงพลัง การกระทำของเราย่อมได้รับผลกรรมตามมา ผู้ใดเพียงแต่ปล่อยตัวเฉยเมย (ต่อเรื่องทางโลก) ย่อมไม่เกิดผลดีใดๆ

 แทนที่จะบ่นพึมพำ เราจำเป็นต้องพยายามค้นหาหนทางที่จะหลุดพ้นจากความทุกข์ (ทางจิตวิญญาณ) เมื่อพบหนทางแห่งความหลุดพ้นแล้ว เขาก็ต้องปลดปล่อยตนเองจากกามราคะ บุคคลผู้บรรลุถึงความรู้ทางจิตวิญญาณขั้นสูงสุด ย่อมตระหนักอยู่เสมอถึงความบกพร่องอันยิ่งใหญ่ (ความไม่มั่นคง) ของสรรพสิ่ง บุคคลเช่นนี้ย่อมไม่โศกเศร้า ข้าพเจ้าเองก็เช่นกัน โอ้ ผู้รอบรู้ ข้าพเจ้าไม่โศกเศร้า ข้าพเจ้าอยู่ที่นี่ (ในชีวิตนี้) รอคอยเวลา ด้วยเหตุนี้ โอ้ ผู้ประเสริฐที่สุด ข้าพเจ้าจึงไม่สับสน (ด้วยความสงสัย)

                        พราหมณ์กล่าวว่า

 “ท่านมีปัญญาและความรู้ทางจิตวิญญาณสูงส่ง สติปัญญาของท่านกว้างขวาง ท่านผู้รอบรู้ในพระคัมภีร์ ย่อมพึงพอใจในปัญญาทางจิตวิญญาณของท่าน ข้าพเจ้าไม่มีเหตุที่จะตำหนิท่านได้ ลาก่อน ท่านผู้ประเสริฐที่สุดในบรรดาผู้ปฏิบัติธรรม ขอท่านจงเจริญรุ่งเรือง ขอความชอบธรรมคุ้มครองท่าน และขอให้ท่านหมั่นเพียรปฏิบัติธรรม”

                        “มาร์กันเดยะกล่าวต่อว่า นายพรานล่าสัตว์กล่าวแก่เขาว่า ‘ขอให้เป็นอย่างนั้นเถิด’

 และพราหมณ์ผู้ดีก็เดินไปรอบๆ เขา[2]แล้วจากไป และพราหมณ์การกลับบ้านครั้งนี้เป็นความเอาใจใส่ต่อบิดามารดาผู้ชราภาพของท่านอย่างขยันขันแข็ง ข้าพเจ้าได้เล่าเรื่องราวอันเต็มไปด้วยคำสอนทางศีลธรรมนี้ให้ท่านฟังอย่างละเอียดแล้ว โอบุตรผู้ประเสริฐ ข้าพเจ้าได้ขอให้ข้าพเจ้าเล่าให้คุณฟังอย่างละเอียดถึงคุณธรรมของการอุทิศตนของสตรีต่อสามีและความกตัญญูกตเวที

                        ยุทธิษฐิระตอบว่า

 “โอ้ พราหมณ์ผู้ศักดิ์สิทธิ์ที่สุดและมุนี ผู้ประเสริฐที่สุด ท่านได้เล่านิทานคุณธรรมที่ดีและน่าอัศจรรย์นี้ให้ข้าพเจ้าฟัง โอ้ ผู้รอบรู้ เวลาของข้าพเจ้าก็ผ่านไปอย่างรวดเร็วเหมือนชั่วขณะหนึ่ง แต่ โอ้ ท่านผู้เจริญ ข้าพเจ้ายังไม่อิ่มเอมกับการฟังเทศนาเรื่องคุณธรรมนี้ ”

                        เชิงอรรถและเอกสารอ้างอิง:

[1] : วิศาลเป็นคำดั้งเดิม แปลว่า ความไม่พอใจ แต่ในที่นี้หมายถึงความไม่พอใจ ความสับสน และความสับสน มากกว่าความไม่พอใจเพียงอย่างเดียว

[2] : มารยาทอย่างหนึ่งของชาวฮินดูในการแยกทางกัน

[3] : การแปลคำว่า กรรม นั้นยากมากเพราะศาสนาและศีลธรรมมักมีความสัมพันธ์กันในความคิดของชาวฮินดูโบราณ

 CCXVI - ต้นกำเนิดของไฟและแองจิรา: นิทานปรัมปรา

 ไวสัมปยานะกล่าวต่อไปว่า “พระเจ้ายุธิษฐิระ ผู้มีคุณธรรม ได้ฟังพระธรรมเทศนาอันวิเศษนี้แล้ว จึงได้ตรัสกับฤๅษี มาร์ กันเดยะ อีกครั้งหนึ่ง ว่า 'เหตุใดในสมัยโบราณ เทพแห่งไฟ จึงซ่อนตัวอยู่ในน้ำ และเหตุใด พระอังคีรีผู้ยิ่งใหญ่ซึ่งประกอบพิธีเป็นเทพแห่งไฟ จึงเคยนำ[1]เครื่องบูชามาถวายระหว่างการสลายร่างของพระองค์ ไฟมีเพียงหนึ่งเดียว แต่ด้วยลักษณะการออกฤทธิ์ของมัน จะเห็นได้ว่าไฟนั้นแตกออกเป็นหลายส่วน

 ข้าแต่พระผู้เป็นเจ้าผู้ทรงเคารพยิ่ง ข้าพระองค์ปรารถนาที่จะตรัสรู้ในประเด็นเหล่านี้ทั้งหมด— พระกุมาร[2]ประสูติได้อย่างไร พระองค์เป็นที่รู้จักในฐานะโอรสของพระอัคนี (เทพแห่งไฟ) ได้อย่างไร และพระองค์ได้รับการให้กำเนิดโดยพระรุทรหรือคงคาและพระกฤติกา ได้อย่างไร โอ้ ลูกหลานผู้สูงศักดิ์ของ เผ่า ภฤคุข้าพระองค์ปรารถนาที่จะเรียนรู้ทั้งหมดนี้ให้ถูกต้องตามความเป็นจริง โอ้มุนี ผู้ยิ่งใหญ่ ข้าพระองค์เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นอย่างมาก

 มาร์กันเดยะตอบว่า 'เรื่องราวเก่าแก่นี้ถูกยกมาอ้างโดยผู้รู้เกี่ยวกับเรื่องที่พระอินทร์ทรงถือเครื่องบูชา (เทพแห่งไฟ) ทรงอยู่ในอาการโกรธจัด จึงแสวงหาน้ำทะเลเพื่อทำพิธีชดใช้บาป และเรื่องที่พระอังคีรีผู้แสนน่ารักแปลงกายเป็นเทพแห่งไฟ[3]ทรงทำลายความมืดมิดและทำให้โลกเดือดร้อนด้วยรังสีอันร้อนแรงของพระองค์

 ในสมัยโบราณ โอ้ วีรบุรุษผู้สวมชุดเกราะยาว เหล่าอังคิราผู้ยิ่งใหญ่ได้บำเพ็ญตบะอย่างน่าอัศจรรย์ในอาศรมของตน พระองค์ทรงมีรัศมีเจิดจรัสยิ่งกว่าเทพเพลิงผู้แบกเครื่องบูชา และด้วยรัศมีนี้ พระองค์จึงได้ส่องสว่างไปทั่วทั้งจักรวาล ในเวลานั้น เทพเพลิงก็กำลังบำเพ็ญตบะเช่นกัน และทรงเศร้าโศกยิ่งนักเพราะรัศมีของพระองค์ ( อังคิราสะ) พระองค์ทรงเศร้าโศกยิ่งนัก แต่ทรงไม่ทราบว่าจะทำอย่างไร

 แล้วเทพผู้แสนน่ารักก็คิดในใจว่า พระพรหมได้สร้างเทพแห่งไฟอีกองค์หนึ่งขึ้นเพื่อจักรวาลนี้ เมื่อข้าพเจ้าได้บำเพ็ญตบะอย่างสมถะ ข้าพเจ้าในฐานะเทพแห่งไฟผู้เป็นประธานก็หมดสิ้นไป และจากนั้นพระองค์ก็ทรงพิจารณาว่าจะสถาปนาพระองค์ขึ้นใหม่เป็นเทพแห่งไฟ ได้อย่างไร

                        พระองค์ทรงเห็นมหามุนีกำลังให้ความร้อนแก่ทั้งจักรวาลดุจไฟ จึงเสด็จเข้าไปหาพระองค์ช้าๆ ด้วยความเกรงกลัว

                        แต่อังคิรัสได้กล่าวแก่เขาว่า

                        'ท่านจงรีบสถาปนาตนเองขึ้นใหม่เป็นไฟที่ปลุกจักรวาล ท่านเป็นที่รู้จักดีในสามโลกที่มั่นคง และท่านถูกสร้างโดยพระพรหมเพื่อขจัดความมืด ท่านผู้ทำลายความมืด จงรีบสถาปนาตนเองขึ้นใหม่เถิดจงครอบครองสถานที่อันเหมาะสมของตนเองเถิด'

                        อัคนีตอบว่า

                        'ชื่อเสียงของข้าได้รับความเสียหายในโลกนี้แล้ว และเจ้าได้กลายเป็นเทพแห่งไฟ ผู้คนจะรู้จักเจ้า ไม่ใช่ข้า ในฐานะไฟ ข้าได้ละทิ้งสถานะเทพแห่งไฟแล้ว หากเจ้ากลายเป็นไฟดั้งเดิม และข้าจะประกอบพิธีกรรมในฐานะไฟที่สองหรือไฟแห่งประชาปัตย์'

                        อังกิรัสตอบว่า “ท่านได้กลายมาเป็นเทพแห่งไฟและผู้ทำลายความมืด และท่านได้ทำหน้าที่อันศักดิ์สิทธิ์ในการเปิดทางให้ผู้คนไปสู่สวรรค์ และท่านได้โปรดทำให้ข้าพเจ้ามีบุตรคนแรกโดยเร็วเถิด ข้าแต่พระเจ้า”

                        มาร์กันเดยะกล่าวต่อว่า

 เมื่อได้ฟังถ้อยคำเหล่านี้ของอังคิระแล้ว เทพแห่งไฟก็ทำตามพระทัยปรารถนา และข้าแต่พระราชา อังคิระมีโอรสพระนามว่า วฤหัสปติ เหล่าเทพทั้งหลาย ทราบว่าอังคิระเป็นโอรสองค์แรกของอังคิระจากพระอัคนีจึงเสด็จมาทรงซักถามถึงพระธรรมล้ำลึกนี้ เมื่อเหล่าเทพได้ทูลถามเช่นนี้แล้ว พระองค์ก็ทรงให้ความรู้แก่เหล่าเทพ เหล่าเทพก็ยอมรับคำชี้แจงของอังคิระ ในเรื่องนี้ ข้าพเจ้าจะพรรณนาถึงไฟศักดิ์สิทธิ์อันรุ่งโรจน์ ซึ่งเป็นที่รู้จักในพราหมณ์[4]ตามลักษณะการใช้งานของพวกมัน แก่ท่านทั้งหลาย

                        เชิงอรรถและเอกสารอ้างอิง:

[1] : เชื่อกันว่าอัคนีหรือไฟสามารถส่งเครื่องบูชาที่มนุษย์นำมาถวายแด่เทพเจ้าได้

[2] : คำ ว่า "กุมาร"แปลว่า เด็กชาย ดังนั้นจึงหมายถึงเจ้าชาย ในที่นี้หมายถึง เทพเจ้าแห่งสงครามการ์ติกา

[3] : โดยนำเครื่องบูชาไปถวายแด่เทพเจ้า

[4] : ส่วน หนึ่ง ของพระเวท

 CCXVII - บุตรและธิดาของ Angiras: Vrihaspati, Bhanumati, Raga, Siniwali, Archismati, Havishmati, Mahismati, Mahamati, Kuhu

                        มาร์กันเดยะกล่าวต่อว่า 'โอ้ เครื่องประดับแห่งเผ่ากุรุ เขา ( อังคิระ ) ซึ่ง เป็นโอรสองค์ที่สามของพระพรหมมีภรรยาชื่อสุภา

                        คุณเคยได้ยินเรื่องลูกๆ ที่เขาเคยมีกับเธอไหม

                        ข้าแต่พระราชา วฤหัสปติ พระราชโอรสของพระองค์ ทรงมีชื่อเสียงโด่งดัง ทรงมีพระทัยกว้างขวาง และมีพละกำลังมหาศาล พระองค์ทรงมีพระอัจฉริยภาพและพระปรีชาสามารถอันลึกซึ้ง และทรงมีชื่อเสียงเลื่องลือในฐานะที่ปรึกษา

                        ภานุมาติเป็นธิดาคนแรกของพระองค์ เธอเป็นบุตรสาวที่งดงามที่สุดในบรรดาบุตรทั้งหมดของพระองค์

                        ลูกสาวคนที่สองของอังคีรัสมีชื่อว่าราคะ[ 1]เธอได้รับชื่อนี้เพราะว่าเธอคือเป้าหมายแห่งความรักของสรรพสัตว์

                        สินีวาลีเป็นธิดาองค์ที่สามของอังคิราส ร่างของพระนางผอมบางมากจนบางครั้งมองเห็นได้แต่บางครั้งก็มองไม่เห็น ด้วยเหตุนี้พระนางจึงถูกเปรียบเสมือนธิดาของพระรุทร

                        อาร์คิสมาติเป็นธิดาคนที่สี่ของพระองค์ เธอได้รับการตั้งชื่อตามความรุ่งโรจน์อันยิ่งใหญ่ของพระองค์

                        และธิดาคนที่ห้าของพระองค์มีชื่อว่าHavishmatiตั้งชื่อตามการที่พระองค์รับHavisหรือเครื่องบูชา

 ธิดาลำดับที่ 6 ของอังคิรัสมีนามว่ามหิศมาติผู้มีความศรัทธาเลื่อมใส

 โอ้ ผู้มีปัญญาเฉียบแหลม ธิดาลำดับที่เจ็ดของอังคิระนั้น รู้จักกันในชื่อมหามตีซึ่งมักจะเข้าร่วมในการบูชายัญอันโอ่อ่าตระการตาอยู่เสมอ และธิดาอันเป็นที่เคารพนับถือของอังคิระผู้ซึ่งผู้คนต่างยกย่องว่าไม่มีใครเทียบได้และไม่มีส่วนแบ่ง และผู้คนต่างเอ่ยคำว่า " กุ  หุกุหุ" ด้วยความอัศจรรย์ ก็เป็นที่รู้จักในชื่อของ กุหุ

 เชิงอรรถและเอกสารอ้างอิง: [1] : ราคะแปลว่า ความรัก

 CCXVIII - บุตรชายของ Vrishaspati และพลังของพวกเขาในตำนานฮินดู

                        " มาร์กันเดยะกล่าวต่อ

 'พระนางวฤษสปติมีภรรยา (ชื่อพระนางตารา ) ที่เป็นชาวจันทรคติ พระองค์มีบุตรชายหกคนซึ่งได้รับพลังแห่งไฟจากนาง และบุตรสาวหนึ่งคน ไฟที่ถวายเนยใสเพื่อเป็นเกียรติแก่พระองค์ถวายในพิธีปารณมัสยะและการบูชายัญอื่นๆ บุตรของพระวฤษณะสปติ ชื่อ สันจู เป็นผู้มีความเพียรบำเพ็ญตบะอย่างยิ่งใหญ่ ในการ บูชายัญ จตุรมัสยะ (สี่เดือน) และอัศวเมธะ (ม้า) จะมีการถวายสัตว์ก่อนเพื่อเป็นเกียรติแก่ท่าน ไฟอันทรงพลังนี้บ่งชี้ด้วยเปลวเพลิงจำนวนมาก ภรรยาของสันจูมีนามว่าสัตยานางมีความงามหาที่เปรียบมิได้ และนางเกิดจากธรรมะ (ความชอบธรรม) เพื่อแสวงหาสัจธรรม ไฟที่ลุกโชนนั้นคือบุตรของท่าน และท่านมีธิดาสามคนที่มีคุณธรรมอันยิ่งใหญ่

                        ไฟที่ได้รับเกียรติในการบูชายัญครั้งแรกคือลูกชายคนแรกของเขาที่ชื่อภารทวาชา

 บุตรชายคนที่สองของสัญชุมีชื่อว่าภารตะซึ่งในพิธีบูชาบูชานี้ จะมีการถวายเนยใสด้วยทัพพี (เรียกว่าศรุก ) เพื่อเป็นเกียรติแก่ท่านในการบูชาพระจันทร์เต็มดวง ( ปารณะมาสยะ ) นอกจากนี้ ภารตะยังมีบุตรชายอีกสามคน ซึ่งภารตะเป็นบุตรคนโต พระองค์มีบุตรชายหนึ่งคนชื่อภารตะ และบุตรสาวหนึ่งคนชื่อภารติ

 ไฟภรตเป็นโอรสของพระปชาบดีภรตอัคนี (ไฟ) และ โอ้ เครื่องประดับแห่งเผ่าภรต เพราะพระองค์ทรงได้รับเกียรติอย่างสูง จึงทรงได้รับการขนานนามว่าเป็นผู้ยิ่งใหญ่วีระ เป็นภรรยาของภรทวาช และนางได้ให้กำเนิดวีระ พราหมณ์ทั้งหลายกล่าวว่าพระองค์ทรงได้รับการบูชาเช่นเดียวกับโสม (ด้วยบทสวดเดียวกัน) ด้วยการถวายเนยใส พระองค์ทรงร่วมกับโสมในการถวายเนยใสเป็นครั้งที่สอง และทรงถูกเรียกว่ารัถปปุรัถธวันและกุมภเรต

 พระองค์ทรงให้กำเนิดโอรส พระนามว่า สิทธิ แก่พระมเหสีของพระองค์ คือ สรรยุทรงโอบล้อมดวงตะวันด้วยรัศมีแห่งพระสิริรุ่งโรจน์ และด้วยพระปรีชาสามารถแห่งการบูชาไฟ พระองค์จึงได้รับการกล่าวถึงอยู่เสมอในบทสวดสรรเสริญไฟ และไฟ นิสยวณะนั้นสรรเสริญเฉพาะแผ่นดิน พระองค์ไม่เคยทรงทนทุกข์ทรมานในชื่อเสียง รัศมี และความรุ่งเรือง ส่วนไฟสัตยาผู้ปราศจากบาป ลุกโชนด้วยเปลวเพลิงอันบริสุทธิ์ คือโอรสของพระองค์ พระองค์ทรงปราศจากมลทินทั้งปวง ไม่ถูกบาปแปดเปื้อน และทรงเป็นผู้ควบคุมกาลเวลา

 ไฟนั้นมีอีกชื่อหนึ่งว่านิชกฤติเพราะพระองค์ทรงกระทำการนิชกฤติ (การปลดปล่อย) สรรพสัตว์ที่โจ่งแจ้ง ณ ที่แห่งนี้ เมื่อบูชาอย่างถูกต้อง พระองค์จะประทานโชคลาภ บุตรของพระองค์มีชื่อว่า สวานา ผู้เป็นผู้สร้างโรคภัยไข้เจ็บทั้งปวง พระองค์ทรงสร้างความทุกข์ทรมานแสนสาหัสแก่ผู้คน ซึ่งผู้คนต่างร้องเรียกหา และทรงเคลื่อนไหวด้วยสติปัญญาแห่งจักรวาล

 ส่วนไฟอีกดวงหนึ่ง (บุตรคนที่สามของวฤหัสปติ) เรียกว่าวิศวจิตโดยเหล่าผู้มีปัญญาทางจิตวิญญาณ ไฟซึ่งเป็นที่รู้จักในฐานะความร้อนภายในที่ใช้ย่อยอาหารของสรรพสัตว์ คือบุตรคนที่สี่ของวฤหัสปติที่รู้จักกันไปทั่วโลก โอ ภารตะ นามว่าวิศวภูก พระองค์ ทรงสำรวมตน มีคุณธรรมทางศาสนาอันยิ่งใหญ่ เป็นพราหมณ์และพราหมณ์เคารพบูชาพระองค์ในพิธีพราหมณ์บูชา

 แม่น้ำศักดิ์สิทธิ์โกมาติเป็นภรรยาของพระองค์ และชายผู้เคร่งศาสนาทุกคนต่างประกอบพิธีกรรมโดยอาศัยพระนาง และไฟทะเลอันน่าสะพรึงกลัวที่ดื่มน้ำได้นั้น เรียกว่าวาดะก็เป็นโอรสองค์ที่ห้าของวฤหัสปติ ไฟพราหมณ์นี้มีแนวโน้มที่จะเคลื่อนตัวขึ้นข้างบน จึงถูกเรียกว่าอุรธวภาคและประทับอยู่ในอากาศธาตุที่เรียกว่าปราณะ

 บุตรชายคนที่หกมีนามว่า วิชตกฤตผู้ยิ่งใหญ่ เพราะโดยพระองค์ สิ่งของบูชาจึงกลายเป็นวิชต ( สุแปลว่า ยอดเยี่ยม และอิษตแปลว่า ถวาย) และของ บูชา อุทกธาระก็มักจะถวายเพื่อเป็นเกียรติแก่พระองค์เสมอ และเมื่อสรรพสัตว์ถูกยึดครอง ไฟที่เรียกว่า มันยุติ ก็เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว ไฟอันน่าสะพรึงกลัวและฉุนเฉียวอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงนี้คือธิดาของ วฤหัสปติ และเป็นที่รู้จักในนาม สวาหะและปรากฏอยู่ในสสารทั้งปวง

                        (โดยอิทธิพลของคุณสมบัติทั้งสามประการ คือสัตตวะราชาและตมัสทำให้สวาหะมีโอรสสามคน)

                        เพราะเหตุแรกนั้นนางจึงมีบุตรชายที่ไม่มีใครในสวรรค์มีความงามเทียบเท่าได้ และจากข้อเท็จจริงนี้เองถูกเทพเจ้าเรียกขานว่ากาม - ไฟ[1]

                        (ด้วยเหตุประการที่สอง) นางจึงมีโอรสนามว่าอาโมกาหรือไฟที่ไม่มีวันพ่ายแพ้ ผู้ทำลายล้างศัตรูในสนามรบ ด้วยความมั่นใจว่าจะประสบความสำเร็จ พระองค์จึงระงับความโกรธ ทรงถือธนู ประทับบนรถม้า และประดับประดาด้วยพวงมาลัยดอกไม้

                        (จากการกระทำแห่งคุณธรรมข้อที่ 3) นางมีบุตรคืออุกฐะ ผู้ยิ่งใหญ่ (หนทางแห่งความรอด) ซึ่งได้รับการสรรเสริญจากอุกฐะทั้งสาม[ 2 ]เขาเป็นผู้ริเริ่มคำอันยิ่งใหญ่[3]และจึงเป็นที่รู้จักในนาม Samasvasa หรือหนทางแห่งการพักผ่อน (หนทางแห่งความรอด)

                        เชิงอรรถและเอกสารอ้างอิง:

[1] : กามเทพ เป็นชื่อของเทพเจ้าแห่งความรัก คิวปิดของอินเดีย

[2] : ร่างกายซึ่งเป็นเหตุกระตุ้นการกระทำของเรานั้นเป็นอุฏฐะวิญญาณของผู้ทำให้ร่างกายมีชีวิตขึ้นมานั้นเป็นอุฏฐะ ที่สอง และวิญญาณสูงสุดซึ่งเป็นผู้ปลุกวิญญาณนั้นเป็นอุฏฐะที่สาม

[3] : พระวจนะของพระเจ้า

 CCXIX - การสร้างห้าเผ่าและสิบห้าเทพเจ้าโดย Tapa

                        " มาร์กันเดยะกล่าวต่อ

                        'พระองค์ ( อุกฐะ ) ทรงบำเพ็ญตบะอย่างเคร่งครัดเป็นเวลานานหลายปี โดยมีความหวังว่าพระองค์จะมีบุตรที่เป็นผู้ประพฤติดีและมีชื่อเสียง เทียบเท่า พระพรหม '

                        และเมื่อทำการอัญเชิญด้วย บทสวด vyahritiและด้วยความช่วยเหลือของไฟศักดิ์สิทธิ์ทั้งห้า

                        กาศยปะ , วสิษฐะ , ปราณะบุตรของปราณะ ไซยาวานะบุตรแห่งอังคิรัส และสุวรรจกะ

 —พลัง (พลัง) อันสว่างไสวยิ่งได้เกิดขึ้น เต็มไปด้วยหลักการสร้าง (ความคิดสร้างสรรค์) และมีห้าสีที่แตกต่างกัน ศีรษะมีสีเหมือนไฟที่ลุกโชน แขนสว่างไสวดุจดวงตะวัน ผิวพรรณและดวงตามีสีทองอร่าม และเท้าของมันก็ดำสนิท โอ้ภารตะ บุรุษทั้งห้านั้นได้รับสีทั้งห้านี้มาโดยอาศัยการบำเพ็ญตบะอันยิ่งใหญ่ ดังนั้น เทพผู้นี้จึงถูกพรรณนาว่าเป็นของบุรุษห้าคน และเป็นบรรพบุรุษของเผ่าทั้งห้า

 หลังจากบำเพ็ญตบะเป็นเวลาหมื่นปีแล้ว ผู้มีบุญบารมีอันใหญ่หลวงนี้ได้ก่อไฟอันน่าสะพรึงกลัวเกี่ยวกับปิตริส (มณี) เพื่อเริ่มงานสร้างสรรค์ และจากพระเศียรและพระโอษฐ์ของพระองค์ตามลำดับ พระองค์ได้สร้างวฤตและรทันตระ (กลางวันและกลางคืน) ซึ่งขโมยชีวิต ฯลฯ ไปอย่างรวดเร็ว

 พระองค์ยังทรงสร้างพระศิวะจากสะดือของพระองค์ สร้าง พระอินทร์จากฤทธิ์อำนาจ สร้างลมและไฟจากพระวิญญาณและทรงเปล่งพระสุรเสียงอุทัตตาและอนุทัตตา จากพระกรทั้งสอง พระองค์ยังทรงสร้างจิต ประสาทสัมผัสทั้งห้า และสรรพสัตว์อื่นๆ อีกด้วย

                        เมื่อทรงสร้างสิ่งเหล่านี้แล้ว พระองค์ได้ทรงให้กำเนิดบุตรทั้งห้าของพิทริสจากบรรดาบุตรเหล่านี้

                        ปรานิธิเป็นบุตรของวริหัตถะ

                        พระวรทัตตเถระ เป็นพระโอรสของพระเจ้ากัสยปะ

                        ภาณุเป็นบุตรบุญธรรมของ Cyavana

                        ซอราบะบุตรชายของสุวรจกะ

                        และพระอนุทัตตา บุตรพระปราณ

                        สัตว์ทั้ง 25 ตัวนี้ เชื่อกันว่า (พระองค์ได้ทรงสร้าง) ทาปาได้สร้างเทพเจ้าอื่นอีกสิบห้าองค์เพื่อขัดขวางการบูชายัญ[1 ] พวกเขาเป็น สุภิมะ ,  ภีมะ. อติภิมะ  ภีมวาลา. อาวาลา ,  สุมิตรา ,  มิตราวัน  มิตาซิน่า  มิตราวรธนะ. และมิตราธารามัน^[2]. และสุรพราวีระ ,  วีระ ,  สุเวกา  สุรวัช. และสุรหันตริ

 เทพเจ้าเหล่านี้แบ่งออกเป็นสามชั้น ชั้นละห้าองค์ เทพเหล่านี้อาศัยอยู่ในโลกนี้ ทำลายเครื่องบูชาของเทพเจ้าบนสวรรค์ ทำลายสิ่งที่บูชาและทำลายเครื่องบูชาเนยใส เทพเหล่านี้ทำเช่นนี้เพียงเพื่อทำลายไฟศักดิ์สิทธิ์ที่นำเครื่องบูชามาถวายเทพเจ้า หากนักบวชผู้ประกอบพิธีระมัดระวัง พวกเขาจะวางเครื่องบูชาไว้ด้านนอกแท่นบูชา พวกเขาไม่สามารถไปยังที่ที่จุดไฟศักดิ์สิทธิ์ได้ พวกเขาแบกเครื่องบูชาของผู้ที่ศรัทธาด้วยปีก เมื่อได้รับการปลอบประโลมด้วยบทสวด พวกเขาก็จะไม่ขัดขวางพิธีกรรมบูชา

 วฤหทุกถะ บุตรอีกองค์หนึ่งของพระตถาคต ถือกำเนิดในโลกนี้ พระองค์ทรงเป็นที่เคารพบูชาของเหล่าผู้ศรัทธาที่ประกอบ พิธีบูชา พระอัคนิโหตระ บรรดานักบวชที่ประกอบ พิธีต่างเล่าขานถึงพระโอรสของพระตถาคตที่รู้จักกันในชื่อ รธันตระ ว่าเครื่องบูชาที่ถวายเพื่อเป็นเกียรติแก่พระตถาคต นั้น ถวายแด่พระมิตรวิน ทะ พระตถาคตผู้มีชื่อเสียงจึงทรงยินดีกับบุตรทั้งหลายของพระองค์เป็นอย่างยิ่ง

                        เชิงอรรถและเอกสารอ้างอิง:

[1] : ในตำนานเทพ ปกรณัมฮินดู ไม่มีเทพเจ้าองค์ใดที่ทำลายเครื่องบูชา มีเพียงอสูร เท่านั้น ที่ทำเช่นนั้น ผู้แปล Burdwan แปลข้อความนี้ว่า "เทพเจ้าอีกสิบห้าองค์ที่เป็นของชาติตะวันตกหรืออสูร " เป็นที่สังเกตได้ว่าสิ่งมีชีวิตที่ถูก ชาวฮินดูประณามว่าเป็นอสูร กลับได้รับการบูชาเป็นเทพเจ้า ( อสูร ) โดยสาวกของซาราธุสตรา

[2] : เมื่อเกี่ยวข้องกับชื่อของ เทพ มิตร เหล่านี้ ควรจำไว้ว่ามิตรเป็นชื่อของเทพเจ้าหลักของเปอร์เซียโบราณ

 CCXX - ไฟแห่งการสร้างสรรค์: การใช้ประโยชน์และคุณลักษณะของเทพแห่งไฟแห่งพระเวท

                        " มาร์กันเดยะกล่าวต่อ

 ไฟที่เรียกว่าภารตะนั้นถูกผูกมัดด้วยกฎเกณฑ์อันเคร่งครัดของความเป็นนักพรตปุษฐิมาติเป็นอีกชื่อหนึ่งของไฟของพระองค์ เพราะเมื่อพระองค์พอพระทัย พระองค์ก็ทรงประทานปุษฐิ (ความเจริญ) แก่สรรพสัตว์ และด้วยเหตุนี้พระองค์จึงทรงได้รับพระนามว่าภารตะ (หรือผู้รักษา)

 ส่วนไฟอีกดวงหนึ่งซึ่งมีชื่อว่าศิวะนั้นอุทิศให้กับการบูชาศักติ (พลังของเทพเจ้าผู้เป็นประธานของพลังธรรมชาติ) และเนื่องจากพระองค์ทรงบรรเทาทุกข์ของสรรพสัตว์ที่ต้องทนทุกข์อยู่เสมอ พระองค์จึงได้รับการขนานนามว่า ศิวะ (ผู้ประทานสิ่งดีๆ)

                        เมื่อ พระตปา ได้ทรัพย์สมบัติอันมากมายมหาศาล ก็มีบุตรผู้มีสติปัญญาชื่อปุรันทน์เกิดมาเพื่อสืบทอดทรัพย์สมบัตินั้น

                        บุตรอีกองค์หนึ่งชื่ออุษมาก็ถือกำเนิดขึ้นเช่นกัน ไฟนี้ปรากฏอยู่ในไอของสสารทั้งปวง

                        มนู มี บุตรชายคนที่สามดำรงตำแหน่งประมุขประชาบดี

 พราหมณ์ผู้รู้พระเวทจึงกล่าวถึงวีรกรรมของไฟสัมภูต่อมาพราหมณ์ก็กล่าวถึงไฟอวสัจยะ อันสว่างไสว และ เจิดจ้ายิ่ง ตปาจึงทรงสร้างไฟ อุรชาสการทั้งห้า ซึ่งสว่างไสวดุจทองคำ ทั้งหมดนี้ร่วมกัน ดื่ม โซมะในการบูชายัญ

 สุริยเทพผู้ยิ่งใหญ่เมื่อเหนื่อยล้า (หลังจากเหน็ดเหนื่อยมาทั้งวัน) เป็นที่รู้จักกันในชื่อ ไฟ ปราสันต์พระองค์ทรงสร้างอสูร ร้าย และสัตว์โลกอื่น ๆ อีกมากมายอังคิราสก็ทรงสร้างประชาบดี ภานุบุตรของตปา พระองค์ยังทรงถูกเรียกว่า วฤทภานุ (ภานุผู้ยิ่งใหญ่) โดยพราหมณ์ที่ศึกษาพระเวทภานุได้แต่งงานกับสุปราชาและบริหัทภานุเป็นธิดาของสุริยะ (สุริยเทพ)

                        พวกเขามีลูกชายหกคน คุณเคยได้ยินเรื่องลูกหลานของพวกเขาไหม

                        (1)ไฟที่มอบพลังให้ผู้ที่อ่อนแอเรียกว่า วาลดา (หรือผู้ให้พลัง) เขาเป็นบุตรชายคนแรกของภานุ

                        (2)และไฟอีกดวงหนึ่งที่ดูน่ากลัวเมื่อธาตุทั้งหลายสงบอยู่ เรียกว่าไฟมัญชุมัน เขาเป็นบุตรชายคนที่สองของภานุ

                        (3)และไฟซึ่งกำหนดให้ถวายเนยใสในการ บูชายัญ DarsaและPaurnamasyaและผู้ที่รู้จักกันในโลกนี้ในนามพระวิษณุ คือ (โอรสองค์ที่สามของ Bhanu) ชื่อ Angiras หรือDhritiman

                        (4)และไฟที่พระอินทร์ ทรงสั่งให้ถวายเครื่องบูชา อัครายานนั้นเรียกว่าอากรายันไฟ เขาเป็นโอรสองค์ที่สี่ของภาณุ

                         (5)บุตรชายคนที่ห้าของ Bhanu คือAgrahaซึ่งเป็นผู้ทำพิธีบูชาที่ทำเป็นประจำทุกวันสำหรับการประกอบ พิธีกรรม Caturmasya (พิธีสี่เดือน)

                         (6)และสตูวะเป็นบุตรชายคนที่ 6 ของภานุ

 นิสาเป็นชื่อของภรรยาอีกคนหนึ่งของพระเจ้ามนู ซึ่งรู้จักกันในชื่อภาณุ เธอให้กำเนิดธิดาหนึ่งองค์ คือ พระอัคนีโสม สององค์ และเทพแห่งไฟ อีกห้า องค์

 เทพแห่งไฟ ผู้รุ่งโรจน์ผู้ได้รับเกียรติในการถวายเครื่องบูชาครั้งแรกร่วมกับเทพประธานแห่งเมฆ เรียกว่า ไวศวนาระ ส่วนเทพแห่งไฟอีกองค์หนึ่งซึ่งถูกเรียกว่าเจ้าแห่งโลกทั้งปวง คือวิศวปติบุตรคนที่สองของมนุ

 ส่วนธิดาของมนูนั้นมีชื่อว่า สวิชตกฤต เพราะการถวายบูชาทำให้ได้รับผลบุญใหญ่หลวง แม้ว่านางจะเป็นธิดาของหิรัณยกสิปุแต่นางก็ยังได้เป็นภริยาของมนูเพราะกรรมชั่วของนาง อย่างไรก็ตาม นางเป็นหนึ่งในประชาบดี

 และไฟอีกดวงหนึ่งซึ่งสถิตอยู่ในอากาศธาตุของสรรพสัตว์และหล่อเลี้ยงร่างกาย เรียกว่าสันนิหิตาเป็นเหตุแห่งการรับรู้เสียงและรูปของเรา วิญญาณศักดิ์สิทธิ์ผู้ซึ่งเส้นทางนั้นเต็มไปด้วยรอยด่างดำและขาว ผู้เป็นผู้สนับสนุนไฟ และแม้ปราศจากบาป แต่เป็นผู้ทำให้กรรม ที่ปรารถนาสำเร็จ ซึ่งนักปราชญ์ยกย่องว่าเป็นฤๅษี ผู้ยิ่งใหญ่ ก็คือ กปิลไฟผู้เสนอระบบโยคะ ที่เรียกว่า สังขยะ

 ไฟที่วิญญาณธาตุพื้นฐานใช้รับเครื่องบูชาที่เรียกว่าอัคราซึ่งสัตว์อื่นสร้างขึ้นในพิธีกรรมพิเศษต่างๆ ในโลกนี้ เรียกว่าอัครานิส่วนไฟสว่างไสวอื่นๆ ที่มีชื่อเสียงในโลกนี้ ถูกสร้างขึ้นเพื่อแก้ไข พิธีกรรม อัคนิโหตระเมื่อมีข้อบกพร่องใดๆ

                        หากไฟซ้อนทับกันเนื่องจากการกระทำของลม การแก้ไขจะต้องทำโดย พิธี อัษฎกปาลเพื่อเป็นเกียรติแก่ไฟสุจิ

                        และหากไฟทางใต้สัมผัสกับไฟอีกสองกอง การแก้ไขจะต้องทำโดยการทำ พิธี อัษฎกปาลเพื่อเป็นเกียรติแก่ไฟวิติ

                        หากไฟที่เรียกว่านิเวสะ สัมผัสกับไฟที่เรียกว่า เทวณี ก็ ต้องทำพิธี อัษฎกปาลเพื่อเป็นเกียรติแก่ไฟสุจิเพื่อการแก้ไข

                        และถ้าหากสตรีได้สัมผัสไฟอันเป็นนิรันดร์ในระหว่างมีประจำเดือน เพื่อที่จะแก้ไขบาป จะต้องปฏิบัติพิธี อัษฎกปาลเพื่อเป็นเกียรติแก่ไฟที่เรียกว่าทัสยุมัน

 หากในเวลาที่ทำการประกอบ พิธีกรรม Agnihotra นี้ มีการพูดถึงการตายของสิ่งมีชีวิตใดๆ หรือหากสัตว์ต่างๆ ตาย ก็ต้องมีการแก้ไขด้วยการประกอบ พิธีกรรม Ashtakapalaเพื่อเป็นเกียรติแก่ไฟ Suraman

 พราหมณ์ผู้ซึ่งขณะป่วยเป็นโรคไม่สามารถถวายเครื่องบูชาแด่ไฟศักดิ์สิทธิ์ได้สามคืน จะต้องชดเชยด้วยการประกอบ พิธี อัษฎกปาลเพื่อเป็นเกียรติแก่ไฟทางเหนือ ผู้ที่ประกอบ พิธี ทรรศน์และปารณมาสยะแล้วจะต้องแก้ไขด้วยการประกอบ พิธี อัษฎกปาลเพื่อเป็นเกียรติแก่ไฟปาติกฤต หากไฟในห้องนอนสัมผัสกับไฟศักดิ์สิทธิ์ตลอดกาล การแก้ไขต้องกระทำด้วยการประกอบ พิธี อัษฎกปาลเพื่อเป็นเกียรติแก่ ไฟ อัคนิมัน

 ตอนต่อไป;  CCXXI - ต้นกำเนิดของอัคนี: ไฟศักดิ์สิทธิ์ การสร้าง และพลังแห่งเทพไฟ

ก่อนหน้า                        > 🧌 <                          อ่านต่อ 

 สรุปโดยย่อของบทนี้: เรื่องราวที่มาร์กันเดยะเล่า นั้น เกี่ยวข้องกับต้นกำเนิดและความสำคัญของไฟต่างๆ ในเทพปกรณัมฮินดูมุทิตาภรรยาของไฟสวาหะได้ให้กำเนิดไฟศักดิ์สิทธิ์ อวตานตะ ซึ่งได้รับการบูชาในฐานะคริหาปติในการบูชายัญ ไฟ อวตา ซึ่งเกิดจากสวาหะ เป็นที่เคารพนับถือในฐานะผู้ปกครองสรรพสัตว์และผู้ปกครองท้องฟ้าและผืนดิน เมื่อเหล่าทวยเทพหาไฟอวตาไม่พบ พระอาถรรพ์จึงได้รับเลือกให้แบกเครื่องบูชา ซึ่งนำไปสู่การสร้างโลหะและสสารต่างๆ ขึ้นในโลก 

 ไฟแห่งอบูตะสาปแช่งเผ่าฟินนี โดยทำนายว่าพวกเขาจะกลายเป็นอาหารของสรรพสัตว์ในรูปแบบต่างๆ แม้จะได้รับการวิงวอนจากเหล่าทวยเทพ แต่ไฟก็ปฏิเสธที่จะนำเครื่องบูชาของพวกเขาไปถวาย และในที่สุดก็ดับลง นำไปสู่การสร้างโลหะและสสารต่างๆ ขึ้นบนโลกภฤคุและอังคิราได้ปลุกไฟจากการทำสมาธิของเขา และเขาถูกจุดไฟอีกครั้งโดยอถรวันหลังจากที่เขาสูญสิ้นชีวิต ซึ่งต่อมาได้เริ่มต้นกระบวนการสร้างสรรค์ เรื่องราวยังเน้นย้ำถึงแม่น้ำที่ถือเป็นแหล่งกำเนิดของไฟ ได้แก่แม่น้ำคงคา แม่น้ำสรัสวดีแม่น้ำยมุนาและแม่น้ำอื่นๆ อีกมากมาย อัธภูตะแห่งไฟมีบุตรชายชื่อวิภูกับปริยะ ภรรยาของเขา และ มีการบูชายัญ โซมา ต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับไฟชนิดต่างๆ อัตรีทรงคิดจินตนาการถึงไฟเหล่านี้ขึ้น ในใจเพื่อขยายขอบเขตแห่งสรรพสิ่ง และไฟเหล่านี้ล้วนเป็นสัญลักษณ์แห่งไฟศักดิ์สิทธิ์เดียวกันที่มีพลังเทียบเท่ากับไฟอัธภูตะตามที่ ปรากฏในพระเวท

 โดยรวมแล้ว นิทานเรื่องนี้เน้นย้ำถึงความสำคัญของไฟในพิธีกรรมและตำนานของศาสนาฮินดู โดยพรรณนาถึงพลังอำนาจของไฟที่มาจากแหล่งกำเนิดอันศักดิ์สิทธิ์ และมีบทบาทสำคัญในการนำพาสรรพสัตว์มาถวายแด่เทพเจ้า ตั้งแต่ไฟอัธภูตะอันศักดิ์สิทธิ์ ไปจนถึงรูปแบบต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับแม่น้ำและการบูชายัญต่างๆ ไฟเหล่านี้ได้รับการยกย่องนับถือในบทบาทการสร้างและการรักษาสมดุลของจักรวาล นิทานเรื่องนี้เป็นเครื่องเตือนใจถึงความสำคัญทางจิตวิญญาณและความเคารพที่มอบให้กับธาตุเหล่านี้ในระบบความเชื่อของศาสนาฮินดู

佛說出家功德經 พระธรรมเทศนาของพระพุทธเจ้าเรื่องคุณธรรมแห่งการสละ

    หากข้อความนี้สร้างแรงบันดาลใจให้กับคุณ   พระพุทธเจ้าตรัสว่า การคัดลอกพระคัมภีร์ การพิมพ์พระคัมภีร์ และการแจกหนังสือ ล้วนเป็นวิธีสร้างความเชื่อมโยง แต่กุญแจสำคัญอยู่ที่เจตนาของคุณ

                       การสร้างความเชื่อมโยงเป็นมากกว่าแค่การให้ทาน การคัดลอกพระคัมภีร์ การพิมพ์พระคัมภีร์ และการแจกจ่ายหนังสือพระพุทธศาสนา ล้วนเป็นหนทางที่จะให้ธรรมะไหลเข้าสู่หัวใจของผู้คน ความเชื่อมโยงที่แท้จริงไม่ได้อยู่ที่รูปแบบ แต่อยู่ที่เจตนา ขอให้จิตใจของคุณบริสุทธิ์ และขอให้คุณมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน

 ข้าพเจ้าได้ยินมาดังนี้:

 ครั้งหนึ่ง พระพุทธเจ้าประทับอยู่ในแคว้นไวศาลี เมื่อถึงเวลาเสวยพระกระยาหาร พระองค์เสด็จเข้าเมืองเพื่อขอทาน ในเวลานั้น ในเมืองไวศาลี มีรถสาลี่คันหนึ่งชื่อวีระเสนา( ออกเสียงว่า "หย่งจุน "ในสมัยราชวงศ์ฉิน)ดุจดังเทพบุตรผู้สำราญสำราญกับเหล่าเทพี เจ้าชายองค์นี้ก็สำราญสำราญกับเหล่าเทพีบนศาลา ดื่มด่ำในราคะฉันใด

 ครั้งนั้น พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงสดับฟังเสียงดนตรีนั้นด้วยพระปรีชาญาณแล้ว จึงตรัสกับพระอานนท์ว่า “เรารู้อยู่ว่า บุคคลผู้นี้โลภในกามคุณ ๕ ประการ จักดับไปในไม่ช้า เจ็ดวันต่อมา บุคคลนั้นจักต้องละกามคุณเหล่านั้นในวงศ์ตระกูลของตนเสีย จักดับไปเป็นแน่ อานนท์! บุคคลผู้นี้ถ้าไม่ละกามคุณ ไม่ละโลกียกรรมแล้ว เมื่อตายไปแล้วย่อมตกนรก”

 ขณะนั้น พระอานนท์ทรงเลื่อมใสในพระธรรมคำสอนของพระพุทธเจ้าและปรารถนาจะให้พระอนุชาของเจ้าชายองค์นี้ เสด็จไปยังเรือน เจ้าชายทรงทราบว่าพระอนุชาอยู่ข้างนอก จึงเสด็จออกไปถวายบังคม แล้วทรงเชิญพระอนุชาให้นั่งลงด้วยความเคารพ หลังจากประทับนั่งสักครู่ พระอนุชาก็ทรงกราบทูลพระอนุชาด้วยพระทัยเคารพว่า “เยี่ยมมาก! มีมิตรสหายที่ดีมาปรากฏ บัดนี้เป็นเวลาอันสมควรแล้ว ข้าพระองค์มีความยินดียิ่งที่ได้พบพระองค์ นามของพระองค์แปลว่า ‘ความยินดี’ ดังนั้นบัดนี้พระองค์ควรทรงสั่งสอนพระธรรมคำสอนของพระพุทธเจ้าแก่ข้าพระองค์ เพื่อข้าพระองค์จะได้มีความยินดีเช่นกัน” พระอนุชาทรงขอร้องถึงสามครั้ง พระอนุชาทรงปรารถนาที่จะทำความดีอย่างยิ่ง จึงทรงนิ่งเงียบ

                        เจ้าชายจึงตรัสว่า “พระเวท มหาฤๅษี มีประโยชน์แก่สรรพสัตว์ทั้งหลาย ท่านจะเก็บความเคียดแค้นไว้ได้อย่างไร นิ่งเงียบไม่เอ่ยวาจา เหตุใดจึงไม่เอ่ยออกมาเล่า”

 แล้วพระศาสดาองค์ที่สาม ผู้ซึ่งยึดมั่นในคำสอนของพระพุทธเจ้าและทรงทำคุณประโยชน์แก่โลก ก็ตรัสอย่างเศร้าสร้อยว่า “จงฟังให้ดี! ภายในเจ็ดวันเจ้าจะต้องตาย หากเจ้าไม่สามารถตื่นจากมายาแห่งกิเลสห้าประการได้ และไม่ละทิ้งโลกียะ เจ้าอาจตกนรกเมื่อตายไปแล้ว พระพุทธเจ้าผู้ทรงรอบรู้ได้ตรัสไว้อย่างสัตย์จริง และทรงทำนายเรื่องนี้ไว้ในใจเจ้าแล้ว ดุจดังไฟที่ไม่เคยมอดไหม้โดยเปล่าประโยชน์ เรื่องนี้ก็จะเป็นจริงเช่นกัน จงใคร่ครวญเรื่องนี้ให้ดี!”

                       เมื่อเจ้าชายทรงสดับฟังถ้อยคำเหล่านี้ พระองค์ทรงโศกเศร้าและหวาดผวายิ่งนัก ทรงหดหู่และเศร้าโศกยิ่งนัก พระองค์ทรงรับคำชี้แนะของพระอานนท์ที่ว่า “เราจะละโลกนี้และมีความสุขอีกหกวัน ในวันที่เจ็ด เราจะละครอบครัวและญาติมิตร และละโลกนี้อย่างแน่นอน” พระอานนท์ทรงเห็นด้วย

                       ในวันที่เจ็ด ด้วยความเกรงกลัวความตาย จึงได้ทูลขอพระพุทธเจ้าให้อุปสมบท และพระพุทธเจ้าก็ทรงโปรดประทานพร พระองค์ทรงรักษาศีลบริสุทธิ์หนึ่งวันหนึ่งคืน แล้วจึงปรินิพพาน หลังจากจุดธูปแล้ว พระอานนท์และบริวารได้เข้าไปเฝ้าพระพุทธเจ้า ทูลว่า “ข้าแต่พระผู้มีพระภาค! บัดนี้วิลาสเสนภิกษุนี้ปรินิพพานไปแล้ว ดวงจิตของท่านหายไปไหนแล้ว?”

 ครั้นแล้ว พระพุทธเจ้าผู้เป็นโลกียะ ศาสดาของเทวดาและมนุษย์ ผู้ทรงรอบรู้ ทรงเปล่งเสียงมหาพรหม ดังยิ่งกว่าเสียงกึกก้องของกาลวิณกะ ได้ตรัสกับพระอานนท์ด้วยพระสุรเสียงแปดเสียงว่า “ภิกษุวิลาสนี้ เกรงกลัวทุกข์แห่งการเกิด ความตาย และนรก จึงละทิ้งโลกียะและอุปสมบทเป็นภิกษุ หลังจากรักษาศีลบริสุทธิ์หนึ่งวันหนึ่งคืนแล้ว ก็ได้เสด็จไปเกิดในสวรรค์ชั้นฟ้าของกษัตริย์ทั้งสี่ เป็นโอรสของไวศรวณ กษัตริย์แห่งสวรรค์ชั้นเหนือ พระองค์ทรงเสพสุขในกาม ๕ ประการ เสพสุขอย่างตะกละตะกลาม สำรวมอยู่กับหญิงงามเป็นเวลาห้าร้อยปี ห้าร้อยปีผ่านไป พระองค์ก็เสด็จดับขันธ์ปรินิพพานแล้วสามสิบครั้ง...”

 พระองค์ทรงเป็นโอรสของพระอินทร์ เสพสุขในกาม ๕ ประการ สำรวมอยู่กับนางสาวทิพย์เป็นเวลาหนึ่งพันปี เมื่อสิ้นอายุขัย พระองค์ได้เสด็จไปเกิดในสวรรค์ชั้นเปลวเพลิงเป็นเจ้าชาย ทรงเสพสุขในกามสุขทั้งรูป รส กลิ่น และสัมผัส ทรงพบความสุขสูงสุด ครั้นเสด็จไปสองพันปีในสวรรค์ชั้นดุสิต ทรงเสพสุขในกามสุขทั้งห้า ดวงตาเปี่ยมด้วยกามสุข อิ่มเอมในพระทัย ตรัสธรรมและปัญญาแห่งการหลุดพ้น ทรงมีอายุขัยปานกลางในสวรรค์ชั้นสุคติ สี่พันปีผ่านไป ทรงเสพสุขในสวรรค์ชั้นสุคติ ทรงเสวยสุขในกามสุขทั้งห้า ทรงอยู่ในหมู่สาวพรหมจรรย์ เสพสุขอยู่แปดพันปี แปดพันปีผ่านไป ทรงสวรรคตและเสด็จไปเกิดในสวรรค์ชั้นปรนิมฺมิทวารสวรทินเป็นเจ้าชาย สวรรค์ชั้นหกนี้หาใดเปรียบมิได้ในสวรรค์ชั้นห้า เมื่อเสด็จไปประสูติ ณ ที่นั้น ทรงได้รับพรอันประเสริฐ สมบัติแห่งความสุขทั้งปวง ขณะที่พระองค์กำลังเสวยสุขนี้ จิตของพระองค์ก็มึนเมาอย่างที่สุด พระองค์ทรงเสวยสุขในความสุขสูงสุดอย่างบริบูรณ์เป็นเวลาหนึ่งหมื่นหกพันปี

 พระองค์ทรงเสวยสุขโดยเสด็จไปมาระหว่างสวรรค์ชั้นตัณหาทั้งหกเจ็ดครั้ง พระวิรกันต์นี้ เพราะทรงสละโลกียะหนึ่งวันหนึ่งคืน จึงไม่ตกนรก เปรต และสัตว์เดรัจฉานเป็นเวลายี่สิบกัลป์ แต่กลับบังเกิดในสวรรค์ชั้นตัณหา มนุษย์ย่อมได้รับพรเป็นธรรมดา ในที่สุด ในหมู่มนุษย์ทั้งหลาย พวกเขาก็บังเกิดในตระกูลที่มั่งคั่งและมีความสุข มีทรัพย์สมบัติมากมาย เมื่อพ้นวัยทองแล้ว เมื่อจิตทั้งหลายเจริญเต็มที่แล้ว ด้วยความกลัวต่อการเกิด แก่ เจ็บ ตาย ย่อมละทิ้งโลก โกนศีรษะและเครา สวมจีวรสงฆ์ บำเพ็ญเพียร บำเพ็ญธรรม ประพฤติธรรม ๔ อิริยาบถ เจริญสติปัฏฐาน พิจารณาเห็นทุกข์ ว่าง ว่าง และอนิจจังของขันธ์ห้า เข้าใจเหตุปัจจัยแห่งธรรม บรรลุพระปัจเจกพุทธเจ้า พระนามว่า วิรุทธกะ ในเวลานั้น ย่อมเปล่งแสงอันไพศาล มนุษย์และเทวดามากมายเกิดมามีรากอันดีงาม ส่งผลให้สรรพสัตว์ทั้งหลายหว่านเมล็ดพันธุ์แห่งการหลุดพ้นลงในยานทั้งสาม

 ขณะนั้น พระอานนท์ประสานพระหัตถ์แล้วทูลพระพุทธเจ้าว่า “ข้าแต่พระผู้มีพระภาคเจ้า! หากผู้ใดอนุญาตให้ผู้อื่นละทิ้งโลกียะ และโลกียะนั้นอนุญาตให้เขาทำตามใจปรารถนา เขาจะได้รับประโยชน์มากเพียงไร? หากผู้ใดทำลายโอกาสการละทิ้งโลกียะของผู้อื่น เขาจะประสบผลกรรมใด? ข้าพเจ้าขอวิงวอนพระผู้มีพระภาคเจ้าโปรดอธิบายเรื่องนี้โดยละเอียด!”

 พระพุทธเจ้าตรัสกับพระอานนท์ว่า “แม้ท่านจะถามเราถึงเรื่องนี้ตลอดร้อยปี แม้เราจะใช้ปัญญาอันไม่สิ้นสุด อธิบายบุญของบุคคลนี้อย่างละเอียดถี่ถ้วนตลอดร้อยปี (ไม่นับรวมเวลากินดื่ม) เราก็ยังไม่สามารถทำให้หมดสิ้นไปได้ บุคคลนี้ย่อมได้ไปเกิดในสวรรค์หรือในหมู่มนุษย์ เป็นพระราชาอยู่เนืองนิจ สุขสำราญในสวรรค์และในมนุษย์ตลอดไป หากผู้ใดในธรรมวินัยนี้ ชักชวนผู้อื่นให้ละโลกียโลกียะ หรือช่วยเหลือในเหตุปัจจัยแห่งการสละ บุคคลนั้นย่อมได้ความสุขในวัฏสงสารเสมอ แม้เราจะอธิบายบุญของเขาตลอดร้อยปี ก็ไม่มีวันหมดสิ้นไปได้ ฉะนั้น อานนท์! แม้ท่านจะถามเราถึงเรื่องนี้ตลอดร้อยปี แม้เราจะอธิบายบุญเหล่านี้จนนิพพาน เราก็ยังไม่สามารถทำให้หมดสิ้นไปได้”

 พระพุทธเจ้าตรัสกับพระอานนท์ว่า “ผู้ใดทำลายโอกาสสละโลกของผู้อื่น เปรียบเสมือนการปล้นทรัพย์สมบัติและพรอันหาที่สุดมิได้ ทำลายปัจจัยสามสิบเจ็ดประการที่ส่งเสริมพระโพธิสัตว์และนิพพาน หากผู้ใดคิดจะทำลายโอกาสสละโลก ควรพิจารณาเรื่องนี้ให้รอบคอบ เพราะเหตุใด? เพราะบาปนี้ ย่อมตกนรก ตาบอดชั่วนิรันดร์ ทนทุกข์ทรมานแสนสาหัส หากเกิดเป็นสัตว์เดรัจฉาน ย่อมตาบอดชั่วนิรันดร์ หากเกิดเป็นเปรต ย่อมตาบอดชั่วนิรันดร์ จะต้องทนทุกข์ในภพสามภพชั่วกาลนาน กว่าจะหลุดพ้น หากเกิดเป็นมนุษย์ ย่อมตาบอดตั้งแต่กำเนิด ท่านถามข้าพเจ้าเรื่องนี้มาเป็นร้อยปีแล้ว และข้าพเจ้าก็ใช้ปัญญาอันหาที่สุดมิได้อธิบายผลกรรมมาร้อยปีแล้ว แต่ก็ยังไม่สิ้นสุด ย่อมบังเกิดในภพสี่ภพชั่วกาล อาณาจักรต่างๆ และข้าจะไม่มีวันจดจำว่าคนเช่นนี้จะได้รับการปล่อยตัวออกมา เหตุใดจึงเป็นเช่นนั้น ทั้งหมดนี้ก็เพราะทำลายโอกาสในการละทิ้งชีวิตทางโลก"

 หรือเมื่อบรรลุบุญอันหาที่สุดมิได้แล้ว ย่อมต้องรับบาปอันหาประมาณมิได้ เพราะทำลายเหตุปัจจัยอันดีเหล่านั้น เพราะการเบียดเบียนแห่งการบำเพ็ญตบะ ในกระจกแห่งปัญญาอันบริสุทธิ์นี้ เพื่อประโยชน์แห่งการหลุดพ้นจากธรรมอันดีทั้งปวง หากเห็นผู้บำเพ็ญตบะปฏิบัติศีลบริสุทธิ์มุ่งสู่การหลุดพ้น แล้วขัดขวางการบำเพ็ญตบะนั้น ก่ออุปสรรค เพราะเหตุนี้ ผู้จึงเกิดมาตาบอดตลอดกาล มองไม่เห็นนิพพาน เพราะการเบียดเบียนแห่งการบำเพ็ญตบะ พิจารณาไตรสิกขาปฏิจจสมุปบาท ๑๒ ประการ ซึ่งรวมถึงอวิชชาด้วย ย่อมบรรลุการหลุดพ้น แต่เพราะทำลายจักษุปัญญาของผู้อื่น และเพราะการเบียดเบียนแห่งการบำเพ็ญตบะบังจักษุปัญญา ตั้งแต่เกิดจนตาย ย่อมตาบอดตลอดกาล มองไม่เห็นไตรภูมิ เพราะการเบียดเบียนแห่งการบำเพ็ญตบะ

 ผู้บำเพ็ญตบะควรเห็นขันธ์ห้าและ อัตตา ๒๐ ประการ บุคคลพึงแสวงหาทางที่ถูกต้อง เพราะเหตุแห่งการสละสูญสิ้นไป และความเห็นชอบสูญสลายไป ย่อมบังเกิดในภาวะตาบอดชั่วกาลนาน มองไม่เห็นมรรคผล ผู้สละควรเห็นธรรมทั้งปวงเป็นขันธ์ เป็นที่อยู่ของธรรมอันบริสุทธิ์ และควรพิจารณากายธรรมอันบริสุทธิ์ของพระพุทธเจ้าทุกพระองค์ เมื่อเหตุแห่งการสละสูญสิ้นไป ย่อมบังเกิดในภาวะตาบอดชั่วกาลนาน มองไม่เห็นกายธรรมของพระพุทธเจ้า ผู้สละควรมีกายเป็นพระภิกษุ ถือศีล เป็นทุ่งบุญอันบริสุทธิ์ และหว่านเมล็ดพันธุ์แห่งมรรคผลแห่งพระพุทธเจ้า เพราะการสละสูญสิ้นไป ความหวังในธรรมอันบริสุทธิ์จึงสูญสิ้นไป และด้วยเหตุแห่งบาปนี้ ผู้จึงตาบอดชั่วกาลนาน เพราะการสละสูญสิ้นไป ผู้สละควรพิจารณากายและใจทั้งหลายด้วยความรอบคอบ โดยรู้ว่าสิ่งเหล่านี้เป็นทุกข์ ไม่เที่ยง ไม่มีตัวตน และไม่บริสุทธิ์ การห้ามปรามผู้อื่นในการสละ ก่อให้เกิดอุปสรรค เท่ากับทำลายดวงตาคู่นี้

                        เพราะตานี้แตกสลายไปแล้ว จึงไม่สามารถมองเห็นมรรคสี่ สติปัฏฐานสี่ สัมมาทิฏฐิสี่ มรรคสี่ มรรคห้า พละห้า โพชฌงค์เจ็ด มรรคแปด หรือทางสู่พระนิพพานได้ เพราะบาปนี้เอง บุคคลจึงเกิดมาตาบอด แม้กระทั่งมองไม่เห็นธรรมอันบริสุทธิ์และดีงาม อันได้แก่ ความว่าง ความไม่เที่ยง และความไม่มีกิริยา อันเป็นทางสู่พระนิพพาน

                        เพราะฉะนั้น ผู้มีปัญญาพึงทราบว่า ผู้ที่ละทิ้งโลกนี้ ควรบำเพ็ญธรรมอันดีงามนี้ และไม่ควรทำลายเหตุปัจจัยแห่งธรรมอันดีงามนี้ ให้เป็นเหตุให้เกิดบาปเหล่านั้น ผู้ใดทำลายเหตุปัจจัยแห่งความเห็นชอบของพระภิกษุผู้สละแล้ว ย่อมไม่อาจเห็นพระนิพพานได้ และจะต้องตกอยู่ในความมืดบอดชั่วนิรันดร์

                        "หากบุคคลใดจะละโลกและรักษาศีลบริสุทธิ์เป็นเวลาหนึ่งร้อยกัลป์ และหากบุคคลใดจะละโลกและรักษาศีลในชมพูทวีปนี้ แม้เพียงวันเดียวหรือคืนเดียว หรือแม้เพียงครู่เดียว และละโลกอย่างบริสุทธิ์ ในหนึ่งร้อยกัลป์นั้น บุคคลนั้นก็จะไม่ถึงศีลหนึ่งในสิบหกด้วยซ้ำ"

 หากบุคคลใดประพฤติผิด ล่วงประเวณีกับพี่สาวหรือญาติผู้หญิงอื่น หรือประพฤติตนไม่เหมาะสม หรือมีความโลภและความริษยา ผลกรรมจากการกระทำดังกล่าวย่อมประเมินค่ามิได้ หากบุคคลใดสามารถพิจารณาไตร่ตรองอย่างถูกต้อง มีจิตใจที่จะละทิ้งโลกียะ และปรารถนาที่จะละทิ้งความชั่วทั้งปวง และหากบุคคลอื่นขัดขวางเงื่อนไขแห่งกรรมของผู้นั้น และขัดขวางมิให้ความปรารถนาของเขาบรรลุผล ผลกรรมจากการกระทำดังกล่าวจะทวีคูณขึ้นเป็นร้อยเท่าจากเดิม

 ครั้นพระอานนท์จึงทูลถามพระพุทธเจ้าอีกครั้งว่า “ข้าแต่พระผู้มีพระภาคเจ้า! วีระณะนี้เมื่อได้หยั่งรากลงแล้ว ย่อมได้ไปเกิดในที่อันประเสริฐและมีความสุข เป็นเพราะท่านได้กระทำความดีในอดีตชาติด้วยหรือ หรือเป็นเพราะบุญจากการบำเพ็ญเพียรหนึ่งวันหนึ่งคืนเท่านั้นจึงได้รับพรเช่นนี้?”

 พระพุทธเจ้าตรัสกับพระอานนท์ว่า “ท่านไม่ควรยึดติดในเหตุปัจจัยในอดีต! เพราะการสละบริสุทธิ์เพียงหนึ่งวันและหนึ่งคืนนี้ รากแห่งบุญนี้จะนำมาซึ่งพรเจ็ดครั้งในหกภพแห่งความปรารถนา และท่านจะได้เสพสุขจากการเกิดและตายในโลกนี้ตลอดยี่สิบกัลป์ ในที่สุด ท่านก็จะได้เกิดในภพมนุษย์ในตระกูลแห่งความสุขและความสุขสำราญ เมื่ออายุขัยอันรุ่งโรจน์ของท่านผ่านไป และประสาทสัมผัสของท่านเจริญงอกงามแล้ว ด้วยความกลัวต่อการเกิด แก่ เจ็บ ตาย และทุกข์ ท่านก็จะละทิ้งโลก รักษาศีล และบรรลุพระปัจเจกพุทธเจ้า”

 พระพุทธเจ้าตรัสกับพระอานนท์ว่า “บัดนี้เราจะกล่าวเปรียบเทียบกัน ฟังให้ดี! ลองนึกภาพทวีปทั้งสี่ คือ ปุรววิเทหะตะวันออก ชัมบุตวิภาใต้ กายนีตะวันตก และอุตตระกุรุเหนือ เต็มไปด้วยพระอรหันต์ เปรียบเสมือนป่าข้าวและป่าน หากบุคคลใดอุทิศเครื่องนุ่งห่ม อาหาร ยารักษาโรค ที่อยู่อาศัย และเครื่องนอนให้แก่พระอรหันต์เหล่านี้อย่างเต็มเปี่ยมตลอดร้อยปี แม้หลังจากปรินิพพานแล้ว หากเขาสร้างเจดีย์และวิหาร ประดับประดาด้วยอัญมณี ดอกไม้ ธูป พวงมาลัย ธง มณฑป และดนตรี แขวนระฆังประดับอัญมณี โปรยน้ำหอม สรรเสริญและถวายเครื่องบูชาด้วยบทสวด บุญที่ได้ก็จะไม่ถึงหนึ่งในสิบหกของบุญที่บุคคลผู้ละโลก บวช และบำเพ็ญกุศลเพื่อนิพพาน แม้เพียงวันเดียวคืนเดียวได้ ด้วยเหตุนั้น ผู้มีศีล บุรุษทั้งหลายควรละโลกและบำเพ็ญศีลให้บริสุทธิ์ บุรุษผู้มีคุณธรรม! ผู้ที่ปรารถนาบุญ แสวงหาธรรมอันดีงาม หรือผู้ที่รับธรรมด้วยตนเอง ไม่ควรขัดขวางโอกาสในการละโลก พวกเขาควรส่งเสริมพวกเขาให้ทำเช่นนั้นอย่างขยันขันแข็งและด้วยความสามารถ”

 เมื่อที่ประชุมได้ฟังพระธรรมเทศนาของพระพุทธเจ้าแล้ว ทุกคนก็เบื่อหน่ายโลก ละทิ้งโลกียะเพื่อรักษาศีล บางคนบรรลุพระโสดาบัน หรือกระทั่งบรรลุอรหันต์ บางคนได้เพาะเมล็ดพันธุ์แห่งพระปัจเจกพุทธเจ้า และบางคนได้บังเกิดเป็นพระโพธิสัตว์สูงสุด ทุกคนต่างมีความยินดีและปฏิบัติตามคำสอนของพระองค์ด้วยความเคารพ